علی جعفرآبادی کارگردان یکی از اپیزودهای سریال «اهل ایران» یادداشتی را درباره ساخت این اثر و نقش اول کار خود منتشر کرد.
«ایران جان؛ سیستان و بلوچستان ایران» را نباید صرفا در قامت یک نام دید. این رویداد، یک صداست؛ صدایی که از ژرفای تاریخ و جغرافیا برمیخیزد و یادآور میشود ایران، پیوندی عاطفی، فرهنگی و تمدنی است. سیستان و بلوچستان نیز در این پیوند، نه حاشیهای دورافتاده، بلکه ریشهای دیرپا و استوار و در مرکز توجه است؛ ریشهای که قرنها ایستاده و استواری ایران را تضمین کرده است.
درحال حاضر با توجه تلاش برخی از عوامل آمریکا و رژیم صهیونیستی برای به آشوب کشاندن کشور و ایجاد ناامنی، شاهد انسداد واتساپ و تلگرام و برخی دیگر از شبکههای اجتماعی هستیم. اقدامی که در شرایط فعلی کاری درست و اصولی محسوب میشود.
مردم در شرایط بحران، اشتیاق بیشتری به دانستن اخبار و آگاهشدن از وقایع دارند و ضرورت متصلبودن مخاطب به اخبار در چنین روزهایی بیش از هر زمان دیگری احساس میشود. در این شرایط رسانهها و دولتمردان برای اعلام اخبار باید به حق دانستن مردم بیشتر توجه کنند یا به آرامش آنها؟
آنچه بهطور کلی در نگاه ما نسبت به آفرینش طنز اهمیت دارد، تولید طنزی است که در خدمت خانواده باشد؛ طنزی که به روان و کیان خانواده آسیب نرساند. خنداندن بههربهایی، نه وظیفه ماست نه هدفی که برای آن تلاش کنیم. باور ما بر این است که طنز، زمانی ارزشمند و ماندگار میشود که سالم باشد و در عین ایجاد لبخند، مسئولانه و آگاهانه عمل کند.
پوشش بیسابقه صداوسیما از پرتاب تاریخی ماهوارهها تحول بزرگی است در روایت پیشرفت. پرتاب همزمان سه ماهواره ایرانی به فضا، علاوه بر نمایش یک دستاورد فناورانه، شاهد نقطهعطفی بیسابقه در رسانهایکردن و روایتسازی علمی بود. صداوسیما در این رویداد، با خلق الگویی تحولآفرین، مرزهای سنتی پوشش دستاوردهای فضایی را درنوردید و نقشی فراتر از یک نهاد خبررسان ایفا کرد.
هر بار که فیلم «بوسیدن روی ماه» از تلویزیون پخش میشد، محال بود ابتدای فیلم را ببینی و نتوانی تا آخر همراهش شوی. روایت همراهیهای خاله فروغ و احترامسادات چیزی از جنس زندگی واقعی بود. اصلا مهم نبود چه سن و سالی داری تا همراهش شوی. همان نوه احترامسادات که میآمد و با این دو مادربزرگ که دیگر رفقای گرمابه و گلستان شده بودند همدم و همزبان میشد، کافی بود باور کنیم احترامسادات در خانهاش را روی همه باز کرده.
آقای معمولی! آقای خاطرات کودکی ما! چه خاطره زیبایی در شب یلدا برای ما ساختید تا از موهبت معمولی بودن بگویید و از تماشای قاب این شب برنامهای که مهمانش بودید کیف کنیم و باز خیره به لبخند شما شویم. ما هنوز میتوانیم با شما بخندیم، بغض کنیم و هیجانزده شویم.
رادیو رسانهای است که در بزنگاههای تاریخی، بیش از هر ابزار ارتباطی دیگر، توانسته با مردم صادقانه سخن بگوید، همنفس لحظههای حساس جامعه شود و روایتگر امید، ایستادگی و هویت باشد. صدای رادیو، صدایی آشنا و قابل اعتماد است؛ صدایی که در دل بحرانها، نهتنها خبر میدهد، بلکه معنا میآفریند و افق پیش رو را روشن میکند. «رادیو مقاومت» نیز دقیقا در همین نقطه ایستاده است؛ جایی که صدا، نهصرفا برای اطلاعرسانی، بلکه برای معنابخشی به مفهوم مقاومت بهکار گرفته میشود.
آنچه این روزهادرباره ساترا وطرح جدید مجلس روایت میشود،بیش از آنکه یک بحث حقوقی بیطرفانه باشد، بازتولید یک دوگانه غلط است: «آزادی بیان در برابر نظارت».این صورتبندی،نه مسأله راحل میکند ونه حتی آن رادرست توضیح میدهد.واقعیت این است که بازارصوت وتصویر فراگیر درایران،مدتهاست ازیک فعالیت نوپا یا تجربهای فرهنگی عبور کرده و به یک صنعت پرقدرت با گردش مالی سنگین بدل شده است.صنعتی که میلیونها مخاطب دارد،برسبک زندگی اثر میگذارد ودرمواردی،مستقیمادرحساسترین لایههایفرهنگیجامعه مداخله میکند.
گواردیولا چگونه برترین مربی تاریخ شد؟
خرید و فروش غیرقانونی انواع حیوانات و پرندگان کمیاب ادامه دارد
