شالکه به راه اختصاصی‌اش تا پایان فصل ادامه می‌دهد

البته رائول چپ پا و اسپانیایی بهتر از هر کسی می‌داند که شالکه قاعدتا در اندازه‌های فتح این جام و تکرار کارهای کهکشانی‌های فوتبال اسپانیا در این عرصه نیست، اما برای تیمی که پرسنل و مخارج و ظرفیت آن یک‌پنجم بزرگان سنتی فوتبال اروپا و اکثر صعودکننده‌های دیگر به جمع 8 و سپس 4 تیم برتر امسال این قاره نیست، حتی حضور در این جمع به مثابه قهرمانی است. برکناری قدری عجیب فلیکس ماگات از مقام سرمربیگری شالکه که اواخر اسفند 89 صورت پذیرفت و انتصاب مجدد رالف رانگ نیک به این سمت و به واقع بازگشت این مربی آشنا به مکانی که در مرتبه نخست کارش در آن (اواسط دهه 2000)‌ هم موفق عمل کرده بود، شاید اقدامی عقلایی از منظر سران شالکه در مقام تامین خواسته‌های هزاران هوادار معترض تیم و به واقع نماد تسلیم شدن آنها در مقابل این تماشاگران بوده باشد. پیروزی در برابر اینتر می‌تواند صحت درستی این سیاست تلقی شود، اما از یک سو نباید ناگفته گذاشت که شالکه با هدایت ماگات به فینال جام حذفی آلمان رسیده و با احتساب این که حریفش در این مرحله تیم دسته دومی دوییسبورگ است. احتمال قهرمانی‌اش در این جام کم نیست و رسیدنش به نیمه نهایی جام نخست باشگاهی جهان نیز همان‌طور که قبلا آمد با احتساب حذف امثال بایرن مونیخ، چلسی و آرسنال، توفیقی فراتر از تصورات باشگاه بوده است. در نقطه مقابل تضمینی در دست نیست که آمدن رانگ نیک به‌رغم آشنایی‌اش با ساختار باشگاه ضمانتی بر کسب نتایجی بهتر در فصل آینده هم به حساب آید.

با این اوصاف سفر بالنسبه طولانی شالکه در جام باشگاه‌های اروپا نوعی اودیسه شخصی برای رائول بوده است. او که با گلزنی در مسابقه رفت با والنسیا در مرحله یک‌هشتم نهایی جام و تثبیت تساوی 1ـ1 در آن دیدار در مستایا و گلزنی مجدد در برابر اینتر در یک‌چهارم نهایی سهمی قابل ذکر در حذف تیم هموطنش و همچنین اینتر و رسیدن شالکه به نیمه پایانی داشت، می‌گوید: «توقف ما در همین مرحله نیز یک توفیق خواهد بود، زیرا هیچ‌کس تصور این میزان صعود را برای ما نداشت. با این وجود ما مصاف با اینتر را اصلا با تصورات و اندیشه یک تیم از پیش باخته شروع نکردیم و با منچستر یونایتد در نیمه نهایی نیز همین برخورد را خواهیم داشت و معتقدیم هیچ چیز در این جام برای ما غیرممکن نیست، هرچند رویای قهرمانی هم ناملموس است.»

شالکه در راه صعودش از بازی‌های فوق‌العاده ماریو گاورانوویچ و جفرسون فارفان و نمایش قابل قبول جوئل ماتیپ و یان کلاوس هانته‌لار هم بهره گرفته است و مانوئل نوئر دروازه‌بان ثابت تیم ملی آلمان هم بارها به نجات شالکه آمده است. برای رائول که بعد از 17 سال بازی در برنابئو و تبدیل‌شدن به محبوب‌ترین بازیکن رئال مادرید سرانجام تابستان سال گذشته از آنجا دل کند و به گیلزن کرشن آمد و آنجا برخلاف انتظار موفق و گلزن هم بوده، همه اینها نوعی احیای گذشته و به روایتی زندگی قرضی در یک دوران درخشان سپری‌شده بوده است.

از نظر او برد خارق‌العاده 2 ـ 5 در زمین اینتر در بازی رفت یک‌چهارم نهایی و پیروزی 1 ـ 3 بر والنسیا در مسابقه برگشت مرحله یک‌هشتم نهایی جام باشگاه‌های اروپا نقاط اوج نمایش‌های امسال شالکه و جبرانی بر تنزل این تیم به نیمه پایینی جدول رده‌بندی بوندس لیگا جلوه کرده است. او که مایل است فصل بعد هم در نظام کاری رانگ‌نیک در شالکه ماندنی باشد و برای تمدید قراردادش ابراز تمایل کرده است،‌ می‌گوید: «9 ماه بعد از آمدن به شالکه حتی ذره‌ای هم از این اقدام پشیمان و ناراضی نیستم و این مهم‌ترین مساله است. من و شالکه توانسته‌ایم یاوران خوب یکدیگر در این فصل باشیم و هرچند جواب گفتن ماگات یک نقطه سیاه در کارنامه باشگاه و نشانه ضعف مدیران در قبال خواسته‌های غیرمنطقی تماشاگران بوده، اما قول می‌دهیم که راه اختصاصی و مورد نظرمان را تا پایان فصل با هدایت جانشین او (رانگ نیک)‌ طی کنیم و کوتاه نیاییم.»

در این ارتباط فرجام کار علی کریمی ایرانی و انجلوس کاریس تیاس یونانی که در نیم فصل به شالکه پیوستند و چندان به آنها اعتنا نشده، به رغم حضور کریمی در دیدار چندی پیش در مقابل اینتر همچنان مبهم نشان می‌دهد، اما شالکه می‌تواند به فصل رو به پایان به عنوان فصلی ویژه بنگرد. فصلی که در آن در عین اعتراض بسیاری از هواداران و حتی بازیکنان تیم به روش‌های ظاهرا دیکتاتورمآبانه ماگات، فقط برای اولین بار در تاریخ حیات شالکه با راهیابی این تیم به مرحله نیمه نهایی جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا و ایستادن این تیم معمولا متوسط در جمع بزرگان قاره همراه شد.