اردوهای جهادی را فرهنگ کنیم

با کمترین امکانات و با عشقی که به خدمت به مردمی محروم از خدمات پزشکی، رفاهی، زیربنایی و همه‌ چیزی که برای، تهران و کلانشهرنشینان، عادی است، دارند. راهی روستاها و شهرهای دورافتاده کوچک می‌شوند. با مردمی محروم اما مهربان و رفیق و با صفا دمخور می‌شوند و می‌جوشند و زندگی می‌کنند، ویزیت می‌کنند، می‌سازند، تعمیر می‌کنند، درمان می‌کنند و بی‌هیچ ادعایی با کوله‌باری از دعای خیر و لبخندی عمیق از رضایت خداوند بازمی‌گردند.

گره از مشکلاتی باز می‌کنند که از نظر خیلی از ماها ساده اما از نظر آن محرومان، چون کوه بزرگ و سخت‌جنس است.

مشکلاتی که اگر حل نشود ممکن است مادری سر زا برود، پدری سایه‌اش از سر خانواده‌اش کم شود یا دختری یا پسری با بیماری و نقص عضو، سال‌ها مجبور به سوختن و ساختن شود.

این جوانان مهربان و بی‌ادعا، همانا اعضای اردوهای جهادی هستند که داوطلبانه به فراخوان سازمان‌های مختلف لبیک گفته و راهی خدمت به بهترین کسان این خاک می‌شوند. گاه نیز شعله محبتشان زبانه کشیده و خود، خود را سازماندهی کرده و تخصص به دست راهی نقطه‌ای شده‌اند. عکس‌های منتشر شده از اعزام این گروه‌ها حاکی از صدها نکته شادی‌آور است، از شادی درمان شدن و حل مشکل گرفته تا دعای خیر و شادی کودکانه‌ای برای سلفی گرفتن. سرانجام نیز حل شدن جهادگران در بافت بومی آن مکان و عزیزکرده شدن جمع، بسی شادی‌آور است شادی که انگار اجازه خسته شدن نمی‌دهد و چه کاری لذتبخش‌تر از گره‌گشایی از کار مردمی محروم و مزین شدن به دعای خیر عمیق.... در نهایت، قلم‌فرسایی نیست جز این‌که از دستگاه‌های مسئول بخواهیم چه به‌طور غیرمستقیم و از طریق سمن‌ها (سازمان‌های مردم‌نهاد) و چه به طور مستقیم توسط خودشان، فرهنگ این اقدامات زیبای جهادی را گسترش داده و کاری کنند که این مهرآفرینی بر تمام مناطق محروم کشور سایه اندازد...

سیدعلی دوستی‌موسوی

دبیر گروه ایران