حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
تئو آنجلوپولوس مرثیهسرای شکوه یونان
از آن شکوه یونان باستان و تاثیرگذاریاش در عرصه فرهنگ و هنر و فلسفه و سیاست، امروز جز نام و نشانههایی بر جا نمانده و آن میراث عظیم جایش را به خاکستری بزرگ داده است. بیکفایتی سیاستمداران یونان بویژه در دهههای 60 و 70، باعث جولان دیکتاتوری نظامی در این کشور شد که تبعات مخرب زیادی را در همه عرصههای زندگی برای یونانیان به دنبال داشت و در واقع دود آن خاکستر عظیمِ ناشی از میراث سوخته را مستقیم به چشم آنها روانه کرد.
تئوآنجلوپولوس، فیلمنامهنویس و کارگردان شهیر یونانی که سال 1935 و در چنین روزی در آتن به دنیا آمد، در فیلمهایش رنج و مصیبت مردم یونان را حسرتخوارانه بازتاب میداد و تلخی و واقعگرایی را با فلسفه و شاعرانگی ترکیب میکرد. فیلمهای ادیسه وار او، با نماهایی طولانی انگار برای شکوه از دست رفته یونان و مصائب یک ملت باسابقه، مرثیهسرایی میکند و مخاطب را در این کشداری تصاویر، به تعمق و تفکر فرا میخواند.
کارگردان فیلمهای تحسینشدهای چون دشت گریان، ابدیت و یک روز، نگاه خیره اولیس، چشماندازی در مه و گام معلق لک لک، از علاقهمندان به سینمای ایران هم بود و حتی سال 79 به ایران آمد و در اختتامیه جشنواره فیلم فجر جایزه ویژهای هم از دستان عباس کیارستمی دریافت کرد.
قرار بود آنجلوپولوس فیلمی هم با حضور مونیکا بلوچی و حامد بهداد بسازد، اما بهدلایل سنخیت نداشتن نقش پیشنهادی به بهداد با فرهنگ ایرانی، این همکاری اتفاق نیفتاد. آنجلوپولوس کمی بعد (24 ژانویه 2012) سرصحنه فیلمبرداری همین آخرین فیلمش با عنوان «دریایی دیگر» در اثر تصادف با یک موتورسیکلت درگذشت.
موسیقی فیلمهای او که توسط النی کاریندرو ساخته شده از شنیدنیترین موسیقی فیلمهای تاریخ سینماست که بخوبی منتقلکننده حس و مفاهیم موردنظر آنجلوپولوس نیز است.
امید رحمانی
جامجم
گفت و گو
