گردشگری؛ راهی برای افزایش بهره‌وری در روستاها

روستاهایمان بدتر از همه‌جا. روستاهایی که تا همین یک دهه پیش و با وجود بهارهای پربارش و زمستان‌های پربرف، تابستانی سرسبز و رنگارنگ از محصولات زراعی و باغی داشت، حالا یکی یکی به بیابان‌هایی تشنه و ترک خورده و لم‌یزرع تبدیل می‌شوند. روستاها که لم‌یزرع بشوند، شور و شوق و بساط زندگی هم از میانشان رخت می‌بندد. این شرایط شاید دهشتناک و نگران‌کننده باشد، اما بی‌شک نابودکننده حیات در روستاها نیست، اگر بدانیم که داشته‌ها و ظرفیت‌های روستاهامان بسیار بیشتر از آن است که صنعت کشاورزی تنها تکیه گاه و رونق‌دهنده اقتصادش باشد. اگر روزی نفت در این سرزمین کشف شد و چرخ‌های اقتصاد ضعیف و راکدش را به چرخش و رونق انداخت، در روستاها هم گنجی دیگر نهفته است که چون نفت باید کشف و استخراج و بهره‌وری شود.

گنج میراث فرهنگی و گردشگری که البته امروز شناخته شده است، اما هنوز به دل همه روستاهایمان راه پیدا نکرده. روستاهای ایران ظرفیت‌های گردشگری بی‌شماری دارندباید این ظرفیت‌ها را دید، شناخت، روی سر گذاشت و برای بهره‌وری از آنها طرح و برنامه ریخت؛ کاری که در وهله اول چشم تیزبین دهیارها را می‌طلبد. البته مسئولان کشوری هم بیکار ننشسته و چند سالی است روی این مهم تمرکز کرده‌اند، اگر چه درعمل هنوز نتوانسته‌اند بهره لازم را از این چاه نفت بی‌پایان ببرند. طرح شناسایی و ایجاد روستاهای هدف گردشگری از جمله این برنامه‌ها و اقدامات دولتی است. معاون امور دهیاری‌های سازمان شهرداری‌ها و دهیاری‌های کشور می‌گوید باید از طریق توسعه صنعت گردشگری در روستاها بهره وری در آنها را افزایش داد. جندقیان به امضای تفاهم‌نامه‌ای در این زمینه و برای توسعه زیرساخت‌های گردشگری در روستاها اشاره می‌کند و با بیان این‌که تاکنون 500 روستا هدف‌گذاری شده، می‌گوید:در سال نخست یعنی 95، برای 100 روستا و مبلغ هفت میلیارد و 500 میلیون تومان «برای هر روستا هفتادو پنج میلیون تومان» به‌صورت بلاعوض و برای توسعه گردشگری پرداخت و در سال دوم یعنی سال 96، مبلغ 100 میلیون تومان و به 170 روستا در این زمینه کمک مالی شد.