وقتی کلاه از سر استقلال و پرسپولیس می‌افتد

هر دو تیم پر طرفدار تهرانی در این گیرودار سرنوشت مشابهی دارند. استقلال و پرسپولیس در همسایگی هم به سر می‌برند و اگر بخواهند 2 تیم بالاتر را نگاه کنند،‌ در واقع کلاه از سرشان می‌افتد. فاصله ده یازده امتیازی با صدرنشین، فاصله اندکی نیست که بشود آن را از میان برد بویژه ‌آن که استقلال و پرسپولیس در روزهای پایانی باید پا را از منزل بیرون بگذارند و با حریفانی دست و پنجه نرم کنند که حالا برای به دست آوردن یک امتیاز سر می‌شکنند.

استقلال و پرسپولیس از سفرهای برون‌مرزی چیز چندانی عایدشان نشد. در واقع پول خود را دور ریختند. این نمایش که ما از استقلال در برابر سایپا دیدیم و بازی پرسپولیس برابر ذوب‌آهن، نیاز چندانی به اردوی شبانه‌روزی خارج از کشور نداشت. باید پرسید این دو تیم نسبت به آخرین بازی پیش از تعطیلی چه تفاوتی داشتند و چه ابداعی به خرج دادند؟! جز این که توقع هواداران خود را بالاتر بردند. این سفرهای نابه‌جا و غیرضروری نخستین ضررش این است که شائبه بی‌پولی را از میان می‌برد. حالا دیگر نمی‌شود گفت به علت نداری و پایین‌بودن روحیه تیم، ما خوب نتیجه نمی‌گیریم. در مصاحبه مطبوعاتی مربیان می‌شود فهمید حالا همه ایرادها به خودشان برمی‌گردد. جمله‌های تکراری مردم را خسته‌کرده است مثل این که تقریبا درهمه مصاحبه‌ها می‌گویند: «ما خوب بازی کردیم! حریف از موقعیت‌هایش استفاده کرد، داور نگذاشت ما پیروز شویم یا توپ‌های ما توی گل نرفت و ما بازی‌ را واگذار کردیم و برخلاف جریان بازی گل خوردیم و بدشانسی آوردیم.»

اینها و حرف‌هایی از این دست،‌ مردم را خسته کرده است. به گونه‌ای که دیگر مصاحبه‌های پایان بازی جذابیتی برای کسی ندارند. همه ما می‌دانیم این حضرات پس از بازی چه خواهند گفت، با این تفاوت که بعضی‌ها شیوه تهاجمی دارند و به زمین و زمان بد می‌گویند تا خودشان را موجه و خوب جلوه دهند و بعضی‌ها می‌کوشند با مظلوم‌نمایی برای خودشان ترحم بخرند.

لجبازی و توی روی مردم ایستادن، بیشترین کاری است که از دست آنها برمی‌آید.

این رفتارها با حضور مردم در ورزشگاه رابطه‌ای مستقیم دارد و می‌شود به مردم حق داد که روزهای وسط هفته زحمت رفتن به ورزشگاه را به خود ندهند. باید برای حفظ این طرفداران و این عاشقان فوتبال فکری کرد.

اگر این شیوه ادامه داشته باشد و تیم‌های پرطرفدار ما در این راهی که پیش گرفته‌اند، تجدیدنظر نکنند، دیر نخواهد بود روزی که تیم‌های پرآوازه تهرانی برای صندلی‌های خالی بازی کنند.