برگزاری بزرگ‌ترین جشن ستاره‌شناسی جهان

یکی از مهم‌ترین برنامه‌های این سال، پروژه‌ای به نام 100 ساعت نجوم بود؛ پروژه‌ای که در آن به مدت 100 ساعت پیاپی برنامه‌‌های رصد عمومی، ارتباط مستقیم با رصدخانه‌های بزرگ و پخش اینترنتی رصدهای عمومی برگزار شده و گروه‌‌های مختلف در کشورهای گوناگون جهان با برگزاری برنامه‌های متنوع و مختلف سعی کردند فعالیت‌های نجومی به میان مردم ببرند.

در ایران نیز بیش از 60 گروه مختلف برای مشارکت در این برنامه جهانی ثبت‌نام کرده بودند. بیشتر این گروه‌ها سعی کردند از فرصت 13 فروردین (روز طبیعت)‌ برای شریک کردن مردم در این رویداد سود جویند.

در این روز، بسیاری از گروه‌ها برنامه‌های عمومی متفاوتی را در مکان‌های عمومی برگزار کردند. برگزارکننده این برنامه که یکی از پروژه‌های اصلی سال جهانی نجوم به شمار می‌رفت انجمن منجمان بدون مرز است که سعی دارد نجوم را به عنوان ابزاری برای افزایش تعامل و تفاهم ملت‌ها با یکدیگر در نظر بگیرد.

در برنامه‌های سال جهانی نجوم اگرچه گروه‌های ایرانی حضوری فعال دارند اما هنوز عدم حضور فعال ستاد برگزاری سال ملی نجوم در ایران مشهود است.

دانش ستاره‌شناسی در ایران جایگاه بسیار مهمی‌ دارد. بر اساس آثار تاریخی، این پهنه فرهنگی شاهد بسیاری از پیشرفت‌های علمی ‌در این زمینه بوده است و سنتی بسیار مهم و جدی درخصوص نجوم در این فضا شکل گرفته و رشد کرده است.

این سنت توجه به آسمان و نجوم حداقل در 2 دوران به اوج‌های بی‌نظیری رسید؛ نخست در دوران باستانی ایرانیان که اگرچه مدارک اندکی از آن دوران باقی مانده، اما همین مدارک اندک نشان‌دهنده دستاوردهای چشمگیر علمی‌ در این زمینه بوده است و همین‌طور در دوران پس از اسلام که دانشمندان ایرانی و مسلمان دست به ترجمه، گردآوری، اصلاح و اشاعه دانش ستاره‌شناسی زدند.

حاصل کار بی‌نظیر آنها اصلاح هزاران برگ از مطالب مهم علمی ‌دوران و افزودن بخش‌های مهمی‌ بر آنها بود که بعدها در عصر رنسانس علمی‌ زیربنای مهمی ‌در ایجاد تغییرات ژرف در دیدگاه ما نسبت به کیهان را پدید آورد.