نقاش شروع به جستوجو کرد و عاقبت در یک باشگاه زیبایی اندام یکچهره مشدی و گولاخ پیدا کرد و او را به آتلیهاش دعوت کرد و تصویری از چهره او بهعنوان رستم ترسیم کرد. اما هرچه گشت نتوانست چهره خبیث و داغان مطلوبی پیدا کند. تا آنکه موعد تحویل اثر فرا رسید. نقاش به شاگردانش گفت به خیابان بروند و اولین چهره داغانی را که پیدا کردند بردارند و به آتلیه بیاورند.
شاگردان رفتند و یک کارتنخواب را که در خواب خماری به سر میبرد زیربغل زدند و به آتلیه آوردند. نقاش بسرعت طرحی از خطوط داغان چهره مرد عملی ترسیم کرد. مرد عملی لحظهای از خواب خماری بیدار شد و به تابلو نگاه کرد و گفت: «عه، من این تابلو را دیدهام.» یکی از شاگردان گفت: «عمرا. از کجا؟»
مرد عملی گفت: «سال گذشته قبل از اینکه عملی شوم، در باشگاه وزنه میزدم که مرد نقاشی مرا به آتلیهاش برد و از چهره من نقاشی کرد...»
اینجا بود که نقاش و شاگردان دریافتند این چهره همان چهره است و دیو اصلی، دیو اعتیاد است. در نتیجه نقاش بهجای چهره آن مرد، تصویری از سیخ و سنگ و سرنگ برای دیو سپید ترسیم کرد و علاوه بر نهاد سفارشدهنده، مبلغ قابلتوجهی از یکی از سازمانهای مبارزهکننده با اعتیاد نیز دریافت نمود.
امید مهدینژاد
طنزنویس
با هوشنگ نصیرزاده، وکیل بیرانوند
با تهیهکننده «سفینه نجات» به مناسبت روز جهانی کودک، از ضرورت سرمایهگذاری پایدار در انیمیشن ایران گفتیم