همگانی کردن ورزش با پراید و تفاهم نامه

ورزش همگانی به همان میزان که در بخش سلامت جامعه از اهمیت زیادی برخوردار است در حوزه ورزش قهرمانی نیز مورد توجه است قرار دارد و برخی کارشناسان معتقدند گاهی از دل ورزش همگانی نیز می‌توان استعدادهای خوبی کشف و به بدنه ورزش قهرمانی تزریق کرد. با توجه به اهمیت این بحث بود که اوایل دولت نهم، محمدعلی آبادی، رئیس وقت سازمان تربیت بدنی ایده برگزاری همایش‌های پیاده‌روی خانوادگی را عملیاتی کرد، ایده‌ای که بنا بود پایه‌گذار برگزاری خودجوش این همایش‌ها از سوی مردم و در نتیجه افزایش اقبال عمومی به ورزش شود و در این راه با چاشنی قرعه‌کشی و اهدای جوایز نفیس به شرکت‌کنندگان شکل گرفت.

اما این همایش‌ها که به صورت مقطعی در شهرهای مختلف کشور برگزار شد هیچ گاه نتوانست اقبال عمومی وسیع به ورزش را بین مردم شکل دهد و تنها مسئولان شهرهای مختلف با آب و تاب دادن به تعداد شرکت‌کنندگان در همایش شهرهای خود سعی داشتند در این بحث خود را موفق نشان دهند. صرف‌نظر از تاثیر مقطعی این برنامه‌ها و ایجاد نشاط عمومی در بین شرکت کنندگان، به اذعان مسئولان حوزه سلامت و ورزش میزان استقبال از ورزش همگانی نسبت به گذشته رشد چندانی نداشته و این نشان می‌دهد برای فرهنگ‌سازی موضوعی چنین پر اهمیت برنامه‌ریزی منسجم اصلی‌ترین شاخصه است. شگفتا با وجود این روند اکنون نیز وزارت ورزش و جوانان همچنان به برگزاری چنین همایش‌هایی و اهدای جوایز تاکید دارد، انگار نه انگار که اهدای جوایز پرایدی و سکه‌ای در همه این سال‌ها استقبال مردم از ورزش را بالا نبرده است.

البته وزارت ورزش اخیرا برنامه دیگری را مورد توجه قرار داده است‌که بخش همگانی وزارتخانه با فدراسیون‌های ورزشی، تفاهم‌نامه همکاری امضا می‌کند؛ با این امید که این فدراسیون‌ها هم گوشه‌ای از کار را بگیرند. هرچند نمی‌خواهیم با بدبینی درباره این تفاهم‌نامه‌ها قضاوت کنیم، اما کیست که نداند تفاهم‌نامه‌هایی اینچنین نه فقط دردی از دردهای ما را دوا نکرده که بیشترین اثرگذاری آن عکس یادگاری است که از مسئولان گرفته می‌شود و برگه‌های امضا شده‌ای که به مرور زمان خاک می‌خورند. نه آقایان، با جایزه و تفاهم‌نامه نمی‌توان ورزش را فراگیر کرد. این بحث در کنار برنامه‌ریزی منسجم به فرهنگی فرهنگ‌سازی گسترده و بنیادین نیاز دارد.

امید توفیقی ‌/‌ گروه ورزش