افغانستان باتلاق نظامیان آمریکایی شده است

به گزارش فارس به نقل از روزنامه «واشنگتن‌تایمز»،«باراک اوباما» در نظر دارد با اعزام 21 هزار نیروی کمکی به افغانستان تعداد نیروهای مستقر خود در این کشور را به 68 هزار نیروی نظامی افزایش دهد و نیروهای ائتلاف در این کشور نیز به 110 هزار نیرو افزایش می‌یابد اما با وجود این در حال شکست خوردن در جنگ افغانستان است.

بنا بر این گزارش، حمله ارتش آمریکا در افغانستان کارساز نخواهد بود. افغانستان به ویتنام باراک اوباما تبدیل شده است. باتلاقی گسترده که جان و ثروت آمریکایی‌ها را به داخل خود می‌کشد. ماه اوت یکی از مرگبارترین ماه‌ها برای نیروهای نظامی آمریکایی بود به طوری‌که 47 نظامی آمریکایی توسط شبه‌نظامیان طالبان کشته شدند.

بنا بر این گزارش بیش از 300 تن از نیروهای ائتلاف در سال 2009 در افغانستان کشته شدند که این بالاترین آمار تلفات نیروهای ائتلاف از زمان حمله آمریکا به افغانستان در سال 2001 محسوب‌ می شود و هنوز 4 ماه از سال 2009 باقی مانده است و تعداد این تلفات می‌تواند افزایش پیدا کند.

واشنگتن‌تایمز با اشاره به تجدید قدرت طالبان تاکید کرد: طالبان بار دیگر نیز طغیانگر شده‌اند. این شبه‌نظامیان توانسته‌اند کنترل ولایت "قندهار " واقع در جنوب افغانستان را به دست گیرند. طالبان حملات مخربی را در بخش‌های غربی و شمالی افغانستان که پیشتر از مناطق باثبات این کشور محسوب می‌شد، آغاز کرده‌اند. تلفات نظامیان آمریکایی در حال افزایش است. روحیه نیروهای ائتلاف در حال تضعیف شدن است. اکثر همپیمانان آمریکا به استثنای کانادا و انگلیس تمایلی به تعامل با شبه‌نظامیان طالبان ندارند و حمایت عمومی مردم آمریکا از جنگ افغانستان در حال کمرنگ شدن است.

وی در ادامه افزود: جنگ افغانستان به مدت 8 سال ادامه پیدا کرده است در حالی‌که مشارکت آمریکا در جنگ جهانی دوم تنها به مدت 4 سال بوده است و این مشارکت در جنگ جهانی اول کمتر از یک سال بود و با وجود طولانی شدن جنگ افغانستان، هنوز هم اهداف استراتژیکی آمریکا بی‌انسجام و مبهم است.

بنا بر نوشته روزنامه واشنگتن‌تایمز، هدف اولیه آغاز جنگ افغانستان، سرنگونی طالبان و ریشه‌کنی پایگاه‌های القاعده از قلمرو افغانستان بود. این‌گونه اهداف تاحدودی تحقق یافتند. واشنگتن باید در حال حاضر اعلام پیروزی کند و روی مسائل مهمی متمرکز شود اما آمریکا به جای اهمیت دادن به مسائل مهم بر روی برنامه بیهوده ساخت نهادهای دولت ملی در افغانستان است. اوباما همچون "جرج بوش "، رئیس‌جمهور سابق آمریکا معتقد است که افغانستان باید به یک دولت مرکزی بسیار قوی تغییر یابد و دموکراسی و اقتصاد در این کشور توسعه یابد و تأکید دارد که این امور می‌تواند از ریشه‌ای شدن تروریسم جلوگیری کند و منجر به ایجاد ثبات پایدار شود.

به دنبال ارزیابی اخیر جنگ افغانستان توسط ژنرال «استنلی مک کریستال» فرمانده نظامیان آمریکایی و ناتو در افغانستان، دولت اوباما در حال اندیشیدن به استقرار 20 تا 40 هزار نیروی نظامی آمریکایی در افغانستان است. بعلاوه میلیاردها دلار صرف ساخت کانال‌های آبیاری، مدارس، بیمارستان و کارخانه‌هایی شده است. مستشاران غیرنظامی به افغانستان اعزام شده‌اند تا کشاورزان را ترغیب کنند تا محصولات نقدى مانند،گندم ،جو، برنج، ذرت بکارند. کمک‌های نقدی غرب بری توسعه ارتش افغانستان، نیروهای پلیس این کشور به کار گرفته شده است.

مک کریستال اعلام کرد که اوضاع در افغانستان وخیم است اما پیروزی دست نیافتنی نیست. استراتژی جدید وی محافظت از غیرنظامیان افغان از حملات طالبان است.

وی همچنین به دنبال ایجاد یک برنامه شغلی سودمند و بهبود خدمات دولت محلی افغانستان است و با این اهداف قصد دارد "قلب‌ها و ذهن " مردم افغانستان را به دست آورد.

بنا بر این گزارش، سیاست اوباما در افغانستان منجر به شکست سنگین آمریکا خواهد شد و این امر، نشانه‌ای برای پایان راه آمریکا به عنوان یک ابرقدرت در جهان خواهد بود و آمریکا با این ادامه این سیاست همچون یک ببر کاغذی برای جهان جلوه خواهد کرد.

واشنگتن‌تایمز می‌افزاید: افغانستان، گورستان امپراطوری‌هاست. ارتش انگلیس و روسیه در مبارزات چریکی طولانی‌مدت تحقیر شدند. موقعیت جغرافیایی کوهستانی افغانستان و فرهنگ قبیله‌ای این کشور تا حد بسیار زیادی برای جنگاوری شبه‌نظامیان مناسب است. آمریکا با اعزام نیروهای بیشتر درست به میل طالبان عمل خواهد کرد و اعضای این گروه را قادر می‌سازد تا یکایک نظامیان آمریکایی را از پای درآورند.

اعضای گروه طالبان در میان مردم عادی پراکنده شده‌اند و همین امر تشخیص شبه‌نظامیان طالبان از غیرنظامیان را دشوار کرده است.

واشنگتن‌تایمز در پایان نوشت که نیروهای آمریکایی باید برای دفاع از منافع ملی آمریکا، در افغانستان مستقر شوند. زندگی این نیروها نباید هرگز برای یک تجربه لیبرال انترناسیونالیسم تلف شوند، در واقع چنین سیاستی مضحک و از نظر استراتژیکی بی‌پروا است.