برای دختران وزنه‌بردار سرزمینم

صحبت از وزنه‌برداری بانوان است و ما دوست نداریم چشم ببندیم روی همه زحماتی که در این مدت برای راه‌اندازی وزنه‌برداری بانوان در ایران کشیده شده است، اما دل به درد می‌آید وقتی اصول رعایت نمی‌شود. دل به درد می‌آید وقتی جنبه تبلیغاتی کار ارجحیت پیدا می‌کند به اصل. دل به درد می‌آید وقتی چشم‌ها را بسته‌اند و سلامتی دخترانی را هدف قرار داده‌اند که در رویای مدال المپیک همچون پروانه‌ای دور شمع می‌چرخند و می‌سوزند.

می‌خواهیم از دخترانی بگوییم که به‌خاطر مصرف بی‌رویه مکمل‌ها دچار مشکلات عدیده شده‌اند. از دخترانی که زانوهایشان به‌خاطر شیوه‌های غلط تمرینی آب آورده است. از دخترانی که به‌خاطر فشار غیراصولی تمرینات کمر راست نمی‌کنند زیر درد ستون فقرات. همه این عوارض در حالی است که هنوز عمر ورزش وزنه‌برداری بانوان در ایران به یک سال هم نمی‌رسد و این آسیب‌ها همگی نتیجه یک برنامه‌ریزی غلط و غیرحرفه‌ای است؛ این‌که اول ورزشکار تربیت می‌کنیم و بعد می‌رویم سراغ تربیت مربی. منکر زحمات معدود مربیان بانو در وزنه‌برداری نمی‌شویم، اما این همه ماجرا نیست. در همین رقابت‌های اخیر وزنه‌برداری بانوان در مشهد، مربی‌ای داشتیم که با جیغ و فریاد فقط از شاگردش می‌خواست وزنه را بزند. مربی داشتیم که به جای یادآوری نکات تاکتیکی می‌گفت باید بری و این وزنه را بزنی! آن هم دقیقا بغل گوش وزنه‌برداری که باید نتیجه تمام زحماتش را در همان چند ثانیه بگیرد. در چنین فضایی دختران با وعده واهی مدال المپیک در کوتاه مدت، هزینه‌های میلیونی به برخی مربیان می‌دهند. به دستور مربیانشان تا چندین میلیون تومان پول می‌دهند برای خرید مکمل. در این وزنه برداری، دخترانی داریم که در همین یک سال بیش از ده‌ها کیلوگرم افزایش وزن داشته‌اند تا فقط چند کیلوگرم افزایش رکورد داشته باشند. دخترانی که فقط با رویای المپیک به وزنه‌برداری روی آورده‌اند و کسی نیست که راهنمای این گروه معصوم باشد. کسی نیست که قبل از همه این رویاپردازی‌ها و مخارج، مثلا بگوید دخترم، تو در این سن و سال دیگر نمی‌توانی قهرمان آسیا یا المپیک شوی!

آنچه در بالا آمد بخش کوچکی از درد دل دختران تازه وارد به دنیای پولاد سرد بود. به امید روزی که دختران وزنه‌بردار در مسیر درست به سمت آرزوهایشان قدم بردارند.

رضا پورعالی

روزنامه‌نگار