آغوش‌مان به روی منتقدان باز بوده و هست

دکتر علی‌اصغر پورمحمدی که به مناسبت روز دانشجو به خبرگزاری ایسنا رفته بود، با یادآوری این که تا یک سال پیش در دانشگاه اصفهان مشغول تحصیل بوده است، گفت: از جمله افرادی هستم که در گروه «ز گهواره تا گور دانش بجوی» قرار دارم؛ بنابراین خودم روحیات دانشجویی را کاملا حس می‌کنم.

وی افزود: نیت خبرنگار باید پاک باشد؛ به ویژه در جامعه‌ای مثل ایران که ما در سایه جمهوری اسلامی ایران قرار داریم و اگر نیتمان در این زمینه پاک باشد، خداوند هم ما را کمک می‌کند.

معاون سیما در ادامه‌ صحبت‌هایش درباره‌ لزوم سعه‌صدر بیشتر مدیران در قبال نقدهای سازنده‌ای که توسط خبرنگاران در رسانه‌ها منتشر می‌شود، تصریح کرد: من مخالف این نیستم که یک خبرنگار منتقد باشد؛ ما در نقد است که باید ساخته شویم و از نقد هم هیچ وقت نمی‌ترسیم؛ ضمن این که همیشه برخورد خوبی با نقدهای سازنده داشتیم و آغوشمان به روی منتقدان باز بوده و هست، اما این نقد باید منصفانه و درست باشد؛ اگر نقدی انجام می‌شود، باید شرایط را در نظر گرفت تا بتوان نقد درستی انجام داد. در کشورمان ایران ما دائما زیر ذره‌بین هستیم و مردم و مسئولان بالا و پایین همیشه به دنبال این هستند که از عملکردها با خبر باشند، به همین خاطر و برای فرار از نقدها همیشه طی این سال‌ها به دنبال برنامه‌ریزی‌های بلندمدت نبودیم، بلکه به دنبال برنامه‌های کوتاه‌مدت بودیم تا کمتر نقد شویم.

پورمحمدی تاکید کرد: یک خبرگزاری باید نقد کند، اما این نقد باید با در نظر گرفتن همه جوانب و شاخصه‌های مورد نظر انجام شود...

این مدیر صدا‌وسیما به دوران خبرنگاری خود در جبهه‌های جنگ اشاره کرد و در پاسخ به این که چه توصیه‌های راهگشـایی بـرای خبرنگاران دارید‌، گفت: آن زمان که جنگ بود و بنده مدیر واحد مرکزی خبر در کرمان بودم، به یاد دارم خبرها با سیستمی به نام تلکس ارسال می‌شد و تنها گروهی هم که آن زمان برای تهیه خبر به جبهه رفت، گروه ما بود که شامل راننده،‌ صدابردار و خبرنگار بود. آن زمان به یاد دارم با دوربین‌های فیلمبرداری 16 میلی‌متری کار خبر را انجام می‌دادیم و کار تصویر و صدا هم از یکدیگر جدا بود و در نهایت فیلم‌ها باید شست‌وشو و سپس پخش می‌شد.

او یادآورشد: ما در زمان جنگ هر شب یک گزارش تصویری با زحمت برای پخش آماده می‌‌کردیم و آن زمان آبادان بیشتر از همه جا در محاصره بود و کارمان خیلی دشوار بود؛ زیرا بیشتر گزارش‌هایمان هم در خط مقدم تهیه می‌شد و بعدها همین گزارش‌هایمان خیلی تاریخی شد تا این که من در آنجا زخمی شدم و به کرمان برگشتم و دیگر نتوانستم به جبهه بروم و پس از آن به رادیو رفتم.