شناگرانی سوار بر تن‌پوش‌هایی از نوع جت

گروهی از محققان در نتیجه انجام بررسی‌های کامل درباره چگونگی افزایش کارآیی شناگر در هنگام شنا از طریق کاهش عوامل تاثیرگذار بر کندی حرکت فرد در آب موفق به طراحی مایوهای جدیدی شده‌اند که می‌تواند تحولات شگفت‌انگیزی را به دنبال داشته باشد. این لباس شنا که شبیه به لباس‌های غواصی است و همه بدن فرد را می‌پوشاند، علاوه بر این که کشش سطحی و اصطکاک ناشی از تماس سطح بدن فرد با آب را به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهد، چگونگی حرکت و جریان آب در اطراف بدن شناگر را نیز تحت تاثیر خود قرار خواهد داد. در سطح این لباس خطوط برجسته کوچکی وجود دارد که مجراهایی را برای عبور جریان آب از سطح مایو به وجود آورده و بنابراین جریان گردابی ایجاد شده روی سطح بدن فرد شناگر را تغییر داده و مقدار آبی را که هر شناگر در حین حرکت بر پشت خود حمل می‌کند، کاهش می‌دهند.

این لباس شنا نخستین بار در مسابقات المپیک سیدنی مورد استفاده قرار گرفت، اما از آنجا که به نظر می‌رسید لازم است مجموعه عوامل دیگری نیز در طراحی لباس‌های شنای جدید مورد توجه قرار گیرد، پس از ‌آن تحقیقات جدیدی درباره آن انجام شد. کارشناسان بر این باورند که علاوه بر توجه به اصطکاک ناشی از تماس سطح بدن فرد با آب که تنها 8 درصد از کشش سطحی و اصطکاکی را که شناگر در آب با آن مواجه است، شامل می‌شود باید مقاومت ناشی از شکل بدن شناگر که 56 درصد این اصطکاک را شامل می‌شود نیز مورد توجه قرار داد و بر این اساس آنها توانسته‌اند با بهره‌گیری از فناوری جدیدی که در ساخت نسل جدید هواپیمای جت از آن استفاده می‌شود، نسل جدیدی از لباس‌های شنا را نیز ساخته و به بازار عرضه کنند. در این نوع لباس‌های شنا، علاوه بر وجود شیارهای باریک در اطراف بدن فرد، توانایی کششی او کاهش نخواهد یافت و با توجه به این، وزن کمتری به پشت بدن اعمال می‌شود و شناگر احساس می‌کند که در ارتفاع بالاتری از سطح آب در حال حرکت است.