مردم در شرایط بحران، اشتیاق بیشتری به دانستن اخبار و آگاهشدن از وقایع دارند و ضرورت متصلبودن مخاطب به اخبار در چنین روزهایی بیش از هر زمان دیگری احساس میشود. در این شرایط رسانهها و دولتمردان برای اعلام اخبار باید به حق دانستن مردم بیشتر توجه کنند یا به آرامش آنها؟
آنچه بهطور کلی در نگاه ما نسبت به آفرینش طنز اهمیت دارد، تولید طنزی است که در خدمت خانواده باشد؛ طنزی که به روان و کیان خانواده آسیب نرساند. خنداندن بههربهایی، نه وظیفه ماست نه هدفی که برای آن تلاش کنیم. باور ما بر این است که طنز، زمانی ارزشمند و ماندگار میشود که سالم باشد و در عین ایجاد لبخند، مسئولانه و آگاهانه عمل کند.
پوشش بیسابقه صداوسیما از پرتاب تاریخی ماهوارهها تحول بزرگی است در روایت پیشرفت. پرتاب همزمان سه ماهواره ایرانی به فضا، علاوه بر نمایش یک دستاورد فناورانه، شاهد نقطهعطفی بیسابقه در رسانهایکردن و روایتسازی علمی بود. صداوسیما در این رویداد، با خلق الگویی تحولآفرین، مرزهای سنتی پوشش دستاوردهای فضایی را درنوردید و نقشی فراتر از یک نهاد خبررسان ایفا کرد.
هر بار که فیلم «بوسیدن روی ماه» از تلویزیون پخش میشد، محال بود ابتدای فیلم را ببینی و نتوانی تا آخر همراهش شوی. روایت همراهیهای خاله فروغ و احترامسادات چیزی از جنس زندگی واقعی بود. اصلا مهم نبود چه سن و سالی داری تا همراهش شوی. همان نوه احترامسادات که میآمد و با این دو مادربزرگ که دیگر رفقای گرمابه و گلستان شده بودند همدم و همزبان میشد، کافی بود باور کنیم احترامسادات در خانهاش را روی همه باز کرده.
آقای معمولی! آقای خاطرات کودکی ما! چه خاطره زیبایی در شب یلدا برای ما ساختید تا از موهبت معمولی بودن بگویید و از تماشای قاب این شب برنامهای که مهمانش بودید کیف کنیم و باز خیره به لبخند شما شویم. ما هنوز میتوانیم با شما بخندیم، بغض کنیم و هیجانزده شویم.
رادیو رسانهای است که در بزنگاههای تاریخی، بیش از هر ابزار ارتباطی دیگر، توانسته با مردم صادقانه سخن بگوید، همنفس لحظههای حساس جامعه شود و روایتگر امید، ایستادگی و هویت باشد. صدای رادیو، صدایی آشنا و قابل اعتماد است؛ صدایی که در دل بحرانها، نهتنها خبر میدهد، بلکه معنا میآفریند و افق پیش رو را روشن میکند. «رادیو مقاومت» نیز دقیقا در همین نقطه ایستاده است؛ جایی که صدا، نهصرفا برای اطلاعرسانی، بلکه برای معنابخشی به مفهوم مقاومت بهکار گرفته میشود.
آنچه این روزهادرباره ساترا وطرح جدید مجلس روایت میشود،بیش از آنکه یک بحث حقوقی بیطرفانه باشد، بازتولید یک دوگانه غلط است: «آزادی بیان در برابر نظارت».این صورتبندی،نه مسأله راحل میکند ونه حتی آن رادرست توضیح میدهد.واقعیت این است که بازارصوت وتصویر فراگیر درایران،مدتهاست ازیک فعالیت نوپا یا تجربهای فرهنگی عبور کرده و به یک صنعت پرقدرت با گردش مالی سنگین بدل شده است.صنعتی که میلیونها مخاطب دارد،برسبک زندگی اثر میگذارد ودرمواردی،مستقیمادرحساسترین لایههایفرهنگیجامعه مداخله میکند.
در فضای تولیدات تلویزیونی، سریال «میراث» با پرتاب ایدهای جسورانه و چندلایه، خود را متمایز کرده است. این اثر، داستانی فراتر از یک درام خانوادگی معمول را پیش میبرد و به سوژهای بدل شده که میتواند ذهن استعاری مخاطب را به چالش بکشد. ایده مرکزی سریال، قلابی محکم برای آویزان کردن مفاهیم بزرگتر است.
ناصر طهماسب از آن نامهایی است که شنیدنش پیش از هر چیزی، صدا را به یاد میآورد؛ صدایی آشنا، عمیق و قابل اعتماد که سالها همراه مخاطبان ایرانی بوده و بیآنکه دیده شود، نقش مهمی در شکلگیری خاطرات سینمایی و تلویزیونی آنها داشته است. او نه فقط دوبلور، که روایتگر احساس، هیجان، قدرت و سکوت بود؛ هنرمندی که میدانست هر جمله وزن دارد و هر مکث، معنا. در دنیای دوبله، ناصر طهماسب بهدرستی بهعنوان صدای شخصیتهای جدی، مقتدر و چندلایه شناخته میشد و کمتر کسی هست که با این صدا خاطره نداشته باشد.
از خوزستان و ایلام تا اصفهان و شیراز و بیرجند که میزبان یک اتفاق ویژه در تاریخ رسانهای کشور بودند، ایران جان برای ما نه یک رویداد رسانهای بلکه لبیکی بود به فرمان رهبر حکیم و فرزانه انقلاب اسلامی، لبیکی صادقانه از دل استانها به قلب ایران... .