حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
اشغالگران امریکایی در عراق; آموزش و پرورش در تهدید
جام جم آنلاین: اشتیاق همچنان ادامه داشت، نیم ساعت در مقابل در بزرگ مدرسه ایستاده بود اما از ترس سربازان امریکایی که در آن نزدیکی ایستاده بودند، نمی توانست وارد مدرسه شود.
آنقدر ایستاد تا معلمش فریاد زد و به او دستور داد وارد مدرسه شود و روی صندلی قدیمی که کار تعمیرش برای استقبال از گروههای دانش آموز و دانشجو در مدرسه «السودد» باعجله تمام شده بود، بنشیند.
به گفته کارمندان اداره آموزش ، وضعیت مدرسه «السودد» مثل بقیه مدارس در استان «الانبار» است که با بمباران و تخریب از جانب نیروهای امریکایی مورد تعرض قرار گرفته است.
به نوشته پایگاه اینترنتی میدل ایست آنلاین ، منابع آگاه در شهرداری استان الانبار در غرب عراق می گویند 40 مدرسه در جریان عملیات نظامی امریکا به طور کامل تخریب شده، همچنین 22 مدرسه به اشغال نیروهای امریکایی درآمده که از آنها به عنوان پادگان نظامی استفاده می کنند.
بنابر این گزارش 55 دانش آموز دانشجو در تعطیلات تابستانی گذشته در فلوجه و الرمادی کشته شدند.
دکتر عبدالرحمن الکبیسی ، مدیر آموزش و پرورش الانبار گفت : «مشکلاتی که استان با آن دست و پنجه نرم می کند، سال تحصیلی را هم در بر گرفته و مثل بقیه استان ها، از همین ابتدا، مانع برگزاری کلاسهای درس آن شده است.»
الکبیسی حضور نیروهای اشغالگرا را اصلی ترین عامل این مشکلات دانست و افزود: «نیروهای اشغالگر بیش از 40 مدرسه را به این دلیل که از آن به عنوان محل استقرار نیروهای مسلح و انبار سلاح استفاده کنند، تخریب کردند. برخی از این مدارس، تنها مدرسه موجود در آن منطقه بودند و ما به اجبار آغاز سال تحصیلی دانش آموزان آن روستاها را به تعویق انداختیم.»
وی خاطر نشان کرد: نیروهای اشغالگر از برخی دیگر از این مدارس به عنوان پادگان نظامی استفاده می کنند ما از آنها خواستیم این مدارس را تخلیه کنند اما آنها به این دلیل که زندگی سربازانشان از هر چیز دیگری مهمتر است ، درخواست ما را رد کردند.
آنها 70 درصد اسباب و وسایل مدارس استان ازجمله صندلی ها، تخته های سیاه، لوله های آب بهداشتی ، شیشه های پنجره ها و وسایل آموزشی دیگر را نابود کرده اند.
الکبیسی افزود: «مساله به اینجا ختم نمی شود. بیش از 100 استاد، معلم و ناظر فرهنگی شهید و بازداشت شده اند. همه این عوامل ، موانعی بر سر راه شروع سال تحصیلی جدید در این استان است.»
این مسوول آموزشی ، «بیان جبر صولاغ»، وزیر دارایی عراق را به «محروم کردن استان از حمایت های اساسی در مورد نیروهای آموزشی» متهم کرده و گفت : «او در ارسال حقوق کارمندان از دو ماه پیش و در مورد بعضی از آنها از سه ماه پیش ، مانع تراشی می کند... ما [در واقع] به صورت پنهانی با دولت می جنگیم و تاکسی در میان ما زندگی نکند، امکان ندارد این مساله را درک کند.»
هنگامی که به مدرسه ابتدایی دخترانه شهید احمد یاسین رفتیم ، مدرسه ای که در زمان وزارت آموزش و پرورش سابق در دولت دکتر ابراهیم جعفری به «غنچه های عراق» تغییر نام داد، ساکنان استان باوجود این تغییر، دوست دارند مدرسه را به همان اسم اولش برگردانند و نمی خواهند اسم جدید را به رسمیت بشناسند.
در مقابل ساختمانی ایستادیم که نمی شد نام آن را «مدرسه » گذاشت چرا که هیچ نشانه ای که نام آموزش و مشتقات آن را بر خود داشته باشد، نداشت.
این ساختمان به بقایای یک بنای مرتفع نظامی که هواپیماهای جنگی ، چیزی جز ویرانه ها و بقایای سوراخ های روی دیوار، از آن به جا نگذاشته اند، شبیه تر بود.
