این گزارش در حالی منتشر شده که طی روزهای اخیر بنیامین نتانیاهو نخستوزیر، یسرائیل کاتس وزیر جنگ و دیگر مقامات ارشد اسرائیلی بر ادامه حضور اشغالگرانه نیروهای این رژیم در خاک لبنان تأکید کرده بودند. سیانان از احتمال عقبنشینی محدود نیروهای اسرائیلی سخن گفته است. این تحولات همزمان با امضای تفاهمنامه میان آمریکا و ایران رخ میدهد. طبق بند اول این سند، واشنگتن و تهران بههمراه متحدان خود متعهد شدهاند که پایان فوری و دائمی جنگ را در تمامی جبههها ازجمله لبنان اعلام کنند و از هرگونه اقدام خصمانه، تهدید یا استفاده از زور علیه یکدیگر خودداری ورزند. منبع اسرائیلی به سیانان گفته است که این عقبنشینی نمادین میتواند بخشی از تلاشها برای پیشبرد مذاکرات با دولت لبنان باشد اما رویکرد ارتش اسرائیل در استمرار اشغالگری برای مقامات جمهوری اسلامی ایران که خواهان خروج کامل صهیونیستها هستند؛ صرفا یک حقه نخنماست.
تثبیت اشغالگری
به نقل از هاآرتص، اسرائیل و لبنان قرار است این هفته در چارچوب مذاکرات با میانجیگری آمریکا در واشنگتن، درباره شناسایی «مناطق آزمایشی» گفتوگو کنند. بر اساس این طرح، کنترل انحصاری این مناطق به ارتش لبنان واگذار خواهد شد. یک منبع اسرائیلی به هاآرتص گفته که اجرای این طرح، مستلزم عقبنشینی جزئی نیروهای ارتش اسرائیل از بخشی از این مناطق است. به ادعای این روزنامه عبری، این مذاکرات همزمان با عقبنشینی جزئی ارتش رژیم صهیونیستی از «خط زرد» مرزی تعیینشده از سوی خود اسرائیل در جنوب لبنان برگزار خواهد شد. ارتش لبنان نیز در این مناطق، تحت نظارت و هماهنگی آمریکا، فعالیت میکند تا از خروج نیروهای غیردولتی، ازجمله جنبش حزبالله، اطمینان حاصل شود. اسرائیل همزمان تمامی محدودیتهای جنگی در شمال فلسطین اشغالی را لغو کرده است. خط زرد یک خط مرزی خوداعلامشده توسط ارتش اسرائیل است که حدود ۱۰ کیلومتر به عمق خاک لبنان از مرز بینالمللی امتداد دارد. این خط در اواسط بهار امسال اعلام شد و مشابه «خط زرد» در غزه طراحی شده است. هدف ادعایی ایجاد یک منطقه امنیتی برای جلوگیری از بازگشت رزمندگان حزبالله به مناطق مرزی با فلسطین اشغالی قلمداد میشود.
حمایت ونس از جنایتکاران
جیدی ونس، معاون رئیسجمهور آمریکا که کنفرانس خبری پرزرق و برقی را بعد مذاکرات ۱۸ ساعته با هیأت اعزامی جمهوری اسلامی ایران ترتیب داده بود، با حمایت از جنایات ارتش اشغالگرقدس، عملا به نقض مفاد یادداشت تفاهمنامه اسلامآباد صحه گذاشت. در همین راستا، ونس ادعا کرد: «همانطور که ترامپ گفت، گاهی اوقات آتشبس فقط به این معناست که شما کمی کمتر شلیک میکنید؛ در مذاکرات میخواستیم مطمئن شویم هماهنگی لازم را ایجاد کردهایم تا اگر شلیک یا درگیری بین اسرائیل و حزبالله رخ داد، [با ایران] در گفتوگو باشیم و راهی برای متوقفکردن آن پیدا کنیم.» مسئول ارشد تیم مذاکراتی واشنگتن با کمال وقاحت ادامه داد: «اسرائیل حق دفاع از خود را دارد؛ ما میخواهیم مطمئن شویم درحالیکه آنها از این حق دفاع از خود برخوردارند، در پشت صحنه روی این موضوع گفتوگو کنیم که چطور این درگیریها را کاهش دهیم.» پیشتر نیز دونالد ترامپ، سکاندار کاخ سفید، همزمان با ورود هیأت مذاکرهکننده، در پیامی تهدید کرد که ایران باید فورا نیروهای نیابتی با دستمزد بالای خود در لبنان را از ایجاد مشکل بازدارد. او مدعی شد، اگر این کار انجام نشود، همانند هفته گذشته، اما اینبار شدیدتر، به ایران ضربه خواهیم زد.
