دومین نقره کاروان ایران به نام وزنه‌برداری

در این میان صدای یاعلی گفتن‌های حسین رضازاده از کنار تخته و همین طور تشویق دیگر ملی‌پوشان وزنه‌برداری از روی سکوها، کمک کرد تا برتری در حرکت یکضرب از آن ایرانی‌ها شود، چراکه هر دو وزنه‌بردار، با رکورد 147 کیلوگرم، 4 کیلو از دو حریف دیگر خود فاصله گرفتند. با این حال کوروش باقری سرمربی تیم ملی خوشحال نبود، به این خاطر که شاگردانش در حرکت‌های سوم خود در یکضرب، وزنه‌های 149 و 150 را انداخته بودند: «حنجره‌ام پاره شد تا به آنها بگویم این وزنه آخر را دست کم نگیرید و با زدنش خیال خودتان را برای کسب مدال در پایان مجموع دو حرکت راحت کنید، اما...»

نگرانی سرمربی تیم ملی وزنه‌برداری بجا بود چون در دوضرب شرایط کاملا فرق کرد. رضائیان و پانزوان که در یکضرب اول و دوم شده بودند، این بار پایین‌تر از وزنه‌برداران کره شمالی و اندونزی ایستادند و همین هم باعث شد «گرم‌ها» تکلیف برنده مدال طلای این وزن را مشخص کند.

رضائیان و کیم کوم سوک، هر دو با مجموع 324 کیلوگرم به کار خودشان پایان دادند، اما مدال طلا به وزنه‌بردار کره شمالی رسید که 220/68 کیلوگرم وزن داشت تا رضائیان‌که با 530/68 کیلوگرم، پنجمین مدال نقره کاروان ایران را به دست آورد.سیدمهدی پانزوان هم که با مجموع 320 کیلوگرم به کار خودش پایان داده بود، تا آخرین لحظات به کسب مدال برنز امیدوار ماند، اما تریانو از اندونزی وزنه 178 کیلویی را بالای سر برد تا با مجموع 321، بالاتر از وزنه‌بردار کشورمان قرار بگیرد.

رضائیان پس از کسب مدال نقره بازی‌های آسیایی گوانگجو به خبرنگار جام‌جم، گفت: «خوشحالم، چون می‌خواستم ناکامی مسابقات جهانی را جبران کنم تا جلوی برخی صحبت‌ها گرفته شود.»رضائیان 2 ماه پیش و در آنتالیا، تنها وزنه‌بردار ایرانی بود که حذف شد و از این بابت فشار روانی زیادی روی او بود. کوروش باقری در تایید این موضوع گفت: «برای وزنه‌برداری که در یک مسابقه اوت می‌کند، مسابقه بعدی سخت‌ترین مسابقه است و من که این موضوع را می‌دانستم به لحاظ روحی واقعا روی مرتضی کار کردم.»

اتفاقا رضائیان هم در گفت‌وگو با ما به این موضوع اشاره کرد: «اگر صحبت‌های باقری نبود من با ذهنیت دیگری روی تخته می‌رفتم. واقعیت این است که به لحاظ بدنی شرایطی بهتر از مسابقات آنتالیا نداشتم، اما به لحاظ فکری و روحی کاملا بهتر از مسابقات جهانی بودم. تجربه مسابقات جهانی هم به من کمک کرد، مخصوصا در بلند کردن وزنه 177 کیلوگرم در دوضرب.»

رضائیان در پاسخ به این سوال که آیا ناراحت نیست که مدال طلای بازی‌های آسیایی را تنها با اختلاف وزن از دست داده است گفت: «این واقعا ناراحت‌کننده است، اما من سعی می‌کنم از همین مدالی که الان به گردن دارم خوشحال باشم. من در دوضرب تمام تلاشم را کردم و این وزنه‌ها بهترین‌هایی بود که می‌توانستم بزنم، اما در یکضرب نمی‌دانم چه شد که وزنه 150 برای یک لحظه از دستم افتاد. این وزنه‌ای نبود که نتوانم آن را بالای سر ببرم.»

رضائیان یک ناراحتی هم داشت که نتواست آن را به زبان نیاورد: «واقعا متاسف شدم از این‌که سیدمهدی پانزوان نتوانست روی سکو بیاید. او مثل یک برادر 8 ماه در کنار من تمرین کرد، به من کمک کرد و هر آنچه به عنوان تجربه در اختیار داشت به من انتقال داد تا من در اولین حضورم در بازی‌های آسیایی بهترین نتیجه را بگیرم. او هم می‌توانست با بلند کردن وزنه 176، صاحب مدال برنز این وزن شود، اما نمی‌دانم چرا نتوانست آن را بالای سر ببرد.»

حسین رضازاده، سرپرست فدراسیون وزنه‌برداری که برای روحیه دادن به وزنه‌برداران کشورمان پشت تخته رفته بود، پس از کسب مدال نقره مرتضی رضائیان به «جام‌جم» گفت: «این موفقیت را به مردم ایران تبریک می‌گویم. اگر رضائیان می‌توانست طلا بگیرد، با طلایی که بهداد سلیمی می‌گرفت ما می‌توانستیم بهترین نتیجه وزنه‌برداری را در سال‌های بعد از انقلاب در بازی‌های آسیایی داشته باشیم، اما باز هم باید خوشحال باشیم، چون رضائیان بهترین مدال تاریخ وزنه‌برداری ایران در بازی‌های آسیایی را در دسته 69 کیلوگرم گرفت. ما در این دسته توسط پانزوان هم می‌توانستیم مدال بگیریم که با بدشانسی این فرصت از دست رفت. با این حال من هنوز روی قولی که به مردم دادم هستم و می‌گویم وزنه‌برداری ایران در بازی‌های آسیایی 4 مدال می‌گیرد. پس منتظر حداقل 3 مدال دیگر هم باشید.»

به دنبال اعلام خداحافظی محمد علیرضایی، ملی‌پوش شنا از تیم ملی، امیرحسین آیت‌اللهی، رئیس فدراسیون این رشته گفت: به خاطر راهیابی علیرضایی به مرحله فینال دو ماده از رقابت‌های شنای بازی‌های آسیایی گوانگجو، ماهانه مبلغ 3میلیون تومان به مدت 4 سال به وی پرداخت می‌شود.

وی افزود: این مبلغ به خاطر ارج نهادن به تلاش‌های این ورزشکار و در نظر گرفتن رفاه وی در امور زندگی است. برای این منظور قراردادی رسمی با علیرضایی امضا خواهد شد.