کودکان در محاصره بازی‌های رایانه‌ای

حالا دیگر همه چیز متفاوت شده و تاریخ مصرف بازی‌هایی که کودک را از نظر جسمی خسته می‌کرد و با اجتماع آشتی می‌داد گذشته است. دیگر صمیمی‌ترین دوست هر کودک وسیله‌ای است به نام تبلت یا رایانه که جان ندارد اما فرد را در دنیای خود غرق و از ورود فرد به اجتماع جلوگیری می‌کند.

بازی کلش‌آف کلنز یکی از همین بازی‌هاست که در سال‌های اخیر طرفداران زیادی را به خود جلب کرده و مرزی در کاربران ندارد. به گفته کارشناسان، این بازی روی کودکان تاثیر منفی گذاشته و باعث تقویت حس خشونت در آنها می‌شود.

بازی‌های رایانه‌ای، موضوع هفته گذشته برنامه بیراهه بود که در آن بازی‌های رایانه‌ای از نظر کارشناسان مختلف، نقد و بررسی شد.

دکتر اسلامی، عضو هیات علمی دانشگاه درباره اثرات منفی این بازی‌ها می‌گوید: در دنیا بیش از 30 سال است که بازی‌های رایانه‌ای به شکل جدی وارد عرصه شده و عموما از طرف کشور‌های آمریکایی و اروپایی این بازی‌ها شکل می‌گیرد و به کشور‌های دیگر ورود پیدا می‌کند.

ورود این بازی‌ها به کشور ما از دهه 60 آغاز و با عنوان آتاری، یکی از سرگرمی‌های جذاب بچه‌ها شد. البته در آن زمان هر کودکی نمی‌توانست از این بازی‌ها استفاده کند اما در یک دوره 30 ساله و روندی که در این مدت پیش گرفته شد، حالا دیده می‌شود که همه کودکان و حتی بزرگسالان توان استفاده از این بازی‌ها را دارند.

بازی‌های رایانه‌ای ضمن این‌که مضرات زیادی دارد اما باید در نظر داشت که دلیل به وجود آمدن آنها نیز سرگرمی و پر کردن اوقات فراغت است اما متاسفانه برخی سازندگان از طریق ساخت و انتشار همین بازی‌ها می‌خواهند تغییراتی در فرهنگ مردم ایجاد کنند و این تغییر فرهنگ را از کودکان شروع کرده‌اند.

وی ادامه می‌دهد: به دلیل ناکافی بودن آموزش‌های والدین در بازی‌های رایانه ای،عدم توانایی والدین در شناسایی بازی‌های درست برای فرزند و معرفی آن به کودک و نوجوانان،ما دچار مشکلات می‌شویم چراکه در پشت پرده این بازی‌ها ایده‌های روانشناختی است و ناخودآگاه این بازی‌ها کنترل ذهن بازی کنندگان را در دست می‌گیرند.

یکی از مشکلات بزرگ مرتبط با بازی‌های رایانه‌ای در کشور ما این است که نه والدین و نه فرزندان،به اطلاعاتی که روی بازی نوشته شده یا اطلاعاتی که در سایت دانلود بازی نوشته شده دقت نمی‌کنند.متاسفانه همین امر باعث ایجاد مشکلات می‌شود که شاید جبرانش سخت باشد. برخی از بازی‌ها در کشور سازنده بازی، کنترل شده و در اختیار گروه‌های سنی مختلف قرار می‌گیرد اما در کشور ما یک نوجوان زیر 18 سال بازی‌ای را انجام می‌دهد که مخصوص سن 25 سال است.

خانواده کانون اصلی دفاع از حریم کودکان است و چون خانواده دانش کافی درمورد یک بازی را ندارد آن را در اختیار کودک قرار می‌دهد و زمانی متوجه تغییر رفتار کودک می‌شود که دیگر دیر شده و کودک وارد بازی شده و مراحل را یکی پس از دیگری طی می‌کند و باید هم ادامه دهد چرا که این بازی‌ها نوعی اعتیاد دارد و فرد را به خود وابسته می‌کند.