نگرانی‌های «کرش» را باید جدی گرفت

بنده که روزگاری ورزش اصلی‌ام والیبال بود و تا سطح دانشگاهی آن را ادامه داده‌ام هنوز به یاد دارم که وقتی تیم‌های باشگاهی و ملی والیبال ژاپن به تهران می‌آمدند در همین تالار هفتم تیر در سنگلج و خیابان ورزش در کنار پارک شهر، چه بلایی سر تیم‌های ایرانی می‌آوردند. والیبالیست‌های ارزنده‌ای مثل مسعود صالحیه، حسن کرد، حیدرخان و ... خیلی خوب به یاد دارند که حتی یک امتیاز از ژاپنی‌ها گرفتن چقدر سخت و غیرممکن بود پیروزی مقابل کشور آفتاب تابان که همیشه با نوآوری و ابتکار در قاره کهن و جهان بی‌همتا می‌نمود، در فاصله 2 ماه در تهران و ناگویا تا چه حد ارزشمند می‌نماید. غلبه بر صربستان (2ـ3)‌، قهرمان اروپا و حتی مقابله و ایستادگی برابر کوبا، قهرمان چندین دوره جهان و المپیک را نادیده نگیرید، اینها نشان می‌دهد جوانان ما در تمامی رشته‌ها و در صورت برخورداری از امکانات کافی و رفاه نسبی و امنیت خانوادگی، لیاقت چنین ظهور و درخششی در سطح قاره و جهان را دارا هستند. مگر در ورزش‌های انفرادی سال‌ها حضور پرافتخاری در آسیا و جهان نداشته‌ایم؟ مگر در وزنه‌برداری از دیرباز سلماسی‌ها و نامجوها را عرضه نکرده‌ایم؟ مگر رضازاده و سلیمی با رکوردهای جهانی نام ایران را بلندآوازه نکرده‌اند؟ یا بسکتبال که در آسیا بی‌همتا نشان نداده است؟ و در تمام دوران‌ هرگز نشده است که ورزشکاران ما از نظر امکانات و امنیت رفاهی مانند همتاهای خود در صحنه‌های آسیایی و جهانی آسوده خاطر بوده باشند و بی‌دغدغه از زندگی خانوادگی، اردوها و سفرهای پرمشقت را گذرانده باشند.

حرف من با این مقدمه طولانی، حکایت فوتبال ماست که در زمینه باشگاهی سرنوشت نسبتا تلخ پرسپولیس و استقلال، دو نام پرآوازه، پرسابقه و پرطرفدار را با خود دارد و در زمینه تیم ملی هم در حالی که روزگاری آقا و سرور قاره پهناور و کهن آسیا بود حالا دلهره دارد که نتواند یکی از 4 سهمیه این قاره را در جام جهانی 2014 برزیل به دست آورد و برای عبور از حریفان همگروه خود در غرب آسیا، که روزگاری عددی به شمار نمی‌آمدند و حرفی برای گفتن نداشتند، زیان‌هایی متصور باشیم که نه از نظر سابقه در این ورزش، تجربه‌های ما را دارند و نه از نظر کمیت و کیفیت جمعیت و گرایش جوانان به فوتبال، قابلیتی برای مقایسه ارائه می‌دهند.

اینک به لطف بازیکنانی که زیر نظر سرمربی پرتغالی تیم ملی جواز ورود به مرحله دوم دیدارهای مقدماتی جام جهانی برزیل را به دست آورده‌اند، کم و بیش می‌شنویم نگرانی‌هایی مطرح است که اگر فدراسیون فوتبال و وزارت ورزش و جوانان و در نهایت دولتمردان و بلندپایگان جامعه در رفع آنها نکوشند نباید انتظار داشته باشند فوتبال ایران بتواند یکی از 4 سهمیه جهانی قاره آسیا را به نام خود ثبت کند. این نگرانی را کاملا در حرف‌های کارلوس کرش سرمربی آرام، متفکر و مثبت تیم ملی ایران به صورت اعتراضی می‌شود درک کرد. کارلوس کرش این امتیازها را دارد که هرگز نمی‌خواهد مسائل غیرفنی را با رسانه‌ها در میان بگذارد و حاشیه‌سازی کند و با آن که بعضی مطبوعات منتظرند بهانه‌ای برای جنجال‌سازی به دست بیاورند تاکنون موفق نشده‌اند کرش را به دام بیندازند. مهم‌تر از این اعتمادی است که رسانه‌ها به شخصیت، سابقه و ارزش‌های فنی این مربی پرتغالی دارند و در نهایت او را به عنوان یک مربی خوب پذیرفته‌اند و تاکنون وی را موفق تشخیص داده‌اند.

