رهبری منشأ وحدت و صیانت از منافع ملی است

وی در ادامه با اشاره به هفتم مرداد که یادآور شرایط ویژه پایان جنگ و اشتباه محاسباتی مجدد دشمن مهاجم و منافقین بود، گفت: 7 مرداد سال 67 در شرایطی که جمهوری اسلامی ایران، قطعنامه 598 را پذیرفته بود، صدام با توهمات القایی منافقین، طرح گام آخر برای خلاص کردن ایران را پایه‌ریزی کرد. در آن شرایط حدود یک هفته تمام، عراق با همه استعداد ارتش خود، حمله گسترده‌ای را به جنوب و غرب ایران آغاز کرد، یعنی دقیقا شبیه به اول جنگ.

رئیس قوه مقننه ادامه داد: این در حالی بود که دشمن در برخی نقاط حتی بیشتر از ابتدای جنگ در خاک ایران پیشروی کرد، مثلا در استان ایلام و کرمانشاه یا در جنوب می‌خواستند خرمشهر تا دروازه اهواز را تصرف کنند، آنگاه با پیام ویژه‌ای که امام(ره) به سپاه پاسداران دادند، سپاه با قدرت لشکر مهاجم را عقب راند.

وی ادامه داد: در غرب نیز ارتش عراق وارد سرزمین ما شد. در چنین شرایط حساسی آن هم بعد از پذیرش قطعنامه، یگان‌های اصلی سپاه و ارتش برای سرکوب مجدد دشمن شتافتند.

لاریجانی خاطرنشان کرد: طراحی دشمن این‌گونه بود که وقتی همه نیروهای نظامی، ایران را درگیر خود کردند، منافقین با توهم این‌که در داخل ایران نیز سرخوردگی و تحیر حاکم است، عملیات ورود به عمق ایران تا قزوین را با سرعت انجام دهند. عملیات منافقین در چنین روزهایی با پشتیبانی شدید هوایی، عملیات قوی توپخانه عراق به صورت مبتذل رژه‌گونه انجام گرفت که هیچ سنخیتی با کار نظامی نداشت. تجاوز نظامی منافقین حداقل‌های قابل قبول تاکتیک نظامی را نشان نمی‌داد.نماینده مردم قم در ادامه اظهار کرد: نوعی اقدام اشرارگونه بود. با سرعت خود را به اسلام‌آباد رساندند و آنجا در مقابل جمعیت مقاوم مردم گرفتار شدند که برایشان قابل پیش‌بینی نبود. آنها از کرند به اسلام‌آباد غرب و بعد در چارزبر زمینگیر شدند و نتوانستند به کرمانشاه برسند تا چه برسد به قزوین.

وی گفت: ظرف 48 ساعت سپاه، بسیج، ارتش، هوانیروز و نیروی هوایی یکباره بساط تخیلات منافقان را درهم پیچیدند و چنان برق‌آسا شرارت آنها سرکوب شد که راه پس و پیش نداشتند و با 1200 کشته و بیش از 2000 مجروح خود را به فلاکت رساندند؛ طوری که تقریبا عموم کادرهای منافقین از بین رفت.

لاریجانی در ادامه با بیان این که چرا چنین اشتباه محاسباتی برای حریف ایجاد شد، عنوان کرد: تمام مساله در این بود که منافقین و رژیم صدام، درک درستی از مبانی قدرت در نظام اسلامی نداشتند. تبلیغات رسانه‌ای آن روزها مملو از فضای اغراق‌آمیزی بود، مبنی بر این‌ که حالت سرخوردگی داخل ایران می‌تواند یک عملیات برق‌آسا را به پیروزی برساند.

وی با تاکید بر این‌که آنها محاسبه درستی از قدرت رهبری و نفوذ کلام ولی فقیه و رابطه معنوی مردم و رهبری نداشتند و همین جهل و نفس معرفتی تله برای سقوط آنها شد، تصریح کرد: با این که در عملیات مرصاد، منافقین تمام کادرهای خود را به کار گرفتند و ارتش عراق با همه قوا مجددا وارد معرکه شد و انصافا ما پس از قبول قطعنامه در شرایط روحی مناسبی نبودیم؛ اما ندای رهبر کبیر انقلاب، امام(قدس سره) یکباره شرایط را عوض کرد.

رئیس مجلس اظهار کرد: تجربه 30 سال انقلاب، نشانگر چندین نمونه محاسبات غلط دشمن خارجی و گاه سیاسیون داخل کشور از قدرت رهبری و مردم غیرتمند و رابطه این دو عنصر اصلی قدرت نظام بوده است. تعجب‌آور است، با این همه تجربه گذشته در ماجراهای اخیر، غرب مجددا با نظاره چند تحرک محدود در تهران دچار شعف احمقانه شد و رسانه‌ها و سیاستمداران آنها با دستپاچگی وارد صحنه شدند و در مقابل نفوذ کلام حضرت آیت‌الله خامنه‌ای(دامت برکاته)‌ صحنه را باختند؛ به طوری که گاه در مقالات خود خویشتن را سرزنش کردند.نماینده مردم قم در خانه ملت گفت: حال بعد از سال‌ها مزدوری منافقین برای رژیم صدام، باخبر شدیم که روز گذشته دولت عراق به پادگان اشرف حمله کرده و در رسانه‌ها، جیغ و سروصدای سرکرده منافقین را شنیده‌اید. هرچند این اقدام دولت عراق دیرهنگام است؛ اما قابل تقدیر است که تصمیم گرفتند سرزمین عراق را از لوث وجود تروریست‌ها پاک کنند.

لاریجانی با بیان این که این سوابق درس‌آموز باید کفایت کند که غرب، قدرت روحانیت و مرجعیت و رهبری نظام را درک کند و خود را هر چند سال یک بار هزینه توهمات نکند، گفت: ایرانیان از این زبدگی سیاسی برخوردارند که این‌گونه تهدیدات و مزاحمت‌ها را به فرصت‌های تکاملی قدرت و پیچیدگی سیاسی بدل کنند.

وی ادامه داد: سیاستمداران خوش‌عاقبت نیز کسانی هستند که در این منهج سیر کنند و در صراط روحانیت و رهبری گام بردارند؛ چراکه رهبری نه‌تنها مرجعیت دینی برای مردم دارد؛ بلکه عامل قدرتمند صیانت از منافع ملی ومنشأ وحدت ملی کشور است.

وی ادامه داد: عناوین مختلف سیاسی چپ و راست، اصلاح‌طلب و اصولگرا همه فرع این مبنای استراتژیک است و بدون تمسک به این مبنا، هر گروهی می‌تواند سقوط کند و به بیراهه رود و مبنای مشروعیت مسوولیت‌ها نیز در این چارچوب تعریف می‌شود.