ورزش کشتی درسراشیب سقوط

به عنوان یکی از قطبهای اصلی کشتی جهان ، می توانیم ادعا بکنیم که پیروزی و قرار گرفتن در بالاترین سکوی قهرمانی کشتی جهان حتی در هر دو رشته حق ماست.
کد خبر: ۸۷۶۷۰
مردم ایران به عنوان کشوری که سبک خاص کشتی در جهان دارد و قهرمانان ارزنده و برجسته ای را به دنیای کشتی معرفی کرده است ، حق دارند که درباره کشتی نظر بدهند و در صورت نزول آن از جایگاه واقعی خود چه در داخل و چه در صحنه های بین المللی اعتراض کنند و از مسوولان درجه اول ورزش بخواهد اجازه ندهند ورزش ملی این مرز و بوم مورد بی مهری قرار گیرد.
اما کدام تشکیلات منسجم و هماهنگی باید زمینه دست یافتن به پیروزی های مورد نظر مردم را فراهم کند؛طبیعی است فدراسیون نخستین مرجعی باشد که توجه ها به سوی آن جلب شود؛ چرا که تصور می شود متولیان آن باید با اعمال درایت ، خلاقیت ، داشتن برنامه ، آینده نگری این شرایط را ایجاد کنند.
حال اگر حاکمان مطلق بر کشتی از این توانایی برخوردار نباشند و شرایطی ایجاد کنند که ورزش اول نه تنها در مسیر پیشرفت قرار نگیرد و به عناوین مختلف از رسیدن به جایگاه واقعی خود دور شود و مسیری بجز رشد و صعود را طی کند، چه باید کرد؛ یا باید نشست و روند رو به نزول کشتی را تماشا کرد یا باید دست اندرکاران کشتی را کمک کرد یا این که ساختار تشکیلات حاکم بر کشتی را تغییر داد و تفکراتی تازه ، هماهنگ با تحولات روز و نیازهای منطقی را به بدنه این ورزش تزریق کرد؛ کاری که هنوز در کشور ما صورت نگرفته است.
از قراین پیداست در این میان مسوولان بلندپایه ورزش کشور همان راه نخست ، یعنی تماشا کردن پسرفت کشتی را انتخاب کرده اند و قصد هم ندارند این ورزش را از بحران مدیریتی نجات دهند.
این مساله واقعیتی است که کشتی ایران به اندازه روسها، اکراینی ها، امریکایی ها، کوبایی ها، ترکها، کره ای ها و دیگر کشورهای صاحب قدرت و در حال رشد کشتی ، حق دارد که صاحب افتخار شود؛ چرا که تاریخچه حضور قهرمانان ایرانی در میدان های بین المللی نشان می دهد ایرانی ها همواره در حضور برترین های این کشورها به کسب مدال نایل شده اند.
سوابق درخشان قهرمانان برجسته ، فنون بکر، سبک اختصاصی ، استعداد ذاتی همه و همه در جوانان ایرانی وجود دارد و همین عوامل نیز زمینه کسب افتخارات بی شمار را برای کشتی ایران فراهم کرده است ، حال چرا دچار نزول شده ، جای سوال است.
سابقه چند سال گذشته نشان می دهد تفکرات حاکم بر کشتی از توانایی لازم برای قرار دادن ورزش اول در مسیر حرکت و پیشرفت برخوردار نیست و ادامه روند کنونی نیز باعث بیشتر شدن شتاب نزول آن خواهد شد.
آنچه اهمیت دارد این که مردم علاقه ای به نشستن و دست روی دست گذاشتن و شکست و ناموفقیت کشتی را تماشاکردن ، ندارند. آنها خواستار حضور قدرتمند قهرمانان کشور خود در میدان های مهم بین المللی و کسب مدالهای رنگارنگ از صحنه های جهانی و المپیک هستند و انتظار هم دارند، این خواسته از سوی مسوولان درجه اول ورزش کوچک شمرده نشود.
مردم شاید بهتر از بسیاری مسوولان به این باور رسیده باشند که کشتی ایران در حال حاضر عوامل لازم را برای رسیدن به بالاترین رده های کشتی جهان دارد، اما نیک می داند که این مساله به عوامل متعدد ازجمله شیوه مدیریت و برنامه ریزی هماهنگ و همسو با تحولات روز و استفاده از موجودیت بالقوه و پشتوانه عظیم نیروی مستعد بستگی دارد که متاسفانه این اصل مهم از سوی مسوولان ورزش کشور مورد توجه قرار نمی گیرد.
تکرار اشتباهات گذشته ، تصمیمات ناموفق ، روزمرگی ، فرار از حضور در میدان های مهم و تعیین کننده به بهانه های مختلف ، انحصارطلبی فکری.
به کارگیری افراد کوچک و تمام شده و گماردن آنها به جای مردان کارآزموده و دهها اقدامات مشابه دیگر، موجودیت و پتانسیل کشتی ایران را زیرسوال برده و سدی عظیم برابر حرکت رو به جلو در مقابل ورزش اول ایجاد کرده است.
مردم که به خطر افتادن اعتبار ایران زمین را مرتبط با ضعف و شکست کشتی می دانند، شاید زودتر از مسوولان درجه اول ورزش کشور به این نتیجه رسیده اند که کشتی برای قرار گرفتن در مسیر واقعی خود به خون تازه و تفکرات به روز، افراد کارآزموده تر، صادق تر، تحصیلکرده تر و در نهایت خواهنده تر و متعصب تر نیاز دارد و همواره نیز در انتظار تحقق این اتفاق هستند.
مسوولان بلندپایه ورزش که چند ماه بعد در رقابت های جهانی چین و مهمتر از آن در بازیهای آسیایی 2006قطر خواستار کسب مدالهای رنگارنگ از سوی کشتی هستند، باید به این باور برسند که با تفکرات سنتی و اقدامات سنتی تر و حاشیه ساز نمی شود به جنگ ورزش مسلح به علوم روز رفت و موفق هم شد.
شکی نیست سازمان تربیت بدنی و تصمیم گیرندگان اصلی ورزش اگر بخواهند می توانند در کمترین فرصت به داد کشتی برسند و ورزش اول را در مسیر اصلی حرکت قرار دهند. فوتبال با تمام محبوبیتی که میان مردم دارد، یک ورزش وارداتی است و ممکن است کاهش حضور مردم در ورزشگاه ها زیاد به چشم نیاید، اما امان از روزی که همین مردم به خاطر اعمال سلیقه های مخرب و بی توجهی ، روی از کشتی بگردانند و تمایلی برای حضور در سالنهای مسابقه ها و تشویق قهرمانان ملی خود نداشته باشند.
آن وقت است که مرگ ورزش ملی فرا خواهد رسید.

عزیز الله اطاعتی
newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها