فشار شرکت نفت برای قطع سهمیه سوخت صیادان

یعقوب دوجی، رئیس هیات مدیره اتحادیه سراسری تعاونی‌های صیادی ایران در گفت‌وگو با تسنیم، درباره مشکلات تعاونی‌های صیادی ایران گفت: حدود 468 تعاونی صیادی در تمام مناطق مرزی شمال و جنوب کشور داریم. نزدیک به 9 اتحادیه صیادی استانی هم داریم که حدود 152 نفر از صیادان تحت پوشش اتحادیه هستند.

وی ادامه داد: حدود 12هزار نفر در شمال و الباقی در جنوب کشور فعالیت دارند. صیادان سالانه 600 هزار تن در سال تولید دارند که نقش موثری در تولید کشور دارد و 50درصد از این تولیدات در بخش ماهیان صنعتی است که در صنعت کنسرو استفاده می‌شود.

رئیس هیات مدیره اتحادیه سراسری تعاونی‌های صیادی ایران با بیان این‌که مشکل عمده صیادان در بحث بیمه است، افزود: برای تعاونی‌هایی که بیش از 10 نفر هستند، پرداخت حق بیمه 27 درصد است. یعنی بالاترین حق بیمه است. پیگیری‌هایی هم برای کاهش این نرخ تا 18درصد انجام و تا حدودی هم عملیاتی شده، اما به اجرا نرسیده است.

دوجی گفت: سال 95، حدود 30 میلیارد تومان بلاعوض از دولت دریافت کردیم و نزدیک به 1500 نفر از صیادان حاشیه سواحل بندر انزلی را که دچار مشکل هستند، بازخرید کردیم، چرا که غیراقتصادی شده بودند. سال 94 هم حدود 7 میلیارد تومان برای استان گیلان بلاعوض در جهت حل مشکل صیادان آن منطقه پرداخت کردیم و نزدیک 2000 نفر صیادان استان بازخرید شدند.

وی در ادامه به مشکل سوخت شناورهای دیزلی صیادان اشاره کرد و گفت:یک عده از صیادان به آب‌های بین‌الملل برای صید تن ماهیان می‌روند و صیادانی هم هستند که مشکل سوخت دارند. شرکت نفت یک سوخت سهمیه‌ای به این صیادان که شناور گازوئیلی داشتند، می‌داد اما مدتی است تلاش می‌کند،‌ این سوخت آزاد باشد که ما مقاومت کرده‌ایم.

دوجی به ورود پساب‌های صنعتی به دریا و نداشتن یک سیستم فاضلاب شهری پیشرفته اشاره کرد و گفت: این باعث شده تا این شغل برایشان کمتر مقرون به‌صرفه باشد. از دیگر مشکلات این صنعت وجود کشتی‌های ترال بود. کشتی‌های ترال با تخریب کف دریا، زیستگاه‌ها و بستر زندگی ماهی‌ها را از بین می‌برند، اما با وجود اعتراض جامعه صیادان این صید در حال انجام است که بسیار مخرب است و باید از بین برود. در حالت کلی،‌ نداشتن بیمه و صنایع تبدیلی مرتبط با صنعت شیلات، ورود پساب‌های صنعتی به دریا و نداشتن یک سیستم فاضلاب شهری پیشرفته و ممنوعیت صید در برخی فصول سال، دغدغه‌های همیشگی مردم ساحل‌نشین است که به شغل سخت صیادی مشغول بوده و هستند.

صیادی یکی از مشاغل اصلی مردمان ساحل نشین در شمال و جنوب ایران است که مدتی است دیگر مقرون به صرفه نیست؛ چرا که ذخایر دریا کاهش یافته و تلاش صیادان در هر بار صید، محصول کمتری دارد و از سوی دیگر،‌ صید تنها در شش ماه سال ممکن است و فعالان این عرصه در نبود دیگرامکانات مرتبط با مشاغل خود، شش ماه دیگر را بیکار هستند.