فدراسیون در انتظار مدیری از جنس فوتبال و سیاست

اگر قرار باشد فوتبال به سرمنزل مقصود برسد ، چرا مدیران سیاسی و ورزشی مقتدر نباید بر سر کار آیند؛ این درست است که اساسنامه را طوری تنظیم کرده اند تا در پس آن فدراسیون فوتبال به استقلال کاری دست یابد اما باید قبول کرد ، فوتبال ایران همچنان به دولت وابسته است و چه بهتر شخصی که می خواهد رئیس فدراسیون شود. تلفیقی از سیاست و ورزش باشد. مطمئنا خواسته قلبی سازمان تربیت بدنی به عنوان متولی اصلی ورزش کشور نیز این است که یک مدیر سیاسی و آشنا به ورزش در راس فدراسیون پرمسوولیت فوتبال قرار گیرد. حالا چه کسی گفته که رئیس فدراسیون آینده ما باید حتما ورزشی یا فوتبالی باشد! در آلمان تئو اسوانسیگر به عنوان شخصی که هرگز فوتبالیست نبوده ، در راس هرم تشکیلاتی فوتبال ژرمن ها قرار دارد. اگر قرار بود یک فوتبالی این پست را به عهده بگیرد. فرانتس بکن باوئر که فراتر از او بود ، می توانست رئیس شود. در فوتبال ایتالیا هم این گونه است و افراد سیاسی یا مدیران صنعتی و اقتصادی به عنوان رئیس فدراسیون انجام وظیفه می کنند. این درست است که ریاست فدراسیون بسکتبال به عهده یکی از ورزشکاران قدیمی این رشته است ، اما آیا بسکتبال با فوتبال قابل قیاس است ! اعتبار کدام ورزش در دنیا بیشتر است ! حاشیه های فوتبال به مراتب بیشتر از بسکتبال است . به فدراسیون والیبال نگاهی بیندازیم . روسای 2 دهه اخیر این رشته که همین چند روز پیش در رده سنی نوجوانان قهرمان جهان شده اند، همگی مدیران ورزشی نبوده اند. پس چرا این رشته اینقدر موفق عمل کرده است؛ یک فرد سیاسی که تا حدودی با ورزش آشناست ، می تواند بهترین شخص برای ریاست فدراسیون باشد.رئیس آینده باید با توجه به نفوذی که در ارگان های مختلف دارد ، با یک تلفن ساده هم کار فدراسیون را پیش ببرد و نایب رئیس و دبیر آن می تواند فوتبالی باشد و کارهای اجرایی نظیر برنامه ریزی لیگ برتر ، لیگ یک ، تیم ملی و... را انجام دهد. برای پیشرفت فوتبال نیاز است یک فرد سیاسی و تا حدودی آشنا به فوتبال به پست ریاست فدراسیون فوتبال تکیه بزند. رئیس فدراسیون فوتبال می تواند با استفاده از مشاورانی که خواهد داشت ، با یک برنامه ریزی اصولی و آینده نگر به مقصود برسد. البته در این زمینه مشاوران جوان و آشنا به فوتبال پیشرفته دنیا می توانند رئیس را در پیشبرد اهدافش یاری رسانند. رئیس سیاسی با تشکیل یک مجموعه کامل و جامع براحتی می تواند از عهده کار سنگین و طاقت فرسای فدراسیون فوتبال برآید. چارت او باید از نیروهای فوتبالی ، تحصیلکرده ، آشنا به فوتبال جهان و متخصص تشکیل شود تا یک مجموعه ایده آل فدراسیون فوتبال را اداره کند. فوتبال ما به مردانی نیاز دارد از جنس سیاست و فوتبال این دو لازم و ملزوم یکدیگرند و اگر یکی از آنها از هم جدا شوند ، به بن بست خواهد خورد. به تیمهای موفق چند سال اخیر لیگ برتر فوتبال ایران نگاه کنید به زمان ریاست صفایی فراهانی توجه کنید. او فردی سیاسی اما فوتبال شناس بوده که با حکفرمایی نظم و انضباط توانست یکی از بهترین سالهای فوتبال ایران را در تاریخ به ثبت برساند و حالا در این مقطع شخصی با چنین خصوصیات اما با یک برنامه اصولی و حرفه ای کار نیمه تمام او را کامل خواهد کرد. پس چرا باید بگوییم فدراسیون فوتبال مردی از جنس فوتبال می خواهد. مگر آقای دادکان فوتبالی نبود! چه اتفاقاتی در زمان ریاست ایشان رخ داد و مخالفت های آنچنانی از برنامه ها و ایده های ایشان صورت گرفت .در فوتبال ما هستند اشخاصی که طی مدیریتشان در تیمهای مختلف با برنامه ریزی چند ساله به دنبال تقویت فوتبال برآمدند و با یک سال ناکامی مربی نگونبخت خود را از گردونه خارج نساختند. آنها مدیرانی هستند که پایبند به برنامه شان بوده و هرگز مغلوب انتقادات و عدم کسب نتیجه نمی شوند و تا پایان به برنامه خود تکیه می کنند.

حمایت دولت از فدراسیون

اداره فدراسیون پر مشغله ، پرهزینه و پرسروصدایی بسان فدراسیون فوتبال بدون حمایت و پشتوانه دولت از منظر مالی و معنوی غیر ممکن است . آنجا که در کندوکاو لایه های درونی دولت و فوتبال به یک نقطه مشترک می رسیم و با بررسی مدیران سابق فدراسیون و آنچه که در طول این سالها گذشته در می یابیم که نکته به نکته و جزئ به جزئ این نوشته با واقعیت در هم آمیخته شده است . ریاست فدراسیون شغل پر مشغله ای است که حتی از پست وزارتخانه ها هم بالاتر محسوب می شود بنابراین بدیهی به نظر می رسد که فرد منتخب برای این جایگاه از بدنه تاثیرگذار دولت و از دل سیاست برخاسته باشد چرا که در چرخ و معادلات موجود تنها یک رجل سیاسی از چنین ویژگی هایی برخوردار است . فرد سیاسی می تواند با حمایت دولت برنامه هایش را به پیش ببرد و کشتی به گل نشسته فوتبال را به ساحل آرامش و نجات برساند.

و سرانجام...

رئیس آینده فدراسیون فوتبال باید بداند که مدیریت در فوتبال با سایر حوزه ها متفاوت تر خواهد بود. ورزش و بخصوص فوتبال تنها حوزه ای است که ساز و کار مدیریتی در آن با دیگر دوره ها تفاوت آشکار و بنیادی دارد. پس یک رجل سیاسی ، هر چند خوشنام ، موفق ، متنفذ و مورد تایید همگان می تواند بر مسند ریاست فدراسیون بنشیند. مدیر فوتبال باید یک رئیس آشنا به ورزش و فوتبال ، موفق ، قدرتمند و با کارنامه درخشان باشد که به واسطه سالها حضور در عرصه فوتبال بخوبی با جزییات ، ریزه کاری ها و حاشیه های آن آشنا باشد. با تصور این وضعیت بعید به نظر می رسد مردان ورزشی که برای خود در این عرصه مدعی هستند و صاحب اعتبار، حاضر شوند مهر ناکامی در انتخابات در کارنامه خود ببینند با علم به تمام این مسائل ، به نظر می رسد با توجه به ذکاوت ، هوشیاری و بازیخوانی مردان این عرصه و بر خلاف پیش بینی های صورت گرفته ، انتخابات فدراسیون فوتبال با حضور پر رنگ چهره های غیرورزشی نمود عینی پیدا کند.

محمد پورمحمد