آنچه درباره کافور باید بدانید

کافور کلمه‌ای مالایی است و در مالزی به آن کاپور هم می‌گویند؛ ماده‌ای مومی شکل با رنگ سفید یا شفاف که از تقطیر چوب ساقه و شاخه یا برگ درخت همیشه سبز کافور به دست می‌آید و عطر و بوی قوی، مشابه بوی ترنج و لیمو و طعم تلخ دارد‌. درخت کافور اغلب در جنگل‌های هندوستان، چین، ژاپن، جاوه و سوماترا می‌روید. در برخی منابع نیز نقل است که ترکیبات کافور در اسانس روغنی گیاهانی همچون دارچین، هل، خولنجان و اکلیل کوهی وجود دارد.

کافور طبق نظر حکمای طب سنتی ایران طبع سرد و خشک دارد و درمانگران، کافور را نوعی دارو و در گروه داروهای با درجه سردی 4 (فوق‌العاده سرد) معرفی می‌کنند‌. شیخ‌الرئیس ابوعلی‌سینا معتقد است، اگر کافور در حد اعتدال خورده شود برای ‌تقویت قلب و روح مفید است و در مزاج های گرم برای تعدیل گرمی مزاج مؤثر، ولی برای سردمزاجان مضر است و باعث تضعیف معده و نیروی ‌جنسی می‌شود‌. در چین، کافور کاربردهای درمانی زیادی دارد و از آن به‌عنوان داروی معرق، بادشکن، آرام‌بخش، مسکن، کرم‌کش و ضد روماتیسم‌ استفاده می‌شود،‌ ضمن این که برای دور کردن خزندگان و مارها و شست‌و‌شوی از دنیا رفتگان نیز به کار می‌رود.

در منابع طب سنتی و مدرن به سمی بودن کافور اشاراتی شده و این که مصرف بیش از دو گرم آن، موجب مسمومیت شدید و بروز عوارضی همچون تهوع، استفراغ، انقباض قلب، اضطراب، هذیان‌گویی، تشنج و بی‌هوشی می‌شود.

به این نکته توجه کنید...

به توصیه متخصصان طب سنتی، درصد زیادی از کافوری که امروزه در بازار به فروش می‌رسد از نوع صنعتی و به میزان زیادی حاوی ترکیبات شیمیایی مضر است و با کافوری که در منابع طب سنتی به آن اشاره شده و از صمغ گیاه به دست می‌آید، تفاوت‌هایی دارد‌. کافور صنعتی و شیمیایی از کافور طبیعی خطرات بیشتری دارد و بهتر است افراد برای کاهش گرم‌ مزاجی یا مهار هیجانات و تمایلات دوران بلوغ به جای استفاده خودسرانه از کافور از مشاور مجرب و متخصص طب سنتی کمک بگیرند و از تدابیر دیگری استفاده کنند‌. بدون شک، الگوی غذایی و شیوه‌های بهتر و مطمئن‌تری برای کنترل گرم‌مزاجی وجود دارد‌. یادآوری می‌کنیم در صورت لزوم، مصرف کافور زیر نظر متخصص طب سنتی و در حد مجاز باشد.

فاخره بهبهانی

دانش و سلامت