باغ ایرانی، تابستان همدان را باصفاتر می‌کند

وی اضافه کرد: عملیات تملک این باغ به پایان رسیده و بزودی آماده‌سازی آن آغاز خواهد شد.

وی تصریح کرد: این باغ ایرانی تا فضایی به مساحت 5/3 هکتار گسترش می‌یابد که در آن از گونه‌های گیاهی بومی کشور و استان با در‌نظر‌گرفتن ویژگی‌ فصل‌های چهارگانه سال استفاده خواهد شد تا در کنار ساختمان باستانی و معماری منحصر به فرد، این مکان فضایی آرام‌بخش برای بازدید کنندگان به ارمغان آورد.

وی افزود: احداث استخر روباز، آبنماهای الهام‌گرفته از باغ باستانی فین کاشان، نورپردازی ویژه و استقرارست کامل ورزشی بخشی از باغ از ویژگی‌های این فضای سبز خواهد بود.

باغ‌های ایرانی نشانه‌ای از همسویی انسان و طبیعت است. طراحی باغ ایرانی به گونه‌ای است که در کل، ادراک انسان را از محیط افزایش داده و کشف ظرفیت‌ها و زیبایی‌های طبیعت اطراف و همسویی و هماهنگی آدمی را با آن میسر می‌کند.

آتشی در کاروان

همچنین پس از حادثه آتش‌سوزی و آسیب جدی، سرانجام کاروانسرای شریفیه در مجموعه بازار همدان با هزینه‌ای افزون بر یک میلیارد ریال از محل اعتبارات استانی و ملی مرمت و بازسازی شد. کاروانسرای شریفیه از کاروانسراهای باارزش فرهنگی و تاریخی کشور است.

بازارهای همدان مانند بازارهای اغلب شهرهای قدیمی دارای سقف است، از بافت معماری اسلامی برخوردار و بازمانده از دوره قاجاریه است. اما اکنون فقط 9 راسته بازار سقف دارد و در دو دهه اخیر به دستور مسوولان وقت از باب تجددگرایی! سقف بازارها برداشته شده و برای استفاده از زیربنای بیشتر، شکل سنتی معماری تاریخی این بازار اصالت خود را از دست داده است.

به علت موقعیت خاص جغرافیایی همدان و قرارگرفتن در مسیر راه‌های ارتباطی شهرهای غربی و مسیر زائران زیارت عتبات عالیات، این شهر از اهمیت خاص اقتصادی و جغرافیایی بویژه در دوران صفویه برخوردار بوده ‌است.

ویلیام جکسن، نویسنده کتاب دستور زبان اوستایی می‌نویسد: بازارهای همدان دارای سقفند و بیش از 500 دکان پر مشتری در آنها قرار دارد. بازرگانان از این شهر به عنوان انبار ایران یاد می‌کنند. از جمله کالاهای بازرگانی باید از اجناس چرمی نام برد زیرا همدان شهر دباغخانه‌هاست. همدانی ها در ساختن و عمل آوردن پوست گوسفند و گاو همچنین ساختن اجناس تجملی از چرم آنها شهره‌اند.

در سال 1921 م، همدان 150 دکان دباغی داشت. اکنون راسته‌ بازارهای همدان روزهای آخر خود را طی می‌کنند و در آینده نه چندان دور، این یادگار کهن با تمام هویت تاریخی و خاطرات دور قرن‌هایش فراموش می‌شود.

راسته‌هایی نظیر کفشدوزخانه و صحاف‌خانه نیز عملا به مغازه‌های فروش کفش‌های کارخانه‌ای و لوازم‌التحریر تبدیل شده است. از راسته‌بازارهای: گندمی‌ها، پالاندوزها، خامه‌فروش‌ها و نخودبریزها نیز جز یکی دو دکان در هر راسته، باقی نمانده است.