«در و تخته» و طرح یک دغدغه اجتماعی

به گزارش جام‌جم‌آنلاین ازروابط عمومی رسانه ملی، محسن امانی افزود: ریشه اصلی داستان به جابه‌جایی دو نوزاد در بیمارستان بازمی‌گردد که حالا پس از رسیدن به بزرگسالی، این راز فاش شده و مسئله محرمیت پیش آمده است. خانواده‌ها برای حل این معضل، به فکر ازدواج این دو فرزند می‌افتند؛ تصمیمی‌که با حساسیت‌ها و قضاوت‌های اجتماعی فراوانی همراه است. فرجام «دروتخته» به پیوند این دو جوان ختم می‌شود، اما حول این محور، بحرانی رسانه‌ای شکل می‌گیرد و قصه این‌گونه به پایان می‌رسد.

امانی در توضیح شکل‌گیری این داستان گفت: بر اساس یک دغدغه و اشتغال ذهنی، همواره به این مسئله فکر می‌کردم که چرا جامعه تا این اندازه درگیر مسائل غریزی شده است و نوجوانان، به‌عنوان بخشی از جامعه، نیازمند مجرایی سالم و طبیعی برای پاسخ به نیاز‌های خود هستند. با این حال، طرح و گفت‌و‌گو درباره این موضوع را دشوار می‌دانستم.
کارگردان و نویسنده سریال «دروتخته»، ادامه داد: تا زمانی که سخنان رهبر شهید را شنیدم که بر ضرورت توجه به این مسئله و پیگیری آن در سنین نوجوانی تأکید داشتند. همین نگاه و تأکید، به من جسارت لازم را داد تا به سمت نوشتن و ساختن این قصه بروم؛ اما برای ورود به این فضا، نیاز به یک بهانه روایی داشتم.

امانی با اشاره به دشواری شکل‌گیری ایده اصلی افزود: ایده داستان «دروتخته» به‌سختی شکل گرفت و در نهایت، گره داستانیِ جابه‌جایی دو نوزاد در بیمارستان، بهانه‌ای شد تا والدین قصه، به‌دلیل شرایط غیرعادی پیش‌آمده، ناچار شوند به این مسیر وارد شوند.

وی ادامه داد: هدف اصلی ما از روایت این قصه، درگیر کردن ذهن مخاطب با این موضوع است. اساساً انتظار نمی‌رود که یک اثر نمایشی به‌سرعت تحولی بنیادین در جامعه ایجاد کند، اما همین‌که بتواند دغدغه و جرقه‌ای ذهنی در بیننده ایجاد کند، به هدف خود رسیده است.

مأموریت این سریال، تبیین این نکته است که نسل امروز حق دارد نیاز‌های اصیل خود را از مسیر‌های درست برآورده کند؛ درواقع ما به دنبال آن بودیم که به‌جای رویکرد‌های حذفی و سرکوب‌گرانه، نگاهی ایجابی و واقع‌بینانه به غرایز نسل جدید داشته باشیم.

کارگردان و نویسنده سریال «دروتخته» با اشاره به چالش‌های ساخت این سریال تصریح کرد: تهیه‌کننده این اثر، روی متن بسیار سختگیر بود؛ بنابراین متن بار‌ها بازنویسی شد. از سوی دیگر محدودیت‌های تولیدی بزرگ‌ترین مشکل ما بود، چراکه کار یک اثر آپارتمانی نبود و لوکیشن‌های متعدد و محدودیت زمانی داشتیم.