علی کفاشیان: به فکر احیای نداشته های ورزش هستم
در حالی که کمتر از 3 ماه به برگزاری بازیهای آسیایی دوحه 2006 قطر باقی مانده است ، دبیر کمیته ملی المپیک از ساماندهی کلیه امور اجرایی که مدنظرش بوده خبر میدهد و میگوید:
علی کفاشیان به ایسنا ، گفت: با این توصیف، ما سمت وسوی برنامههای خود را از هم اکنون به سوی مسابقات المپیک 2008 پکن و بازیهای آسیایی چین سوق دادهایم.
وی مهمترین دغدغه فعلی را سهم کم ایران از مدالهایی که در دوحه توزیع میشود ذکر کرد.
از 1312 مدالی که در بازیهای آسیایی 2006 توزیع میشود ایران در بسیاری از رشتهها سهمی ندارد.
دبیر کمیته ملی المپیک با تاکید بر این قضیه گفت:« در رشتههای ورزشی قایقرانی، دوومیدانی، ژیمناستیک، شنا و تیراندازی 600 مدال توزیع میشود که نزدیک به 300 مدال به زنان مربوط میشود و با این توصیف ایران سهمی در این 600 مدال نخواهد داشت.»
نصف کاروان ورزشی ایران را در این مسابقات رشتههای تیمی تشکیل میدهند که شاید تنها یک مدال طلا برای ایران کسب کنند و در رشتههای توپی باید در انتظار کسب عناوین دوم و سوم بود. کفاشیان با ارزیابی این موضوع شانس کسب مدال مرغوب را برای ایران نسبت به کشورهای دیگر کم میداند:« این در حالی است که ما در یک سری رشتههای ورزشی مانند تنیس و گلف حضور نداریم و تنها توقع ما از رشتههای رزمی است.»
پر کردن خلاهای فوق، رسیدگی به ورزشهای پایه و ارتقای سطح قهرمانی ورزش زنان برای بازیهای آسیایی 2010 از جمله مسایلی است که دبیر کمیته ملی المپیک روی آن تاکید دارد که در اولویت کار کمیته ملی المپیک قرار بگیرد:« با شناخت نقاط ضعف فوق ما نباید مسابقات مهمی که در پیش داریم را از دست بدهیم و باید روی رشتههای فعال در المپیکها سرمایهگذاری کنیم. اگر به این قضیه اهمیت ندهیم ، واقعا نمیتوانیم رتبهی خوبی به دست آوریم. در بازیهای آسیایی دوحه واقعا در بخش بانوان از کسب مدال بیبهره هستیم.»
کفاشیان ادامه میدهد:«ایران در این مسابقات واقعا به جنگ 130 مدال میرود که امید کسب تنها 30 درصد این مدالها را در سر میپروراند و 1100 مدال دیگر رها شده است بنابراین مهمترین دغدغه ما و برنامهریزی وسیعمان سرمایهگذاری روی 1100 مدال دیگر است، با این شرایط نمیخواهیم اجازه دهیم رشتههای ورزشی دیگر صدمه بخورند.»
وی در پاسخ به این سوال که پس از بازیهای آسیایی بوسان نیز دستگاه ورزش به این نتیجه رسیده بود و حتی ستاد ورزشهای پایه که به سرانجامی نرسید را تشکیل داد، در شرایط فعلی چه سیاستی برای حمایت از ورزشهای پایه و پرمدال وجود دارد؛
گفت:«امسال ما بودجهی خوبی را با مساعدت دولت و مجلس کسب کردیم که میتواند در این مسیر برای ما راهگشا باشد، از طرفی طی جلسهی مشترکی که با صدا و سیما داشتیم آنها را قانع کردیم که برای مستحکمتر شدن پایههای ورزش کشور، میتوانند نقش عمدهای را ایفا کنند و با پرداختن به ورزشهای پایه که 600 مدال بازیهای آسیایی را به خود اختصاص داده ، خدمت بزرگی به ورزش کشور خواهند کرد. در این زمینه ما نقاط قوت و ضعف موجود در ورزشهای پایه را مشخص کردهایم و برای پر کردن خلاهای آن کاملا جدی هستیم. درست است در دورهی گذشته ستاد ورزشهای پایه راه به جایی نبرد که تصور میکنم باید مدیریت ورزش راههای پیش رو را برای ما هموار میکرد.»
وی در پاسخ به این سوال که با توجه به این که کمیته ملی المپیک بودجهی بسیار خوبی را جذب کرده است آیا راه برطرف شدن خلاهای ورزش ایران جذب پول بیشتر است؛ توضیح داد:«من با این قضیه مخالفم؛ مشکل ورزش کشور تنها جذب پول نیست، باید ظرفیت سازی لازم انجام شود و ما باید نیروهای با مهارت برای صرف آن داشته باشیم، اگر ما امسال خواستار 22 میلیارد تومان بودجه بودیم با توجه به ظرفیت موجود این درخواست را ارایه کردیم، بیتردید برای سالهای آتی که میخواهیم ورزشهای پایه را گسترش دهیم و روی ورزش بانوان سرمایهگذاری کنیم شاید به 50 میلیارد تومان بودجه نیاز داشته باشیم.»
وی تقویت هیاتها، مربیان و ایجاد انگیزهی بیشتر در سطح ورزشهای پایه را از جمله مواردی ذکر کرد که با رسیدگی زودتر به آن مشکلات ورزشهای پایه هر چه سریعتر حل شود:«در هر صورت ما وظیفه داریم که فضای موجود را به گونهای باز کنیم که مدالهای بیشتری را به بدنهی ورزش تزریق کنیم اگر این مسیر طی نشود، در جا خواهیم زد.»
دبیر کمیته ملی المپیک در رابطه با این سوال که چه تضمینی برای ادامه برنامهریزی صورت گرفته از سوی مدیران بعدی ورزش باشد ، گفت:« همه تلاش ما این است که یک سیستم قوی در ورزش حاکم شود که اگر دولت آن را قبول کند جلو خواهد رفت. خیلی بعید است رییس بعدی نخواهد این روال را ادامه دهد و اگر چنین کاری انجام دهد و خارج از سیستم عمل کند، نشانهی ضعف خودش است.»
وی در پایان اظهار امیدواری کرد: اگر طبق برنامهریزی انجام شده و بودجهای که از دولت خواستهام بتوانم تحولی در ورزش بانوان و ورزشهای پایه ایجاد کنم حداقل به آنچه در طول دوره مدیریتیام برای ورزش میخواستهام رسیدهام.
