تاریخ تکرار می‌شود؛ مگر اینکه انقلابی بمانیم

از سقیفه بگیرید تا صلح امام حسن (ع)؛ از مشروطه تا شکاف میان مصدق و آیت‌الله کاشانی که به کودتای ۲۸ مرداد انجامید. در همه‌ی این نقاط عطف، دشمن کار را از جایی شروع نکرد که فکر می‌کنیم. او اول نظام فکری جامعه را به هم ریخت، بعد یأس را به جان مردم انداخت، و در نهایت، حق را در انزوا قرار داد.

نکته‌ی مهم این است که در این ماجراها، همه‌ی تقصیر‌ها به گردن مردم نبود. گاهی خواص، گاهی مسئولان، با سکوت یا خطای محاسباتی خود، زمینه را برای سلطه‌ی ظالمان فراهم کردند. اما در جریان انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی، جایی که مردم با وجود همه‌ی تبلیغات و تلاش برای قطبی‌سازی، کمتر آسیب دیدند و توانستند یک نظام فاسد استبدادی را سرنگون کنند. این یعنی اگر وحدت و بصیرت باشد، می‌توان تاریخ را تغییر داد.

اما عبرت تلخ‌تر، ماجرای توافق آتش بس و پاره شدن آن توسط ترامپ است. دشمن نشان داد که به دنبال توافق واقعی نیست؛ او به دنبال وقت‌کشی، فریب و تضعیف است. وعده‌هایی که داده شد، هیچ‌کدام به سرانجام نرسید: تحریم‌ها برداشته نشد، دارایی‌ها آزاد نشد و تهدید‌ها ادامه یافت. این یعنی اگر پاسخ ما در برابر زیاده‌خواهی، سکوت یا کوتاهی باشد، دشمن جری‌تر می‌شود.

جری شدن کفر یعنی چه؟ یعنی دشمن به این نتیجه می‌رسد که می‌تواند هر جنایتی بکند و هزینه‌ای نپردازد. از بمباران عروسی و خانه‌های مردم گرفته تا ترور رهبر شهید تا دانشمندان؛ همه و همه، نتیجه‌ی همین جسارت روزافزون است. اگر در برابر این زیاده‌خواهی بایستیم، شاید جلوی فاجعه‌ی بزرگ‌تر گرفته شود؛ اما اگر کوتاه بیاییم، تاریخی تکرار می‌شود که سلطه‌ای سخت‌تر از روزگار حجاج، بنی‌عباس و حتی مغول را برای ما به ارمغان خواهد آورد.

امام خمینی (ره) بار‌ها فریاد زد: «هیهات منا الذلة»؛ یعنی ذلت در فرهنگ ما راهی ندارد؛ و رهبر شهیدمان در آخرین سخنرانی‌ها، با یادآوری قیام حسینی فرمود: «مثلی لا یبایع مثله»؛ یعنی کسی که برای حق قیام کرده، هرگز با ظالم دست نمی‌دهد.

پس درس بزرگ تاریخ این است:
تنها راه نجات، حضور آگاهانه‌ی مردم، مسئولیت‌پذیری نخبگان، درایت خدمتگزاران جمهوری اسلامی و ایستادگی متحدانه در برابر هر آن چیزی است که ما را از هم جدا می‌کند. اگر امروز سکوت کنیم، فردا باید برای رهایی از سلطه‌ای سخت‌تر، دهه‌ها هزینه بدهیم.

تاریخ، نه برای عبرت گرفتنِ ساده، که برای بیدار شدن در لحظه‌ی حساس، نوشته شده است. بیایید اجازه ندهیم این بار، حق تنها بماند یا بار دیگر همراه خانواده در خون خود رستگار شود.