دورخیز برای غزهسازی ضاحیه
عقبنشینی تصنعی رژیمصهیونیستی حتی با مخالفت چهرههای رادیکال پرنفوذی درون کابینه امنیتی تلآویو روبهرو شده است. درهمین راستا، ایتامار بنگویر، وزیر امنیت داخلی رژیمصهیونیستی با ابراز ارادت به دونالد ترامپ تاکید کرد که امنیت نظامیان و شهرکنشینان صهیونیست اولویت نخست تلآویو است. او تهدید کرد در صورت عدم تأمین امنیت این رژیم، بیروت باید به سرنوشت شهر بیتحانون در نوار غزه تبدیل شود. همچنین روز دوشنبه، نتانیاهو تصریح کرد: «تا زمانی که برای حفاظت از مردممان لازم باشد، در منطقه امنیتی جنوب لبنان باقی خواهیم ماند. دلیل این موضوع کاملا روشن و قابل درک است. از هیچ کشوری انتظار نمیرود که در چنین شرایطی رفتار دیگری داشته باشد. زمانی که از تهدید حزبالله رهایی پیدا کنیم، با لبنان به توافق خواهیم رسید و من مشتاق تحقق این موضوع هستم.» در ماهها و سالهای اخیر پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ دیگر مقامات صهیونی نیز از این دست جملات جنایتآمیز علیه مردم لبنان گفتهاند. در راستای همین روند پیشتر، بزالل اسموتریچ، وزیر دارایی، نیز اعلام کرده بود که «بهزودی ضاحیه مانند خانیونس خواهد شد.» یوآو گالانت، وزیر جنگ سابق، پیشتر تهدید کرد که «آنچه در غزه انجام میدهیم، میتوانیم در بیروت نیز انجام دهیم» و بیروت ممکن است سرنوشتی مشابه غزه پیدا کند.
ضرورت فشار بر واشنگتن
نکته حائز اهمیت آن است که وابستگی رژیمصهیونیستی به ایالات متحده آمریکا ابعادی حیاتی دارد بهطوری که ارتش تلآویو بدون حمایت واشنگتن توان تداوم عملیاتهای خود را نخواهد داشت. آمارها نشان میدهند کمکهای نظامی و اقتصادی آمریکا به این شریک منطقهای از جنگ جهانی دوم تاکنون از مرز ۳۰۰ میلیارد دلار فراتر رفته است و براساس توافقهای ساختاری، سالانه نزدیک به ۳.۸ میلیارد دلار بودجه تسلیحاتی مستقیم به آنها اختصاص مییابد. در حوزه فناوری نیز شرکتهای آمریکایی سرمایهگذار بخش عمده یعنی بیش از دوسوم مراکز تحقیق و توسعه را در این اراضی تأمین مالی میکنند و این پیوندها حیات سیاسی صهیونیستها را به اراده کاخ سفید گره میزند. در سوی دیگر، تنگه هرمز بهعنوان شاهراه کلیدی انرژی جهان، اهرم راهبردی بیبدیلی را در اختیار جمهوری اسلامی ایران قرار میدهد تا موازنه قدرت را دگرگون کند. روزانه حدود ۲۰درصد از نفت خام و فرآوردههای سوختی دنیا از این آبراه حیاتی عبور میکند و کوچکترین نوسان در مسیر تردد، بازارهای مالی جهانی و بهای انرژی را با شوکهای زلزلهآسا مواجه میسازد. اهمیت فوقالعاده معبر یادشده در تثبیت اقتصاد بینالملل سبب شده تا صیانت از تجارت دریایی مستقیما به ثبات سیاسی و نظامی خلیجفارس مشروط شود. تهران میتواند با تکیه بر این موقعیت ژئوپلیتیکی ممتاز، واشنگتن را به پایبندی کامل به مفاد یادداشت تفاهم اسلامآباد مجبور کند. از آنجا که ایالات متحده برای مهار تورم داخلی و حفظ ثبات همپیمانانش به عبور بیوقفه کشتیهای تجاری نیاز مبرم دارد، ایران باید استمرار تردد ایمن و معاف از عوارض در این منطقه را صراحتا به اجرای تعهدات کاخسفید منوط سازد. این تفاهمنامه ۱۴بندی که بر رفع محاصره دریایی، آزادسازی داراییها و لغو تحریمهای نفتی تأکید دارد، تنها زمانی محقق خواهد شد که طرف آمریکایی هزینه نقض عهد را فراتر از توان تحمل اقتصاد بینالمللی ارزیابی کند.
