سلام شاعرانه رونی به باشگاه 100 تایی‌های فیفا

شاید او تنها فوتبالیست دنیا باشد که علاقه‌اش برای حضور در تیم ملی کشورش را با یک شعر نشان داد. وین رونی جوان در یکی از اردوهای تیم ملی جوانان برخاست و با خواندن شعری علاقه‌اش برای بازی در تیم ملی انگلستان را خیلی واضح بیان کرد تا روزی که قرار بود رونی وارد باشگاه صدتایی‌های فوتبال دنیا شود هیچ کس بجز ‌ دیک بت‌ که سال 2002 هدایت تیم ملی جوانان انگلیس را بر عهده داشت، از این‌که رونی با خواندن یک شعر راهش را در تیم ملی انگلیس آغاز کرده، باخبر نبود. بنت در آن زمان اظهار کرد: هیچ وقت آن لحظه را فراموش نمی‌کنم که رونی مقابل هم تیمی‌هایش قرار گرفت و شروع به خواندن شعری کرد که خودش نوشته بود.

در آن زمان رونی برای آکادمی جوانان اورتون بازی می‌کرد اما خیلی زود در فوتبال رشد کرد و به تیم ملی بزرگسالان کشورش رسید تا جایی که اکنون صد بار برای این تیم به میدان رفته و در برخی از آنها بازوبند کاپیتانی را بر بازو داشته است. او نخستین گل خود را برای انگلستان در جریان رقابت‌های جوانان اروپا در دانمارک به ثمر رساند اما در ادامه چهار بار دیگر در همان رقابت‌ها گلزنی کرد تا به عنوان بهترین بازیکن رقابت‌ها انتخاب شود. در شبی که انگلستان از دور رقابت‌ها کنار رفت رونی از سرمربی تیمش اجازه گرفت و برخاست تا برای هم‌تیمی‌ها و دیگر اعضای تیم که مشغول خوردن شام وداع‌شان بودند، شعری بخواند. پس از آن رونی بازی‌های ملی‌اش را در ماه مارس 2003 آغاز کرد و سال 2004 اولین تورنمنت را با تیم ملی بزرگسالان تجربه کرد و از آن پس 43 گل را برای تیم ملی کشورش به ثمر رساند.

رونی در آن شب همراه دوست صمیمی‌اش در تیم یعنی جیمز بیگینز که پس از جدایی‌اش از ناتینگهام فارست در سال 2005 دیگر تیمی پیدا نکرد، شعر «هنگامی که شنبه آمد» را دونفره خواندند. بت در گفت‌وگو با گاردین درباره آن شب گفت: فکر می‌کنم این کار رونی همه گروه را غافلگیر کرد. ما جوانی را در تیم داشتیم که علاقه‌اش به تیم ملی انگلیس را به بهترین شکل و با مختصرترین روش ممکن نشان داد. من قبل از آن هیچ‌وقت ندیده بودم بازیکنی بلند شود و چنین کاری انجام دهد. هرگز آن شب را فراموش نمی‌کنم. بت می‌گوید او طرز فکر رونی را تغییر داده اما مهاجم کنونی منچستریونایتد همیشه به‌خاطر توانایی‌هایش تحت مراقبت قرار داشت. رونی نمی‌توانست در آن تیم بماند. طرز لباس پوشیدن و رفتار کردنش با همه فرق داشت. نوع بازی وی واقعا در بالاترین سطح بود. او یک پسر باهوش و یک فوتبالیست نابغه بود.

مسلک شعرخوانی رونی در تیم ملی نیز چندی بعد هم دیده شد و این بار در روز مشابهی سیدو براهینو‌ پس از اولین دعوتش به تیم ملی زیر بیست و یک ساله‌ها به‌دنبال یک عملکرد موفق در لیگ برتر، شعری برای هم تیمی‌هایش خواند. او در ده بازی هفت گل برای وست‌برومویچ به ثمر رساند و در نیمه دوم همه بازی‌ها به کار گرفته می‌شد. حالا شرایط برای اولین شاعر تیم ملی فوتبال انگلستان به‌گونه‌ای در فوتبال پیش رفت که در بازی مقابل اسلوونی در ویمبلی در مرحله مقدماتی یورو 2016 صدمین بازی ملی خود را انجام داد. رونی آخرین بار در برابر استونی برای تیم ملی کشورش گلزنی کرد.

گری لینه‌کر، مفسر شبکه‌های تلویزیونی انگلیس و ستاره پیشین تیم ملی این کشور معتقد است رونی لیاقت آن را دارد که در کنار بزرگان فوتبال انگلستان و نام‌هایی چون ‌بابی چارلتون‌ و ‌ بابی مور‌ قرار بگیرد. این نام‌ها چون دیوید بکام و حالا وین رونی از جمع هشت بازیکنی هستند که توانسته‌اند بیش از صد بازی ملی را برای تیم ملی انگلستان انجام دهند. لینه کر در این‌باره گفت: رونی شایستگی آن را داشت در چنین موقعیتی جای گیرد و در میان بهترین‌های فوتبال انگلستان جای داشته باشد.او بیش از 40 گل برای تیم ملی زده و همیشه عملکرد باثباتی داشته است. همیشه برای او به دلایل مختلفی مسابقات بزرگ با اتفاقات پر سروصدایی همراه بوده که اولین آنها به رقابت‌های سال 2004 باز می‌گردد. در این شکی وجود ندارد که او بازیکن بزرگی است.او در پیدا کردن فضاهای خالی فوق‌العاده است. رونی از هر لحاظ فوتبالیست خوبی است و گل‌های زیادی به ثمر رسانده است. او یک گلزن بزرگ برای انگلیس بویژه در بازی‌های انتخابی به شمار می‌رود.

در حالی که پیتر شیلتون با انجام 125 بازی ملی در انگلستان رکورددار است، روی هاجسون، سرمربی تیم معتقد است در سال‌های آینده این رکورد را از آن خود می‌کند. وی در این‌باره اظهار کرد: وین تنها 29 سال دارد و بی‌شک رکورد پیتر را می‌شکند. فکر نمی‌کنم او در آینده به حدی بد باشد که نتواند آن شب رویایی را به چنگ آورد یا به رکورد گلزنی بابی چارلتون نرسد. رونی باید توجه داشته باشد که زمان در حال از دست رفتن است. مطمئن هستم ‌خودش هم به همین فکر می‌کند. گرچه وی هم مانند بسیاری از ما پس از جام‌جهانی کاملا مایوس و سرافکنده شده بود.

دیلی میرور / مترجم: عرفان خماند