همچنان می‌جنگم برای چیزی که به آن باور دارم

با هم دل‌نوشته‌های علی پاکدامن را پس از یک المپیک بد برای او و هم‌تیمی‌هایش می‌خوانیم:
همیشه می‌گفتند برای شروع نباید عالی بود، ولی برای عالی بودن باید شروع کرد. من و هم‌تیمی‌هایم خیلی وقت پیش برای عالی بودن شروع کردیم، آنقدر تمرین کردیم و عرق ریختیم تا عالی باشیم. عالی هم بودیم و برای اولین‌بار با چهار سهمیه تیمی و انفرادی به المپیک رفتیم ولی شاید آنقدر برای کسب مدال عالی نبودیم. نه عالی از سطح تمرین و مسابقه که فکر می‌کنم به میزان قابل توجهی آماده بودیم، شاید عالی از این بابت که اگر ارتباط و نفوذ بیشتری داشتیم و امتیاز ضربه آخر مقابل ایتالیا که حق مسلم ما بود پایمال نمی‌شد در این صورت قطعا الان صاحب مدال بودیم؛ همراه با کلی تعریف و تمجید...
من هم مانند تمام قهرمانان از تمام جوانی و زندگی خودم گذشتم تا خودم را به المپیک برسانم تا بتوانم مدال بگیرم و دل هموطنان، خانواده‌ام و خودم را شاد کنم اما شکست هم جزو مسابقه هست و غیر قابل انکار، حتی با ناداوری.
باور کنید پنجشنبه‌ها بعدازظهر هم که تمرین تعطیل بود، خودم به سالن می‌رفتم و تمرین می‌کردم. حالا اما باید دست خالی برگردم تا شاید در لیگ شمشیربازی یک قرارداد ۲۷ میلیونی با من ببندند! باورتان می‌شود که سقف قراردادها در لیگ شمشیربازی ۲۷ میلیون است که آن هم فقط من و مجتبی عابدینی دریافت می‌کنیم؟!
با این وجود آنقدر می‌جنگم و می‌جنگم تا به هدفم برسم. تلاش می‌کنم برای رسیدن به چیزی که باور دارم و با این باور درونی است که می‌شود دنیای بیرون را تغییر داد. کاری می‌کنیم تا کسانی که امروز رویاهای ما را مسخره می‌کنند وقتی به هدفمان رسیدیم برای بقیه تعریف کنند که روزی ما را می‌شناختند.