آلیا: دیپلماسی رسانه‌ای ایران در حقوق بشر فعال‌تر شود

به نظر شما هدف از تصویب قطعنامه ضدایرانی شورای حقوق بشر علیه ایران چیست؟

این قطعنامه در شانزدهمین اجلاس شورای حقوق بشر در دفتر ژنو سازمان ملل متحد به موازات بررسی گزارش حقوق بشر آمریکا صادر شد.

در واقع دو سه سالی است که به دنبال گسترش حوزه نفوذ جمهوری اسلامی ایران، هم در منطقه خاورمیانه و هم در عرصه بین‌المللی آمریکایی‌ها به دنبال اعمال فشار بر ایران با رویکرد حقوق بشری هستند. آنها بعد از ناکامی در موضوع هسته‌ای دو رویکرد را انتخاب کردند.

یکی از این مباحث موضوع مبارزه با تروریسم است که در واقع به دنبال آن می‌توانند کشورها را متهم و در امور آنها دخالت کنند. موضوع دیگر، مباحث حقوق بشر است. آمریکایی‌ها در نظر داشتند خودشان را مستقیم وارد عمل نکنند، چرا که جایگاهی در افکار عمومی و میان ملت‌ها ندارند. آنها درروند تصویب این قطعنامه تلاش می‌کردند اجماع اعضای شورای حقوق بشر را به دست بیاورند و بانیانی برای آن پیدا کنند.

آنها خیلی تبلیغ کردند و پروژه ایران هراسی را دنبال نمودند. با این حال در این جریان ناکام شدند، چون از 47 کشور فقط 22 کشور به این قطعنامه رای دادند. همچنین کشورهای بزرگی چون چین و روسیه و اعضای سازمان کنفرانس اسلامی در محکوم کردن این قطعنامه سخنرانی کردند.

این قطعنامه کاملا سیاسی بود و آمریکایی‌ها می‌خواستند بر موارد نقض حقوق بشر از سوی خودشان سرپوش بگذارند، چون در اجلاس شانزدهم و اجلاس قبلی که در آبان ماه برگزار شد کشورها 228 توصیه و تذکر حقوق بشری به آمریکایی‌ها داشتند و با قطعنامه علیه ایران آمریکایی‌ها می‌خواستند خود را از این مهلکه نجات دهند.

از سویی دیگر این قطعنامه بی‌ارتباط با تحولات خاورمیانه و شمال آفریقا نیست، چراکه این کشورها از ایران الگو می‌گیرند و آمریکایی‌ها می‌خواهند بگویند کشوری که شما از آن الگو می‌گیرید و موفق می‌دانید در رسیدن به‌اهداف خود ناکام است.

این اولین بار نیست که قطعنامه‌ای علیه ایران صادر می‌شود. سال‌هاست که قطعنامه‌های مختلفی در پروسه تحریم‌ها علیه ایران صادر شده است.

این قطعنامه‌ها تاثیری بر ملت ایران ندارد و مردم ما به این قطعنامه‌ها بی‌توجه هستند، چراکه باعث می‌شود غیرت ملی مردم بیدار شود و رشته‌های وابستگی را قطع کرده و به استقلال فکر کنند، اما از طرفی دیگر این قطعنامه‌ها به معنای شروع یک سری فشارهای مثلث آمریکا، انگلیس و رژیم صهیونیستی علیه کشور ماست که به منظور خنثی کردن تحولاتی که در دنیا اتفاق می‌افتد و در واقع جنگ نرم با بیداری اسلامی است. در مقابل این امر ما باید یک سلسله برنامه‌ریزی‌های دقیق داشته باشیم.

اولین اقدام اعتراض به این قطعنامه است، چراکه قطعنامه‌ای سیاسی و ظالمانه است و باید این موضوع در تمام مجامعی که در دنیا ادعا دارند و در امر حقوق بشر فعالیت می‌کنند مطرح شود ولو این‌که ترتیب اثر ندهند. این امر برای تنویر افکار عمومی و ذکر در تاریخ لازم است. نکته دیگر آن است که ما باید دیپلماسی رسانه‌ای خودمان را فعال کنیم. صداوسیما باید وارد صحنه شود و همزمان در عرصه داخلی با اطلاع‌رسانی به مردم و بخش برون مرزی با تنویر افکار عمومی وضعیت حقیقی حقوق بشر در ایران را معرفی کند.

باید در این اطلاع‌رسانی مطرح شود که وضعیت حقوق بشر در ایران سال گذشته در شورای حقوق بشر مطرح شد که خود من هم حضور داشتم و در موارد زیادی جمهوری اسلامی مورد تشویق قرار گرفت.

