کش ‌و ‌قوس‌های ‌داوری ‌در ‌فوتبال ‌ایران‌

در این میان، بحث جام جهانی 2010 نیز از سوی برخی سازمان‌ها و جناح‌ها مطرح شده و آنان می‌گویند چون حضور مرادی در این رقابت‌ها افتخاری برای کل ورزش کشور است، او حق ندارد انصراف دهد، اما این قسمت از بحث را نمی‌توان جدی و عقلایی شمرد؛ زیرا در فاصله 2 سال تا شروع جام‌جهانی نه فقط حضور مرادی، بلکه حضور هیچ‌کس در این جام قطعی نشده و گزینش داوران جام فقط 3 ماه پیش از این رقابت‌ها صورت می‌پذیرد. این که چطور برخی سران فوتبال ما بصراحت و 20 ماه پیش از گزینش نهایی داوران بر حضور قطعی مرادی در این جام و تغییر نظر وی در این خصوص پای می‌فشرند، مساله‌ای است مبهم که هر چه درباره آن بیشتر فکر می‌کنیم، کمتر از آن سر درمی‌آوریم و مثل برخی رویدادهای دیگر فوتبال ما می‌ماند که از نداشتن  برنامه برمی‌خیزد و کارها بر تصورات و رویاها استوار است.

نمونه‌ای بزرگ

مسوول اول ماجراهای اخیر زندگی مرادی و آنچه او به دلیل کناره‌گیری‌اش توصیف کرده، متاسفانه عملکرد خود وی است. او به عنوان مطرح‌ترین داور 10 سال اخیر فوتبال ما برخلاف بسیاری از همتاهای خود که منطقی‌تر از وی عمل می‌کنند، هرگز نخواسته است اشتباه‌های خود را گردن بگیرد و بپذیرد که در امر داوری مانند دیگر قاضیان فوتبال ایران و جهان گاه مرتکب اشتباه می‌شود. او می‌تواند در صحبت‌ها و مصاحبه‌های بعدی‌اش قبول مسوولیت کند و با خیالی راحت‌تر و باری سبک‌تر، قضاوت‌هایی کم اشتباه‌تر در آینده داشته باشد؛ اما وی در تضاد با دیگران همیشه بر آن چه انجام داده، پای فشرده و اصرار او بر تصمیم‌های اشتباهش عقاید عمومی را درباره وی سست‌تر کرده است.
جدیدترین و بزرگ‌ترین نمونه آن در دیدار پرسپولیس  مس بود که او هند روشن و مسلمی را که همگان دیدند و پنالتی شمردند ندید و یا دید و به اشتباه سوت پنالتی را نزد.

منتقد و ناراضی‌

مرادی می‌توانست در ساعات و روزهای بعدی از اشتباهش در این خصوص بگوید و با قبول مسوولیت بزرگ و قصور عمده‌اش در این زمینه قضیه را سبک و پس از مدتی کوتاه بایگانی کند؛ اما وی در روزهای بعدی در مصاحبه‌های پرشمار خود، آنقدر بر درست بودن آن تصمیم اشتباه پای فشرد که بیش‌از‌پیش منتقد و ناراضی برای خود تراشید و ناظران را مطمئن کرد که فاقد روشن‌بینی در این مواقع است.

فیفا وقت این کارها را ندارد

این ادعا که فیلم مسابقه را به فیفا می‌برم تا آنها نظر بدهند، یک اظهارنظر غیرحرفه‌ای و عجیب از سوی داوری است که قاعدتا باید حرفه‌ای‌ترین داور ما شمرده شود. همه کسانی که با چرخه‌های کار فیفا آشنا هستند، نیک می‌دانند که نهاد حاکم بر فوتبال جهان نه وقتی دارد که به تماشای این گونه فیلم‌ها اختصاص بدهد و نه اصولا این کار جزو شرح وظایف آن است. رای دادن درباره این اتفاقات دخالت در کار فوتبال داخلی کشورهاست که فیفا اکیدا از آن پرهیز دارد و هیچ گاه در این مسائل وارد نمی‌شود و جای تعجب زیادی دارد اگر مرادی از این قانون مطلع نباشد.

توصیه‌های ناشنیده‌

مرادی حتی حاضر نشده است توصیه برادرانه آدم‌های مشفق و با حسن نیت و پرسابقه‌تر از خود مانند محمد فنایی را بپذیرد که به وی گفته‌اند دست از اصرار و تاکید بر تصمیم‌های اشتباه خود بردارد و همچنان می‌گوید هر چه تاکنون سوت زده‌ام «به روز» (نقل به مضمون)‌ و برابر با آخرین قواعد فیفا (باز هم نقل به مضمون!) بوده است. حتی وقتی امثال هوشنگ نصیرزاده، کارشناس آشنای داوری براساس همان قوانین از اشتباه بودن تصمیم‌های او می‌گوید، ماجرا را گردن نمی‌گیرد و سرانجام در چنان بن‌بستی قرار می‌گیرد که چاره‌ای جز اعلام خداحافظی برای او نمی‌ماند. با این که به نظر می‌رسد که این فقط واکنشی لحظه‌ای از جانب مرادی است و او امروز و فرداست که به کار داوری برگردد (و سپس با تاکید بر این که این کار به اصرار دیگران بوده و حفاظ دفاعی جدیدی را برای خود فراهم آورد)‌ اما بد نیست کسانی به وی این نکته را یادآور شوند که ایستادگی و سرسختی در حرفه و شغل، با پای فشردن بر اشتباه‌ها فرق می‌کند و این دو مقوله‌هایی کاملا مجزا هستند و باید خوشفکر و منصف بود و در هر حرفه و صنفی در صورت ارتکاب اشتباه آن را قبول کرد و برای رفع آن در آینده کوشید.

وصال روحانی