پایان عصر سهل‌انگاری در اولدترافورد

به هر شکل و با هر منظری الکس فرگوسن معتقد است اولین و مهم‌ترین چیزی که می‌تواند یونایتد را از گروهش بالا ببرد و از سد تیم‌های متوسط اما سختکوش کلوج رومانی و براگای پرتغال و دیگر رقبای حاضر در گروه هشتم عبور دهد و به یک‌هشتم نهایی برساند، کار دفاعی و اجرای درست و عقلایی اصل دفاع در تمام پنج مسابقه باقیمانده منچستری‌ها در این گروه است و این همان نکته‌ای است که به اعتقاد سرمربی هفتاد ساله یونایتد فصل پیش رعایت نشد و باعث شد برای دومین بار در دو دهه اخیر این تیم از گروهش در لیگ قهرمانان اروپا بالا نرود و در همان مرحله اول حذف شود.

فرگی اسکاتلندی که بیست و هفتمین فصل زمامداری‌اش را در اولدترافورد شروع کرده است، می‌گوید: «کلید و راه توفیق ما در این مسابقه‌ها که سال پیش آن را رعایت نکردیم و چوبش را هم خوردیم، داشتن یک خط دفاعی موفق و کارآمد است. دو عامل باعث نابودی ما در پیکارهای فصل گذشته بود. یکی مصدومیت نوبتی و بسیاری از نفرات خط دفاعی که باعث شد دائما آنها را جابه‌جا کنیم و دوم، سربه‌هوا و بی‌حواس بودن اکثر نفراتی که در آن مسابقه‌ها به کار گرفته شدند. در همین ارتباط بسیار کوشیدم زمینه‌هایی فراهم نشود که مدافعان ما باز با کلکسیونی از آسیب‌دیدگی‌ها و اتفاقات سوء وارد میدان‌های اروپایی شوند. حتی اگر دو نفر از جمع مدافعان وسط ما سالم و فاقد مصدومیت بمانند من راضی خواهم بود، زیرا در آن صورت می‌توانم روی همین مساله و نفرات و پرسنل حساب کنم. ما با مدافعانی سالم و سرحال مشکلی برای بالا رفتن از این گروه نخواهیم داشت و فکر نمی‌کنم این برآورد غلطی باشد.»

حتی قبل از مسابقه اخیر با گالاتاسرای در شروع فصل 2013ـ2012 لیگ قهرمانان فوتبال اروپا یونایتد و فرگوسن با دغدغه مصدومیت «کریس اسمالینگ» و «فیل جونز» مواجه بودند و این مربی سرسخت مجبور شد یک بار دیگر در ترکیب دفاعی تیمش جابه‌جایی را انجام بدهد و فقط شانسی که آورد این بود که ریو فردیناند و نمانیا ویدیچ، دو مدافع وسط معروف‌تر و قدیمی‌تر منچستر سالم و سرحال بودند و فرگوسن می‌توانست از آنها بهره گیرد. مصدومیت‌های مکرر ویدیچ در چهار سال اخیر و کم‌حواس‌شدن مفرط فردیناند که در سی و چهار سالگی مشغولیت‌های جانبی‌اش بیش از حد شده و در نتیجه تمرکز گذشته را در جریان مسابقات ندارد، سبب شد فرگوسن در سال‌های اخیر بیش از پیش به نفرات جوان‌تر همچون جانی اوانز روی بیاورد و این گونه عوامل سبب شد یونایتد در شش مسابقه‌اش در مرحله گروهی فصل گذشته لیگ قهرمانان اروپا فقط یک بار بتواند از ترکیب فردیناند و ویدیچ استفاده کند.

ولی فقط این عامل و فقدان یک یا دو نفر خاص نبود که نمایش‌های ضعیف منچستر را در خط دفاعی و به واقع شکست و حذف زودهنگام این تیم را از مهم‌ترین جام باشگاهی جهان رقم زد، بلکه کم‌توجهی‌ها و اشتباهات آماتوری و به نقل از خود فرگوسن حواس‌پرتی‌های خیره‌کننده مدافعان شیاطین سرخ در بازی با باسل سوئیس و بنفیکای پرتغال اثر خود را گذاشت و ناکامی بزرگی را به نام محبوب‌ترین باشگاه دنیا نوشت.

یکی از نقاط اوج عوارض و کاستی‌های فوق در دیدار منچستر با باسل در اولدترافورد بود. در آن مسابقه یونایتد 2 بر صفر از رقیب سوئیسی‌اش پیش افتاد و در حالی که کار پایان‌یافته به نظر می‌رسید، باسل از وجود همین باور غلط در اردوی رقیب سود جست و سه گل زد و می‌رفت که 3 بر 2 برنده شود و فقط به ثمر رسیدن یک گل نجات‌بخش در وقت تلف‌شده یاران اسکولز و گیگز را از شکست رهانید. فرگوسن با به یاد آوردن آن واقعه می‌گوید: «در آن روز واقعا تاسفبار عمل کردیم. با نتیجه 2 بر صفر جلو افتاده بودیم و شانس به اندازه کافی داشتیم که بازی را 3 بر صفر و 4 بر صفر هم بکنیم، ولی آنها را از دست دادیم و در یک چشم به هم زدن نتیجه 3 بر 2 شد. بی‌توجهی و سهل‌انگاری ما در نیمه دوم از حد گذشت و بدون هیچ تمرکزی بازی می‌کردیم. همان تساوی 3ـ3 که در نهایت از آن دیدار حاصل آمد و پیش از آن تساوی خانگی 2ـ2 با بنفیکا که طی آن دو گل مفت دیگر در عین برتری‌مان خوردیم، کلک ما را کند.

باور و برنامه من این بوده که برای پیکارهای امسال حتما هر سه بازی خانگی‌مان را ببریم یا از 9 امتیاز ممکن 7 تا را کسب کنیم و این کاملا در توان ما هست. حقیقت امر آن است که در تمامی این سال‌های طولانی ما معمولا از گروه خود در جام قهرمانی باشگاه‌های اروپا بالا رفته و کار دفاعی لازم را در این زمینه داشته‌ایم. تقریبا مطمئنم که این خصلت برای مسابقات امسال نزد ما بازگشته است و ما مجدد مجهز به‌این‌سلاح هستیم و به تبع آن بسیار امیدوارم که به یک‌هشتم نهایی برسیم و به واقع در این باره مطمئن هستم. همه بدانند که عصر سهل‌انگاری‌هایی از این دست در اولدترافورد به پایان رسیده است.»