وداع با رهبر شهید، تجلی عشق و وفاداری امت اسلامی است

ناصر قوام‌پور از گویندگان برنامه «امین ایران» در رادیو فرهنگ با اشاره به مجموعه برنامه‌هایی که در این ایام روی آنتن می‌رود، گفت: توفیق دارم اجرای چند برنامه از مجموعه «امین ایران» را بر عهده داشته باشم؛ روز شنبه سیزدهم تیرماه در نوبت بعدازظهر همراه سکینه  ارجمندی، روز دوشنبه پانزدهم تیر با وجیهه سادات  حسینیان، صبح روز چهارشنبه با فاطمه اسحاق‌تبار و همچنین صبح روز پنجشنبه در خدمت شنوندگان رادیو فرهنگ خواهیم بود.
وی افزود: در این برنامه‌ها درباره عروج خونین رهبر مجاهد شهید، وداع جانگداز ملت با ایشان و نیز شهدای خانواده رهبر معظم انقلاب سخن گفته می‌شود. این روزها، لحظاتی است که ملت ایران با اندوهی عمیق، اما با احساس افتخار و سربلندی، یکی از چهره‌های بزرگ مقاومت را بدرقه می‌کند.
قوام‌پور با اشاره به ویژگی‌های شخصیتی این رهبر شهید گفت: باید گفت این بدرقه در نوع خود یگانه و بی‌نظیر خواهد بود؛ چرا که جلوه‌ای از بروز احساسات و مکنونات قلبی امت اسلامی است. شخصیتی که نماد مقاومت و ایستادگی در برابر ظلم بود و در عین حال، با عطوفت و مهربانی در جایگاه پدر امت برای ساختن ایرانی مقتدر با آینده‌ای روشن تلاش می‌کرد.
این گوینده رادیو فرهنگ ادامه داد: بی‌تردید نام و یاد این رهبر مجاهد بر تارک تاریخ مقاومت خواهد درخشید و روایت زندگی و مجاهدت‌های او برای نسل‌ها و عصرهای آینده باقی خواهد ماند؛ قصه ای که جاودان می ماند همان‌گونه که شاعر می‌گوید: "من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود."

این گوینده پیشکسوت  درباره حس و حال گویندگی در این روزها نیز گفت: گویندگی در چنین فضایی برای من فقط اجرای یک برنامه رادیویی نیست؛ بلکه نوعی همراهی با احساسات مردم است. وقتی پشت میکروفن می‌نشینم، حس می‌کنم صدای ما باید بازتاب اندوه، احترام و قدردانی یک ملت باشد. در این لحظات، واژه‌ها دیگر صرفاً کلمات نیستند؛ هر جمله تلاشی است برای روایت دلدادگی مردمی که با قلبشان بدرقه می‌کنند. برای من در عین اندوه قلبی ، افتخار بزرگی است که در این روزهای تاریخی، از طریق رادیو فرهنگ سهم کوچکی در ثبت این لحظه‌های ماندگار داشته باشم.
قوام‌پور در پایان گفت: این وداع، تنها بدرقه یک شخصیت نیست؛ بلکه تجدید عهد با راهی است که او برای عزت، استقلال و پیشرفت امت اسلامی ترسیم کرد؛ راهی که در حافظه تاریخی ملت ایران جاودانه خواهد ماند و می کویم ای کاروان آهسته ران کآرام جانم می رود.