دستور زبان نسل Z در فیلمسازی

ما وضعیتی را از نسل قبل تحویل گرفته‌ایم و باید در وضعیتی بهتر آن را به نسل بعد از خود تحویل بدهیم. حالا پرسش این است که آیا واقعا وضعیتی بهتر از گذشته را داریم به آنها تحویل می‌دهیم؟ به نظر من خیر. ما در برابر آنچه پیش روی بچه‌های دهه هشتادی‌ است، مسئولیم. پارادایم و کلان‌روایت‌های ما از عالم برای آنها هیچ جذابیتی ندارد. نگاه و بینش ما به هستی، تعبیر ما از تفکر، ایدئولوژی و شیوه‌ زیست، مورد قبول آنها نیست. 

تفاوت نسلی طبیعی‌ است. همچنان که ما دهه شصتی‌ها هم با دهه چهلی‌ها تفاوت‌های چشمگیری در مدل اعتقادات یا تفسیر وقایع سیاسی ــ اجتماعی داشتیم اما آن چیزی که بین ما و دهه هشتادی‌ها در جریان است، چیزی بیشتر از تفاوت نسلی است. حتی به نظر من تعبیر شکاف هم خوشبینانه‌ است. شکاف برای مواردی به‌ کار برده می‌شود که بنیان مشترکی وجود دارد. شکاف مثل عدد 7 است. 

یک پایه‌ مشترک که هر چه بالاتر می‌رود فاصله‌ دو طرف بیشتر می‌شود اما حکایت ما با نسل Z شبیه عدد 11 است؛ دو خط موازی که مبنای مشترکی ندارند و این نسل زمین گفت‌وگو را با ما تغییر داده و در حیطه‌ مفاهیم مورد علاقه‌ ما بازی نمی‌کند. آنها دستور زبان خودشان را دارند و بینش و سبک زندگی متفاوت. این ماییم که برای برطرف کردن این انقطاع تاریخی و تبدیل عدد 11‌ به 7 باید تلاشی کنیم. آنها بی‌نیاز از گفت‌وگو با ما هستند. 

گمان نمی‌کنم به هیچ طریقی بتوان فیلمی ساخت که دهه هشتادی‌های عزیزمان بگویند حرف دل ما را زدید. محدودیت باعث می‌شود که تصویری واقعی از این نسل روی پرده شکل نگیرد. از طرف دیگر آنها به همه‌ محصولات فضای رسمی بی‌اعتمادند. برای آنها مدیوم‌های سینما، نمایش خانگی و تلویزیون فرقی با هم ندارند. این دسته‌بندی‌ها مال ماست که زمین مشترکی داریم. آنها همه‌ این مدیوم‌ها را به یک میزان صدای رسمی می‌دانند و هیچ باوری به هیچ کدام‌شان ندارند. 

اینها را در پژوهش‌های فیلم چشم‌بادومی دریافتم. وقتی که بچه‌های طرفدار کی‌پاپ اصلا حاضر به مصاحبه با پژوهشگر ما نبودند. نسل زدی‌ها فقط به نسل خودشان و آدم‌های شبیه خودشان اعتماد می‌کنند. کاری سخت پیش روی ماست. همه‌ مایی که نگران آینده ایرانیم. باید دل نسل Z را به‌دست آوریم و آداب گفت‌وگو با آنها را بیاموزیم؛ اگر فرصتی باقی مانده باشد.