کاظمی: ‌‌ اسپانسرهای ایرانی به من می‌خندند

کوهنوردی که اتفاقات بزرگ را بدون حمایت و به تنهایی انجام می‌دهد: «من هیچ حمایت دولتی نداشته‌ام، نه از فدراسیون و نه وزارت ورزش و نه کمیته ملی المپیک. تنها برای یک برنامه، باشگاهم کمک جزئی کرده بود. البته دو سه شرکت خارجی وقتی دیدند کارم خوب است، اسپانسر وسایل کوهنوردی‌ام در صعودها شدند. در کار من خارجی‌ها ارزش قائل شدند، اما ایرانی‌ها نه .»

او که عاشق کوه است و صعود را ترجیح می‌دهد، خودش به هر سختی پول تامین می‌کند تا برای داشتن اسپانسر التماس نکند: هر کس به کاری علاقه دارد و من هم عاشق کوهنوردی هستم. برای من صعود خیلی راحت‌تر از سرو کله زدن و التماس کردن برای یافتن اسپانسر بود. من در ایران وقتی دنبال اسپانسر می‌روم به من می‌خندند. بعضی مواقع هم اصلا راهم نمی‌دهند .

پروانه معتقد است خارج از ایران بیشتر او را می‌شناسند: شاید باور نکنید مرا خارج از ایران بیشتر می‌شناسندتا آنجا که یک‌بار به فروشگاه وسایل کوهنوردی در ارتش رفتم که مرا می‌شناختند و از من خیلی شنیده بودند. برایم خیلی عجیب بود. من در صعود‌ها با کوهنوردان خارجی زیادی دوست شده‌ام. همان‌ها مرا در کشورهایشان معرفی می‌کنند.

کوهنورد فاتح اورست به قول خودش برنامه جدیدی برای صعود دارد به شرط این‌که: همیشه ذهنم پر از برنامه است. البته معمولا 50 درصد برنامه هم حل است و تنها می‌ماند بودجه. برای اجرای برنامه ام به دلیل نداشتن اسپانسر مالی، کارم سخت می‌شود. تا به حال با همکاری همسر، پدر و مادرم و حتی برادرم پیش رفته‌ام، اما نمی‌دانم با این شرایط تا کجا پیش می‌روم؟ وقتی ماکالو را فتح کردم دوستان خارجی ام گفتند می‌خواهند به قله چو آیو بروند، ششمین قله بلند دنیا. به من گفتند بیا، اما معلوم نیست بروم.