موزه هنرهای معاصر تهران در ادامه برگزاری رویداد هنر و جنگ، میزبان تازه‌ترین نمایشگاه این مجموعه با عنوان «حماسه‌نگاری ایرانی؛ از شاهنامه تا عاشورا» شده است. این نمایشگاه به ‌روایت گنجینه موزه هنرهای معاصر تهران، با نگاهی نو به سنت دیرینه حماسه‌نگاری در هنر ایران، آثاری شاخص از شاهنامه فردوسی و واقعه عاشورا را در معرض دید مخاطبان قرار می‌دهد. در این نمایشگاه ۱۰ اثر ارزشمند از هنرمندان نام‌آشنای نقاشی قهوه‌خانه‌ای شامل محمد مدبر، عباس بلوکی‌فر، احمد خلیلی، حسین همدانی، علی‌اکبر لرنی، محمد فراهانی، حسن اسماعیل‌زاده، رضا حمیدی و گنجی به نمایش درآمده است. به همین مناسبت با سالار رفیعیان عضو گروه نمایشگاه‌پردازی این رویداد به گفت‌وگو نشسته‌ایم. 

دو دهه پیش متأثر ازهمنشینی با حلقه دوستان ومبتلا به چرخشی درتفکرات بودم که شاید بشود آن را نوعی خود‌شرق‌سازی (Self-orientalism) خواند. درهمان حال‌و‌هوا به این معتقد شده بودم که شعر و شاعرانگی ایرانیان، راهبردی برای نپرداختن هزینه تفکر انتقادی صریح و احتراز از مخاطرات تفکرات منسجم فلسفی است که زمینه باز‌ماندن ما در امر «توسعه» است.

انسان را از یک نظر می‌توان موجود دوساحتی دانست. یک ساحت انسان، جبری است که بر او حاکم است و شکل، یعنی نمای ظاهری و حتی بخشی از باطن او شامل روحیات و استعدادهایش را در بر می‌گیرد و ساحت دیگر او، قلمرو اختیار، گزینش و اراده اوست.