سه پند دیپلماتیک در روابط ایران و آمریکا

۱. پایبند نبودن آمریکا بر تعهّدات خود«آمريكا پابند به تعهّدات خودش نيست. نگوييد اينها كار اين دولت است و كار ترامپ است؛ نه، دولت قبل هم كه با ما نشست، صحبت كرد و وزير خارجه‌اش ده روز، پانزده روز در اروپا پابند جلسات بود، آنها هم تقريباً همين‌جور [بودند]؛ حالا به شكل ديگرى عمل كردند ولى نقض كردند؛ آنها هم تحريم كردند، آنها هم بر خلاف تعهّدات خودشان عمل كردند. دولت آمريكا بر خلاف تعهّدات خودش عمل مي‌كند؛ اين بارِ اوّل هم نيست؛ قضاياى گوناگون قبلى هم همين را تأييد مي‌كند. مجموعه‌ى برخوردهايى كه از اوّل با برجام كردند، به تعبير حضرات ديپلماتهاى ما، نقض روح و جسم برجام بود... خب، دولتى با اين خصوصيّات كه به اين راحتى معاهده‌ى بين‌المللى را نقض ميكند، بعد هم مثل آب خوردن زير امضائيش ميزند و ميگويد من از معاهده خارج شدم - با كارهاى نمايشى تلويزيونى؛ امضائيش را نشان ميدهد كه ما خارج شديم از فلان [معاهده] - خب پيدا است كه با اين دولت لااقل جمهورى اسلامى نمي‌تواند تعامل كند.
۲. عمق دشمنی آمریکا با ما«دشمنى، دشمنىِ عميق است، دشمنىِ سطحى نيست. مخالفت بر اساس و بر محور مسئله‌اى مثل مسئله‌ى اتمى نيست؛ اين را همه فهميده‌اند؛ بحث، فراتر از اينها است. بحث اين است كه اينها با نظامى كه در اين منطقه‌ى حسّاس سر بلند كرده، ايستاده، قد برافراشته، رشد كرده، با ظلمهاى آمريكا مخالفت ميكند، نسبت به آمريكا هيچ‌ گونه ملاحظه‌كارى نمي‌كند، روحيّه‌ى مقاومت را در منطقه توسعه ميدهد، پرچم اسلام را در دست گرفته، مخالفند؛ عميقاً مخالفند. مسئله‌ى آنها اين است كه اين نظام اسلامى و جمهورى اسلامى نبايد باشد؛ نه فقط اين نظام نباشد، [بلكه] آن مردمى كه اين نظام را حمايت مي‌كنند يعنى ملّت ايران هم منفور سران حكومتهاى آمريكايند. يكى از معاونان رئيس‌جمهور آمريكا - نه اين رئيس‌جمهور، يكى از رؤساى جمهور قبلى - صريحاً گفت كه ما بايد ريشه‌ى ملّت ايران را - نه ريشه‌ى جمهورى اسلامى را - بكَنيم.»
۳. تجربه‌ی کُرنش در برابر آمریکا«انعطاف در مقابل اين دشمن - به ‌خاطر مصلحت‌سنجى‌هاى موسمى‌اى كه خب ما در يك مواردى داريم - تيغ دشمنىِ او را كُند نخواهد كرد؛ بلكه او را گستاخ‌تر خواهد كرد؛ اين هم يك تجربه است. فراموش نكنيم هر جايى كه ما مقدارى كوتاه آمديم، آنها تندتر آمدند. همان رئيس‌جمهور شريرى كه خودش مجسّمه‌ى شرارت بود - بوش دوّم - در مقابل انعطافهايى كه دولت وقت نسبت به او نشان داده بود، ايران را محور شرارت ناميد و با افتخار ايستاد، اسم محور شرارت را روى ايران گذاشت؛ [چون] در مقابل او انعطافهايى نشان داده شده بود ... چنانچه فرض كنيم كسى هست كه احساس ميكند «خب، يك دشمنِ اين‌جورى را ما از سر باز كنيم، نگذاريم دشمنى كند.»، راه جلوگيرى از دشمنىِ او، انعطاف و كوتاه آمدن نيست؛ اگر ميخواهيد كارى كنيد كه او دشمنى نكند، خيلى‌ خب، راهش را پيدا كنيد، امّا اين راهش نيست كه ما در مقابل او كوتاه بياييم و عقب‌نشينى كنيم. [اين] البتّه مخصوص آمريكا هم نيست؛ غربى‌ها عمدتاً همين‌جور هستند. ما فراموش نمي‌كنيم - يعنى اين جزو چيزهايى است كه در تاريخ ما قابل فراموش شدن نيست - كه در يك دوره‌اى رئيس‌جمهوری ما كه طرف‌دار نرمش در مقابل غرب و مانند اينها بود، از طرف يك دولت غربى - از طرف آلمان؛ در ماجراى ميكونوس - به دادگاه احضار شد سرِ يك حرف بى‌ربط و بى‌منطقى؛ يعنى اين‌قدر اينها چشم‌سفيد و پُررو و وقيحند.»