با آغاز آنچه از آن بهعنوان «جنگ رمضان» یاد میشود، صداوسیمای مرکز سیستانوبلوچستان با برگزاری سلسلهنشستهای فشرده مدیریتی، تلاش کرد رویکردی متفاوت از برنامهسازی روزمره در پیش گیرد و تمرکز خود را بر مدیریت رسانه در شرایط بحران بگذارد. این نشستها با حضور مدیرکل، معاونان سیما، صدا، خبر و جمعی از برنامهسازان برگزار شد و هدف آن، ساماندهی فعالیتها برای پوشش میدانی تحولات و انعکاس حضور مردمی در سطح استان بود.
در دنیای معاصر، هویت و جایگاه سازمانها بیش از آنکه صرفا بر مبنای زیرساختهای فیزیکی، تجهیزات یا حتی نوع خدمات ارائهشده تعریف شود، به ادراک و تصویری وابسته است که در ذهن مخاطبان و ذینفعان شکل میگیرد. این تصویر ذهنی، نتیجه فرآیندی مستمر از ارتباطات سازمانی، تعامل با افکار عمومی و مدیریت نظاممند جریان اطلاعات است. بر این اساس، «روز روابطعمومی» فرصتی مناسب برای بازاندیشی در نقش راهبردی ارتباطات سازمانی، تقویت گفتوگوی اجتماعی، ارتقای اعتماد نهادی و تبیین مسئولیت ارتباطی سازمانها در بستر پیچیده و شبکهای نظام ارتباطات معاصر محسوب میشود.
وقتی صحبت از سازمانها و نهادهای تولیدکننده محتوا میشود، باید توجه داشت مسأله شبیه همان قانون کپیرایت در دنیاست. همانطور که یک نویسنده یا صاحب اثر هر زمان که کتابش منتشر میشود از طرف ناشر حق و حقوقی دریافت میکند در مورد محتواهای رسانهای نیز همین منطق وجود دارد. یعنی صاحب اثر باید از انتشار اثرش منتفع شود اما سازمان یا رسانهای که از محتوا استفاده میکند معمولا فقط بهرهبردار است.
در قوانین داخلی ما رعایت حقوق مالکیت فکری وجود دارد اما چون جمهوری اسلامی ایران عضو سازمان بینالمللی حقوق مالکیت فکری (WIPO) نیست، در عرصه جهانی معمولا میتوانیم از آثار هنری و ادبی کشورهای دیگر نیز استفاده کنیم. البته استفاده از آثار علمی، ادبی و هنری در دانشگاهها و بهصورت محدود در سراسر دنیا آزاد است. اما در مورد صداوسیما و آپارات چون تابع قوانین داخلی هستیم، هیچ رسانهای حق ندارد آثار رسانه دیگر را بدون ذکر منبع منتشر کند.
در سالهای اخیر مسائل حقوقی میان صداوسیما و پلتفرمهایی مانند آپارات، بحث قدیمی مالکیت محتوا و حق نشر در فضای رسانهای کشور دوباره برجسته شده است. در نگاه اول ممکن است تصور شود که این مسأله صرفا یک دعوای حقوقی میان یک سازمان رسانهای و یک پلتفرم اینترنتی است اما درواقع موضوع ابعاد اقتصادی، حقوقی و حتی فرهنگی گستردهتری دارد. یکی از ابعاد مهم این مسأله، نگاه اقتصادی به بازنشر محتواست.
سواد رسانهای در دوره آتشبس اهمیتی دوچندان پیدا میکند؛ درست زمانی که صدای جنگ سخت ممکن است موقتا خاموش شود، نبرد روایتها تازه آغاز میشود. در چنین فضایی، بازیگران مختلف با انتشار اخبار جعلی و روایتهای تحریفشده تلاش میکنند افکار عمومی را در مسیری که میخواهند هدایت کنند. کافی است به برخی اظهارنظرهای سیاستمداران خارجی نگاه کنیم تا ببینیم چگونه با تولید روایتهای جهتدار، احساساتی مانند اضطراب، خشم یا ناامیدی در میان مخاطبان برانگیخته شده و افکار عمومی به واکنشهای هیجانی سوق داده میشود.
ماجرای با لهجه صحبتکردن بازیگران در تلویزیون فرازوفرودهای عجیبی در چند دهه گذشته داشته است. لهجه از آنجایی وارد آثار نمایشی و بهویژه سریالهای تلویزیونی شد که سازندگان سیما تصمیم گرفتند تمرکز خود را از پایتخت بردارند و در تولیدات خود نشان دهند شهرها و استانهای مختلف را میبینند.
دو سه روز قبل، وقتی که از یک جلسه آخر وقت بیرون آمدم، با حجم پیامهایی روبهرو شدم که توییتهای رئیسجمهور آمریکا را تحلیل کرده بودند. بالا و پایین کردم و هرچه میخواندم، تمام نمیشد. تنها در فاصله دو ساعت چندین توییت زده بود که باز هم نمونههای روز قبل و بعد خودش را نقض میکرد.
علی جعفرآبادی کارگردان یکی از اپیزودهای سریال «اهل ایران» یادداشتی را درباره ساخت این اثر و نقش اول کار خود منتشر کرد.
«ایران جان؛ سیستان و بلوچستان ایران» را نباید صرفا در قامت یک نام دید. این رویداد، یک صداست؛ صدایی که از ژرفای تاریخ و جغرافیا برمیخیزد و یادآور میشود ایران، پیوندی عاطفی، فرهنگی و تمدنی است. سیستان و بلوچستان نیز در این پیوند، نه حاشیهای دورافتاده، بلکه ریشهای دیرپا و استوار و در مرکز توجه است؛ ریشهای که قرنها ایستاده و استواری ایران را تضمین کرده است.
مستندسازان با ثبت جزئیات آیین حماسی بدرقه با رهبری شهید، درصدد تبدیل این سوگ ملی به سندی ماندگار از آغاز یک دوران جدید هستند
