مردمی که با فوتبال زندگی می کنند

فوتبال ، دلگرمی و مایه نشاط نوجوانان برزیلی و نقطه امید بسیاری از آنها برای رسیدن به دروازه های ثروت و شهرت است. فوتبال برزیلی نمای زیبای ورزش فوتبال برای علاقه مندان بیشمار این ورزش در جهان است.

کد خبر: ۹۸۱۵۸

حضور برزیل در رقابت های مختلف بویژه جام جهانی به این رقابت ها زیبایی و اعتبار می بخشد و بازیکنان هنرمند برزیلی با بازی زیبای خود در مخمل سبز، فوتبالدوستان را به وجد می آورند. برزیل سرزمین قهوه ، جنگلهای انبوه ، سواحل زیبا و فوتبال است.
خیلی از جهانیان برزیل را با فوتبالش می شناسند و برزیل اعتبار امروز خود را مدیون فوتبال نیز هست و حالا صدها میلیون نفر در سراسر جهان بی صبرانه در انتظار دیدن بازی جادوگران فوتبال برزیل در جام جهانی 2006هستند.در برزیل فوتبال محبوب ترین ورزش است.
درخشش تیم ملی برزیل در دوره های مختلف جام جهانی تب فوتبال در این سرزمین بزرگ امریکای جنوبی را بالا نگاه داشته است.
از سال 1950که برزیل میزبان جام جهانی بوده توجه برزیلی ها به فوتبال افزایش یافت. بهره برداری از ورزشگاه بزرگ ماراکانا در شهر ریودوژانیرو و استقبال شگفت انگیز مردم برزیل از بازیهای این کشور در جام جهانی ، حکایت از آن داشت که برزیل خیلی سریع به فوتبال گرایش یافته است.
ماهیت فوتبال و هیجانی که در آن نهفته است ، نوجوانان و جوانان برزیلی را به این ورزش علاقه مند کرد. برزیل در سال 1950 نتوانست قهرمان جهان شود؛ اما همان میزبانی جام جهانی بستر توسعه فوتبال را در سرزمین قهوه فراهم کرد.
به طوری که تیم برزیل در سال 1958 قهرمان جهان شد. از همان سال بود که جهانیان ستاره های برزیل را شناختند. بازیهای زیبای ستاره ها، کودکان و نوجوانان و جوانان برزیلی را به وجد آورد و این ستاره ها را الگوی خود قرار دادند.
کسب جام جهانی 1962در شیلی تب فوتبال را در برزیل بالاتر برد و بالاخره وقتی برزیل در جام جهانی 1970برای سومین بار قهرمان جهان شد، نشاط فوتبالی در برزیل به اوج خود رسید، حالا برزیل ستاره هایی چون په له، جرزینهو، توستائو، کارلوس آلبرتو و ریوه لینو را در اختیار داشت. بازیهای تهاجمی و زیبای آنها در تمام دنیا طرفداران زیادی یافت.

صدور 2هزار بازیکن
پس از پایان دهه 1970میلادی و آغاز دهه 1980، تحولی تازه در فوتبال برزیل رخ داد که تاثیر شگرفی در زندگی و فرهنگ ورزشدوستان این کشور بویژه علاقه مندان فوتبال داشت.
تا پیش از آن بچه ها به خاطر فوتبال شیفته این ورزش بودند و نامداران را الگوی خود قرار می دادند. اما بعدا هدفهای مادی و رسیدن به زندگی راحت و مرفه ، هدف اول بچه های فوتبالدوست برزیلی شد.
زیرا از دهه 1980بود که دستمزدها در فوتبال بسرعت افزایش یافت و باشگاه های اروپایی شروع به جذب استعدادهای امریکای جنوبی از جمله برزیل کردند.
در دهه 1990این روند شتاب بیشتری پیدا کرد که همچنان ادامه دارد. به طوری که حالا دست کم سالی 2هزار برزیلی جذب فوتبال کشورهای خارجی می شوند. اکنون شهرهای سائوپائولو و ریودوژانیرو، مبدا صدور بازیکن به اروپا هستند. البته در این مسیر، دلال ها سود کلانی می برند. آنها هستند که نوجوانان و جوانان مستعد را با بهای ناچیز جذب می کنند و با قیمتهای بالا به باشگاه های اروپایی تحویل می دهند.
جالب این که بچه ها و والدینشان نه تنها اعتراض نمی کنند، بلکه با شادمانی شرایط جدید را می پذیرند. آنها می دانند اگر یک فرصت را از دست دهند، شاید دیگر تکرار نشود و اگر فرزندشان حتی با قیمتی پایین به اروپا برود، آنجا میدان نشان دادن خود را خواهد داشت و در آینده معروف و ثروتمند خواهد شد.
بهترین مکان برای پیدا کردن بازیکنان مستعد، شهر ریودوژانیرو است. هر روز هزاران کودک و نوجوان در سواحل شهر یا باشگاه های ورزشی فوتبال می کنند.
کافی است یک مربی خبره به سراغ آنها برود و یک یا چند نفر را انتخاب کند. البته گاهی این کار را خود مربیان برزیلی انجام می دهند و راه رفتن بازیکنان به اروپا را هموار می کنند، یک نمونه روشن و زنده رونالدو است.

ماجرای کشف رونالدو
جرزینهو ستاره خط حمله برزیل در جام جهانی 1970 که حالا به استعدادیابی مشغول است و فوتبالیست های نوجوان را تربیت می کند، رونالدو را کشف کرد.
او می گوید: یادم می آید یک روز تیم نوجوانانی را که تمرین می دادم ، چند تا بازیکن تیز و با استعداد داشت. در جمع آنها، یکی از بقیه مجزا بود. کارهای عجیبی با توپ انجام می داد و فرارهای فوق العاده ای داشت.
او رونالدو بود. رونالدو را از بقیه جدا کردم و تحت تمرینات ویژه قرار دادم ، بعد زمینه پیوستن او را به یک تیم بزرگ فراهم کردم و حالا او بازیکنی مشهور و موفق است.

فوتبال برای شهرت و ثروت
بیشتر خانواده های برزیلی که بچه هایشان به فوتبال رو می آورند، فقیرند. آنها امیدوارند فرزندشان از راه فوتبال به جایی برسد و اعضای خانواده را از فقر و تنگدستی بیرون بیاورد.
ریوالدو و روماریو در زمره چنین بچه ها و فرزندانی بودند. البته از هر 100بازیکن نوجوان در برزیل شاید یک یا 2نفر به درجه ای از پیشرفت برسند که راه دروازه های اروپا به روی آنها باز شود.
اما همه کسانی که به امید آینده و فوتبال طلایی اروپا، به این ورزش رو می آورند، پرتلاش هستند و امیدوار. این گونه است که غنای فوتبال برزیل حفظ می شود و هر سال شاهد ظهور ستاره های تازه ای هستیم. چنین به نفر می رسد که چشمه فوتبال برزیل هیچ وقت خشک نمی شود.