مظاهری: همه فشارهای بوکس روی دوش من است

همه چیز طبق برنامه پیش می‌رود. فقط یک وقفه به خاطر فینال لیگ داشتیم؛ اما بعد از آن بلافاصله تمرینات را شروع کردیم. تمرینات هم خوب پیش می‌رود. از اول آبان هم کارهای سنگین را شروع کردیم و آمادگی تیم خوب است. در 2، 3 هفته مانده به بازی‌های آسیایی، تمرینات نهایی را برگزار می‌کنیم تا تیم به آمادگی لازم برسد.

آنچه که مربیان به ما انتقال دادند را انجام دادیم. فکر می‌کنم طبق برنامه پیش می‌رویم. براساس این برنامه، باید در هنگام برگزاری بازی‌های آسیایی به اوج آمادگی دست یابیم. به هر حال تمرینات پرفشار بوده و پیشرفت‌ها خوب بوده است.

نه، هیچ مسابقه‌ای نیست. ترکیب تیم ملی مشخص شده و همه انتخاب شده‌اند. احتمال آسیب‌دیدگی وجود دارد و باید تمرینات سنگینی انجام بدهیم تا به اوج آمادگی دست یابیم. از طرفی برای هر وزن نیز یک حریف تمرینی هم آورده‌اند تا تمرینات با جدیت بیشتری پی گرفته شود. من خودم هم با مرادخانی تمرین می‌کنم. البته حریفان اوزان مختلف را هم با یکدیگر جابه‌جا می‌کنند تا این موضوع هم به آمادگی بچه‌ها کمک کند.

امیدوارم بتوانم نماینده شایسته‌ای برای ایران باشم و لیاقت این را داشته باشم که مربیان روی من به عنوان نفر اول حساب کنند. البته این کار مرا خیلی سخت‌تر می‌کند، چون واقعا طلاگرفتن در گوانگجو آسان نیست. از طرفی توقعات از من زیاد است. خودم هم تمام فکر و ذکرم شده طلای گوانگجو! باور کنید هرچه به این موضوع فکر می‌کنم، می‌بینم که تکرار طلای دوحه خیلی سخت است؛ اما نشدنی نیست. من تمام تلاشم را می‌کنم و فقط طلا می‌خواهم.

نه آنقدر که روی کیفیت کار من اثر منفی بگذارد؛ چون در تمرینات خوب هستم و وقتی آماده باشید، اعتماد به نفس شما هم زیاد می‌شود. البته کتمان نمی‌کنم که استرس وجود دارد. به هر حال ورزش غیرقابل پیش‌بینی است و هر لحظه ممکن است یک اتفاق غیرمنتظره رخ بدهد.

بله. فشار روحی زیادی را تحمل می‌کنم. خودم هم علاقه دارم که حتما با مدال برگردم؛ درست مثل 4 سال پیش. سعی کرده‌ام در تمرینات بهترین باشم تا به لحاظ روحی قبل از شروع مسابقات، خودم را راضی نگه دارم.

4 سال پیش وضعیت کاملا فرق می‌کرد. یک بوکسور ناشناس بودم. کسی روی من زیاد حساب باز نمی‌کرد؛ اما الان پخته‌تر شده‌ام، باتجربه‌ترم و می‌توانم راحت‌تر مبارزه کنم. فرق‌هایی با آن زمان دارم؛ چه خوب و چه بد! آن موقع شناخت از من نداشتند و این کار مرا راحت‌تر می‌کرد؛ ولی حالا مرا می‌شناسند و مبارزاتم را آنالیز می‌کنند. اینطوری کار برایم سخت شده است. با این حال می‌توانم روی تجربیاتم حساب باز کنم.

من فکر می‌کنم که 4 رقیب اصلی در گوانگجو دارم. بوکسورهای ازبکستان، قزاقستان، چین و تاجیکستان، قوی‌ترین نفرات این وزن هستند. البته نمایندگان سوریه و اردن را هم نمی‌توان دست‌کم گرفت. تقریبا با همه این نفرات مبارزه داشته‌ام. بعضی از آنها را برده‌ام، به قزاق در مسابقات قهرمانی 2008 آسیا در چین باخته‌ام؛ البته آن مبارزه شرایط عادی نداشت و با حق‌کشی حریف را برنده اعلام کردند. مسابقه ما 4ـ 4 مساوی بود که بی‌جهت به من یک اخطار دادند و بازنده شدم.

تقریبا همین طور است. البته من باید مراقب نماینده چین هم باشم، چون میزبان است.

اکثر مشتزنان دوحه در این دوره هم حضور دارند. من هستم، سپهوند و ستارپور هم حضور دارند. عمران اکبری را هم داریم؛ اما تغییراتی هم صورت گرفته است. تیم خوبی داریم؛ اما باید ببینیم در شرایط مبارزه چه نتایجی به دست می‌آید. خودم که خیلی امیدوارم، البته قرعه هم خیلی مهم است. این‌که بخواهیم از دوحه بهتر نتیجه بگیریم، کار خیلی سختی است. به هر حال روی اوزان بالا حساب باز کرده‌اند.

مربی اوکراینی ویژگی‌هایی داشته است؛ ولی مربیان ما هم چیزی کمتر از ولادیمیر ندارند. به نظر من، مربیان ما از آنها عقب نیستند. اگر بوکس آنها پیشرفته است، برای این است که برنامه‌ریزی خوبی دارند و روی پایه‌ها سرمایه‌گذاری کرده‌اند. در واقع آنها کارخانه بوکس دارند و در هر وزن چند نفر دارند؛ اما اینجا روی پایه کار نشده است.

بله موافقم. هرچند مربی خوبی است؛ ولی فکر می‌کنم سبک بوکس آسیا با اروپا خیلی فرق می‌کند. آسیایی‌ها خیلی راحت بوکسورهای اروپایی را شکست می‌دهند. کاش ولادیمیر زودتر در یکی دو تورنمنت آسیایی محک می‌خورد و شناخت بیشتری از رقبایمان پیدا می‌کرد. البته هر تورنمنتی که درخواست کرد، فدراسیون هم مهیا کرد.

مسابقات جهانی که انتخابی المپیک هم بود، از سطح خیلی بالایی برخوردار بود. البته ما را به مسابقات جهانی نفرستادند؛ ولی اگر می‌رفتیم، می‌توانستیم مدال بگیریم یا دست‌کم تجربه کسب می‌کردیم. خودم قبلا نفر سوم جهان را بردم. فکر می‌کنم پتانسیل کسب مدال جهانی را دارم.