اولین چیزی که توجه مسافران را به خود جلب می کند این است که این مدرسه ، دیوار خارجی ، شیشه و آب و برق ندارد و دیوارهای کهنه قدیمی آن که از داخل با شلیک گلوله سوراخ شده و تپه ای از کیسه های پر از خاک ، نشان می دهد که ارتش امریکا از اینجا به عنوان مقر نیروهایش استفاده می کرد.
مدیر مدرسه به همراه اساتید در دفتر مدرسه نشسته و سعی کردند اوراق سال جدید تحصیلی را مرتب کنند، سالی که مالک رشید، مدیر مدرسه در موردش گفت : «کاش شروع نمی شد.»
رشید افزود: «سال گذشته مدرسه ما با سه دانش آموز دختر، هنگام خروج از مدرسه وداع کرد چون آنها به دست اشغالگران کشته شدند. سال گذشته بیش از 66 دانش آموز از ترس نیروهای اشغالگر و ارتش عراق که بعد از هر حمله ، قدرت تشخیصش را از دست می دهد و هر که را در مقابلش می بیند، می کشد، از ادامه تحصیل بازماندند.
مدیر می گوید، او «بی پرده» آمادگی از دست دادن دانش آموزان جدید را ندارد: «آنها مثل دختران من هستند، برای همین بهتر است با امنیت در خانه بنشیند تا این که بیایند در میان این همه خطر درس بخوانند.
مشکلات اینجا فراوان است و به مشکلاتی که بر سر راه آموزش در این مدرسه، مانع ایجاد می کند، محدود نمی شود.
ازجمله این مشکلات ، تغییر شیوه های تدریس که از 35 سال پیش به صورت نیمه تمام باقی مانده و حذف و اضافه بعضی مواد درسی بویژه درسهای پرورش اسلامی ، تفسیر قرآن کریم و تاریخ اسلامی است.
مدیر مدرسه شیوه های جدید را به تشویق «فرقه گرایی» و ایجاد جدایی میان عناصر تشکیل دهنده ملت و تشویق مردم به تعرض به شخصیت های تاریخی که همه دنیا بر اخلاق و رفتار آنها اجماعنظر دارد، متهم می کند.
امروز کمیته تغییر شیوه های درسی، این امور را خود بر عهده گرفته و به این ترتیب تمام شیوه ها را خراب کرده است. علاوه بر این مشکلات ، تجهیز مدارس تخریب شده و مشکل دانشجویان مهاجر از استان های جنوبی، نیز وجود دارد.
در طرف دیگر به تعویق افتادن سال تحصیلی ، خانواده های استان قرار دارند که بین تشویق پسران و دخترانشان به ادامه تحصیل در سایه شرایطی که آن را «مرگبار» توصیف می کنند و اجبار آنها به محبوس ماندن در خانه که بر آینده شغلی آنها تاثیر منفی گذاشته و آنها را به گوشه صف بیکاران استان می فرستد، سرگشته و حیران مانده اند.
علاوه بر مشکلات امنیتی که آسایش پدران و مادران را سلب کرده ، منذر احمد، پدر 4 فرزند که کوچکترین آنها «ساره» در کلاس چهارم ابتدایی درس می خواند، می گوید دیگر قادر به پرداخت هزینه های آماده سازی فرزندانش برای رفتن به مدرسه نیست.
و اضافه می کند: «مجبورم درس خواندن را بین فرزندانم نصف کنم ; دوتایشان امسال درسشان را ادامه دهند و دو تای دیگر در خانه بنشینند و سال آینده برعکس.
از عهده پرداخت مبلغ 200 هزار دینار و بیشتر برای خرید لباس و کفش و کیف آنها، برنمی آیم. همچنان که قادر به پرداخت هزینه های مدرسه نیستم.
گفتن این حرفها ناراحتم می کند، اما چاره ای ندارم ، کاری از دستم برنمی آید.»
در راه بازگشت از استان الانبار و به طور مشخص در وسط شهر الرمادی ، گروهی از دانش آموزان خردسال را که مردی پنجاه و چند ساله همراهی شان می کرد، دیدیم، از نزدیکی یک گشت امریکایی می گذشتند و تکه پارچه سفیدی را که به شکل پرچم درآورده بودند، بالا گرفته بودند.
این شیوه ابتکاری است که دانش آموزان استان الانبار در راه رسیدن به مدارسشان به کار بسته اند، شاید به این وسیله از آتش تفنگ های شکاری امریکایی ها که در سطحی ترین ساختمان ها پخش شده اند و هرازگاهی آن طور که به نظر می رسد با شکار گنجشک های عراقی خوش می گذرانند، در امان بمانند.
مترجم: مریم شریفی
گفت و گو
