هشدار به ورزش ایران از گوانگجو تا اینچئون

احسان حدادی در پرتاب دیسک، محسن شادی در قایقرانی رویینگ، بهداد سلیمی و رضا یزدانی به اتفاق دیگر طلایی‌های ایران با افزودن بر هیجانات بازی‌های آسیایی، مردم را شاد کردند. این بازی‌ها هیجان تازه‌ای به ورزش ایران بخشید بویژه ورزشکاران زن ایرانی که نشان دادند باید نوع نگاه‌ها به توسعه فعالیت‌های ورزش زنان تغییر کند.

سپیده توکلی، مریم طوسی، نجمه خدمتی و خانم‌های ورزشکار موفق ایرانی فضای بیشتر برای عرض اندام بهتر در پیکارهای بین‌المللی می‌خواهند. از طرفی ورزش ایران در پشتوانه‌سازی قهرمانان خود نیز نباید غفلت کند، زیرا اگر امروز به لطف پرتاب حدادی، اجرای فن یزدانی، قدرت پاروزنی شادی و زور و بازوی سلیمی، رقبا مدال‌های این قهرمانان را از قبل برای ورزش ایران کنار می‌گذارند باید توانایی شناسایی و شکوفا کردن استعدادهای دیگر ورزش را به عنوان جایگزینان این عده قهرمان داشته باشیم.

بازی‌های آسیایی گوانگجو در دوره گذشته و بازی‌های اینچئون واقعیت‌های بزرگی را برای ورزش ایران آشکار کرد؛ این‌که رقبایی مانند قزاقستان، قطر، هند، چین تایپه، تایلند و کره‌شمالی در کمین نشسته‌اند تا اگر ما غفلت کنیم در جایگاه ایران قرار بگیرند. گوانگجو اولین هشدار ورزش ایران بود، اما چون سن قهرمانان امروز ما چهار سال پیش هنوز برای این دوره مناسب بود شاید کسی زیاد هشدار گوانگجو را جدی نگرفت، اما امسال که قهرمانان ما چهار سال پیرتر شده‌اند هشدار اینچئون کره جنوبی شوخی‌بردار نیست.

برای نسل بعد ورزش ایران که چهار سال دیگر بتواند قبل از شروع بازی‌های آسیایی کاروان ایران را از مدال‌آوری خود مطمئن کند چه کرده‌ایم؟ برای جانشینان حدادی‌ها، یزدانی‌ها، شادی‌ها، سلیمی‌ها و قهرمانان دیگر ورزش ایران که پا به سن گذاشته‌اند، چه ساخته‌ایم؟

فراموش نکنیم ساختن قهرمانان آسیا و جهان هشت تا ده سال زمان می‌برد. اگر تاکنون کاری نکرده‌ایم، بجنبیم که وقت تنگ است، زیرا تا همین امروز برای تثبیت جایگاهمان در بین کشورهای رقیب، زمان زیادی را از دست داده‌ایم.