حتی در مواردی که توصیه‌هایی به ایران شد و ما استدلال‌های بسیار قوی در مقابل آنها داشتیم و عنوان کردیم که این امور مغایر قانون اساسی و احکام اسلامی است. ما حقوق بشر بسیار شفافی داریم. نمی‌گویم نقض حقوق بشر نداریم ولی این امور موردی است و رویه‌ای نیست.

نکته دیگری که باید به آن توجه شود این است که ما در بسیاری از امور حقوق بشری پیشرفت‌های بسیاری داشته و الگو هستیم. در امور آموزشی، پیشرفت‌های علمی و پیشرفت‌های زنان شاهد موفقیت‌های بسیاری هستیم و ما باید از نزدیک کارشناسان حقوق بشری را با این امور آشنا کنیم. هیات‌هایی را دعوت و خودمان نیز در نشست‌هایی در این رابطه شرکت کنیم. سال گذشته ما دعوتی از خانم بیلای کمیسر عالی حقوق بشر داشتیم. ایشان پذیرفتند که سال 90 به کشور ما بیایند و سازوکاری در حال فراهم شدن است تا هیات مقدماتی آنها به کشوربیایند. ما فکر می‌کنیم همه کسانی که از کشورهای دیگربه ایران سفر می‌کنند علی رغم ذهنیت‌هایی که دارند و تبلیغاتی که علیه ملت ایران و انقلاب اسلامی می‌شود، خودشان متوجه می‌شوند که جمهوری اسلامی ایران چقدر دشمن دارد.

به عنوان مثال در اجلاس OIC که سال گذشته وزرای زن کشورهای اسلامی به ایران آمده بودند و از نزدیک شاهد فعالیت زنان ما در عرصه‌های مختلف بودند خودشان اقرار و اذعان کردند که دشمنان ایران چقدر تلاش می‌کنند از ایران تصویری غیرواقعی به دنیا ارائه شود.

نکته بعدی آن است که از 47 کشور 14 کشور به این قطعنامه رای ممتنع دادند که لازم است ما این کشور‌ها را توجیه کنیم و تحت تاثیر قرار دهیم. بعضی از کشورها مثل برزیل و مالزی دوگانه به میدان آمدند که باید به آنها اطلاع‌رسانی شود. همچنین باید از کشورهایی که رای منفی به این قطعنامه دادند و حمایت از وضعیت حقوق بشری کشورمان کردند تشکر و قدردانی کنیم.

ما باید برای افکار عمومی دنیا اطلاع‌رسانی کنیم الان هم در قوه قضاییه، هم در وزارت خارجه و هم در مجلس ستاد حقوق بشر داریم. این نهادها باید با یکدیگر هماهنگ شوند و با هم کار کنند.

معمولا این گزارشگران ویژه به هر کشوری که می‌روند به دلیل آن که کار خود را ادامه دهند سعی می‌کنند سوژه‌های منفی پیدا کنند و اساسا با همان پیش داوری و قضاوت وارد کشور می‌شوند. بنابراین ممکن است در خیلی از جاها دخالت کنند و به دنبال موارد منفی بگردند و چشم خود را روی واقعیت‌ها ببندند.

حتی در مواردی ممکن است آنها خریداری شوند. گلدستون گزارشی تهیه کرد که مورد تایید کمیسر عالی شورای حقوق بشر قرار گرفت و مواردی از نقض حقوق بشر را در غزه ارائه داد ولی چند ماه بعد ما دیدیم گزارش هیچ ضمانت اجرایی ندارد و این گزارشگر را خریدند و اخیرا هم ایشان از مواضع خود عقب نشینی کرد و گفت من اشتباه کردم.

من فکر می‌کنم خود خانم بیلای کمیسر عالی حقوق بشر وقتی امسال به ایران بیایند از نزدیک متوجه خواهند شد که جوسازی گسترده‌ای علیه ایران صورت گرفته است. خیلی از حقایق برای ایشان ملموس خواهد شد و ایشان متوجه فعالیت‌های مدعیان دروغین حقوق بشر می‌شوند.

از سوی دیگر، با توجه به این‌که مزدوران و عوامل خود فروخته‌ای مثل شیرین عبادی و مریم رجوی که منفور ملت ایران هستند منتظر هستند که گزارش خود را به این گزارشگر ارائه دهند، می‌شود پیش‌بینی کرد که چه گزارشی حاصل می‌شود چرا که منشاء خبر این گزارشگر تروریست‌هایی هستند که دستشان به خون مردم ایران آلوده است و ما نمی‌توانیم این‌گونه جسارت‌ها و اهانت‌ها را بپذیریم.