ما به درستی از متن قرارداد با کرش سرمربی تیم ملی باخبر نیستیم، اما برای هیچ‌کس سخت نیست بداند کرش برای چه آمده و در فوتبال ما چه مسوولیتی به عهده گرفته است و انتظارات مردم کشور ما از او چیست. این را هم می‌شود حدس زد که او در انجام این مسوولیت و انجام وظیفه در ازای پولی که می‌گیرد چه امکاناتی لازم دارد و فدراسیون فوتبال چه تعهداتی به عهده دارد. بنابراین وقتی صحبت از نگرانی‌‌های کرش و اعتراض ملایمش می‌شود یعنی فدراسیون فوتبال بر خلاف قول و قرارهایش عمل کرده و به تیم ملی فوتبال بی‌اعتنایی کرده‌اند.

می‌شود گمان کرد این نگرانی‌ها همزمان با سفر طولانی و خسته‌کننده تیم ملی از منامه (بحرین)‌ به جاکارتا (اندونزی)‌ پیش آمده، هنگامی که 2 ساعت در فرودگاه دوحه و حدود 10 ساعت سفرهوایی تا اندونزی، بر خستگی بازیکنان افزود، بازیکنانی که مقابل بحرین جنگ پرتشویشی را پشت سر گذارده بودند و باید بدون استراحت کافی و برنامه ریکاوری و تمرین استراتژی و تاکتیکی مقابل اندونزی به میدان می‌رفتند. گویا قرار بود برای پرهیز از خستگی‌های این چنین سفری طولانی، هواپیمایی اجاره‌ای به صورت چارتر در اختیار تیم ملی قرار می‌گرفت، اما چنین اتفاقی نیفتاد، اما نگرانی واقعی آنجا پیش می‌آید که تیم ملی قرار باشد در چنین موقعیت سختی و در فواصل زمانی نزدیک، قاره عریض و طویل آسیا را طی کند و مقابل حریفانی مثل استرالیا، ژاپن یا کره جنوبی قرار گیرد که با توجه به مقایسه قدرت چنین حریفانی با اندونزی (قطر و بحرین)‌ می‌شود به سختی کار تیم ملی پی برد. حتما یادمان هست که تیم ملی بحرین، فاصله کوتاه پهنای خلیج‌فارس را با یک هواپیمای مدرن و اختصاصی پیمود تا به تهران بیاید و با این همه تدارک به شکست سنگین تن داد و 6 گل خورد. ما مطمئن هستیم که اگر این مشکل به گوش دولتمردان برسد و آنها که مال و منالی دارند پا پیش بگذارند و از تیم ملی حمایت کنند، کرش با فراغ بال می‌کوشد تیمی را به میدان حریفان آینده بفرستد که شایسته صعود به جام جهانی باشد و همراه سه تیم دیگر، یکی از ابرقدرت‌های آسیا باشد که در جمع 24 تیم مرحله نهایی جام جهانی، دوباره ابراز وجود کند.

جای امیدواری است که عباسی، وزیر ورزش و جوانان در دفاع از فوتبال ایران گفته است: «باید راه را برای پیشرفت فوتبال ایران و این دو باشگاه (استقلال و پرسپولیس)‌ فراهم کنیم.» ما فعلا کاری نداریم به این که چرا ماجرای خصوصی‌سازی دو باشگاه استقلال و پرسپولیس باز هم به درازا کشیده است، اما مهم‌تر از حل و فصل امور این دو باشگاه مساله تیم ملی است و راه سختی که در پیش دارد. وزیر ورزش و جوانان می‌تواند با طرح این مشکل در هیات وزیران و جلسات دولت،‌ راه‌حل مناسبی برای رفع این نگرانی بیابد.

قابل تامل است که تنها تهیه هواپیمای چارتر مشکل اصلی فوتبال ما و تیم ملی نیست؛ شاید تهیه امکانات اولیه دیگر در تشکیل اردوها، استفاده از زمین مناسب در تمرینات ملی، برنامه‌ریزی برای رفت‌وآمدهای بازیکنان ملی در سفرهای داخلی، اختصاص ارقام پاداش‌ها در بعضی مراحل و... از نکاتی باشند که فراموش شده‌اند، اما یکی از نیازهای مهم و حساس پس از عبور از مرحله اول دیدارهای مقدماتی، دیدارهای دوستانه و تدارکاتی مناسبی است که با نظر سرمربی تیم ملی و در زمان‌هایی معین از دوره‌های اردویی باید در نظر گرفت و با حذف چنین حریفانی به هر دلیل و بهانه‌ای، آماده‌سازی تیم ملی را برای بازی‌های مهم‌تر و حساس‌تر دچار اختلال و کرش و تیم ملی را دچار نگرانی و در نهایت با شکست روبه‌رو می‌کنیم. این را هم فراموش نکنیم که در عصر تکنولوژی با شمشیر و تیروکمان نمی‌شود به جنگ موشک و بمب هسته‌ای رفت.