گوریلی که اصلا شاد نبود

بازدیدکنندگان از باغ‌وحش برای او شکلات و شیرینی پرتاب می‌کردند، اما تصور می‌کنم هرگز از این کار خوشش نمی‌آمد؛ در واقع عکس چنین چیزی را نشان نمی‌داد. اما مردم به باغ‌وحش می‌آمدند تا فقط این گوریل را ببینند. جولیان هاکسلی از جامعه جانورشناسی انگلستان می‌گفت این فوق‌العاده‌ترین حیوانی است که تاکنون دیده است.

رئیس نگهبانان باغ‌وحش که فردی به نام آقای اسمیت بود، کمک زیادی به من در گرفتن این عکس کرد.

من لنز دوربین را بین میله‌ها قرار دادم و اسمیت، آهنی با یک سر چنگک مانند داشت که سعی می‌کرد با آن توجه گوریل را به دوربینم جلب کند. اما چنین اتفاقی نیفتاد؛ این حیوان بسیار آرام بود و در گوشه‌ای از قفس نشسته بود.

من یکی از اولین عکاسانی بودم که از حیوانات عکس گرفتم. مشخصه‌ عکس‌هایم این بود که برخلاف بسیاری از عکاسان که بیشتر بر جنبه جانورشناسی تاکید می‌کردند، عکس‌های من از صورت حیوانات بود. برای این کار نیاز است که صبر زیادی به خرج داده تا زمان مناسب برای گرفتن عکس فرا برسد.

من این عکس را برای علاقه خودم گرفتم، اما بارها و بارها باز نشر شد. ویرجینیا مک‌کینا، بازیگر و فعال حیات‌وحش در یکی از کتاب‌های خود که در مخالفت با باغ‌وحش بود، از این عکس استفاده کرد.

هاکسلی نیز از این عکس بسیار خوشش آمد. او یک‌بار در یکی از برنامه‌های رادیویی با پروفسوری به نام جود که ریش کمی داشت، گفت‌وگو و بحث کرد.

روزی از هاکسلی پرسیدم آیا این عکس شبیه به جود نیست؟ او در پاسخ محکم جواب داد: این گوریل را مسخره نکن.

درباره عکاس:

متولد: سال 1912 در اتریش

تحصیلات: دانش‌آموخته در مرکز تحقیقات تصویری در وین.

الگوها: براسای، ایگوئین اسمیت و سباستین سالگادو

فراز: من از عکاسی بسیار لذت می‌برم. روش من پیدا کردن عکس‌ها و نگاه کردن پیرامونم است. من عادت ندارم برای عکاسی همه چیز را کنار هم از پیش مرتب کنم.

فرود: اگر مردم شکایت کنند. البته این اتفاق زیاد نمی‌افتد.

گاردین
مترجم: حسین خلیلی