وعده اوباما برای بازنگری در روابط با جهان اسلام

اوباما در این نطق به صراحت به مشکلات فراروی آمریکا از جمله ضعف و رکود اقتصادی، از دست رفتن فرصت‌های شغلی، ناکارآمدی نظام بهداشتی - درمانی و ضعف سیستم آموزشی و مهمتر از همه از دست رفتن اعتماد آمریکایی‌ها به حاکمیت این کشور که کنایه‌ای غیرمستقیم به عملکرد ضعیف دوران 8 ساله زمامداری بوش بود، اذعان کرد.

هر چند اوباما در این نطق لحنی حماسی داشت و سعی کرد با سخنانش امید را به جامعه خسته از جنگ و فشار اقتصادی آمریکا تزریق کند اما برخلاف بوش از این فرصت برای تهدید و ارعاب کشورهایی که دشمن آمریکا تلقی می‌شوند، استفاده نکرد. او که اولین سیاهپوست و نخستین شهروند آمریکایی از پدری خارجی است که به کاخ‌سفید راه یافته است با تاکید بر بزرگی آمریکا یادآور شد بزرگی را باید به دست آورد و حفظ کرد.

سراسر نطق مراسم تحلیف اوباما آکنده از تلاش برای به حرکت واداشتن جامعه آمریکایی و خروج از جمودی بود که طی سال‌های اخیر و به واسطه عملکرد 8 ساله دوران زمامداری بوش که حتی روابط واشنگتن با نزدیک‌ترین متحدان آمریکا در آنسوی آب‌های اقیانوس اطلس را هم دچار سردی و التهاب کرد بر جامعه آمریکایی سایه افکنده است.

وقتی اوباما گفت زمان دفاع و صیانت از دیدگاه‌های تنگ‌نظرانه و اتخاذ تصمیمات ناخوشایند گذشته است جمعیت با کف زدن‌های پیوسته برای لحظاتی نطق او را قطع کردند. گویی جامعه آمریکا برای تاکید بر این که ملت آمریکا آنچه در دوران زمامداری بوش انجام شده را تایید نمی‌کند، هر فرصتی را غنیمت می‌شمرد.

در حالی که دولت بوش با مواضع خود در قبال جهان اسلام موجب شده بود شکاف موجود میان ینگه دنیا و کشورهای اسلامی گسترش پیدا کند اوباما در اولین اظهارات خود پس از رسیدن به ریاست‌جمهوری آمریکا تاکید کرد آمریکای تحت رهبری او مسیری تازه را در قبال جهان اسلام طی خواهد کرد که متضمن احترام متقابل و تامین‌کننده منافع هر دو طرف باشد.

رئیس‌جمهور جدید آمریکا لااقل در گفتار به مراتب منطقی‌تر از سلف خود بود. اوباما اگرچه تصریح کرد به دنبال جلوگیری از تکثیر هسته‌ای است اما هیچ کشوری را مورد اتهام قرار نداد. او پیش‌تر طی سخنانی از آنانی که مشت‌های خود را در مخالفت با آمریکا گره کرده‌اند، خواسته بود مشت خود را باز کرده و دستان خود را به سوی دست او که آماده مصافحه با آنان است، دراز کنند.

به هر حال سیاست فراز و فرودهای زیادی دارد و باید منتظر ماند و دید آیا اوباما در عمل هم رفتاری متعادل خواهد داشت. جهان چشم به کاخ‌سفید دوخته تا شاهد عملی شدن وعده تغییری باشد که اوباما سوار بر موج‌های آن از همه تابوهای جامعه آمریکایی گذشت و بر صندلی‌ای تکیه زد که زمانی جوج واشنگتن و آبراهام لینکلن روی آن می‌نشستند.