مصائب نگهداری از سالمندان

ایستادن طولانی‌مدت و انجام حرکات تکراری هنگام رسیدگی به وضعیت سالمندان بویژه آنهایی که از نظر جسمی در وضع خوبی نیستند، از جمله عواملی است که باعث بروز دردهای اسکلتی و عضلانی در افراد شاغل در مراکز نگهداری از سالمندان می‌شود و حتی احتمال بروز واریس و آسیب‌های مفصلی و آرتروز را در آنها افزایش می‌دهد. همچنین این حرفه جزو مشاغلی است که بالاترین میزان صدمات اسکلتی عضلانی بویژه کمردرد، زانودرد و گردن درد را دارد که بیشتر این آسیب‌ها به دلیل ایستادن طولانی‌مدت اتفاق می‌افتد.

خطر در کمین کمر و زانو

جابه‌جایی سالمندان خصوصا افراد بیمار یا مبتلا به اضافه وزن برای انجام کارهای به ظاهر ساده مانند تعویض ملحفه، تزریق دارو و همچنین جابه‌جایی بیماران کهنسال به منظور پیشگیری از زخم بستر و... باعث می‌شود این افراد در درازمدت به آسیب ستون فقرات، التهاب مفاصل و مشکلات زانو مبتلا شوند. به همین دلیل کمک گرفتن از خدمه یا همکاران دیگر هنگام بلندکردن و جابه‌جا کردن بیماران یا وسایل سنگین، استفاده از وسایل حمل و نقل بیمار مانند ویلچر و اجتناب از بلند کردن بیماران به تنهایی، بهترین توصیه برای پیشگیری از آسیب‌های اینچنینی است.

مشکلاتی به نام درآمد و استرس

با وجود مخاطرات زیاد اشتغال در مراکز نگهداری سالمندان، متاسفانه به این شغل به اندازه‌ای که باید اهمیت داده نمی‌شود و حتی درآمد این افراد بویژه آنهایی که در مراکز دولتی کار می‌کنند در مقایسه با درآمد دیگر افراد جامعه بسیار کمتر است. همچنین نمی‌توان این موضوع را نادیده گرفت که مسئولیت این کارکنان مراکز درمانی بسیار سنگین است. آنها به طور شبانه‌روزی با سالمندانی با شرایط جسمی و روانی متفاوت در ارتباط هستند و علاوه بر آسیب‌های جسمی گفته شده با استرس و فشار روانی زیادی دست و پنجه نرم می‌کنند و همین استرس‌های روزمره آنها را در معرض افسردگی قرار می‌دهد البته ایجاد شرایط استاندارد در محیط کار، مشاوره‌های روان‌شناسی و اختصاص ساعت‌هایی برای ورزش‌های روحیه بخش مثل شنا می‌تواند به کاهش فشار شغلی منجر شود، اما متاسفانه درآمد پایین باعث شده افراد شاغل در مراکز نگهداری از سالمندان بیشتر از ساعت‌های مجاز کار کنند و در معرض استرس کاری و مشکلات روانی قرار بگیرند. به همین دلیل به این افراد توصیه می‌شود برای پیشگیری از افسردگی شغلی حتما از مرخصی‌های مجاز ماهانه‌ای که دارند، استفاده کنند و سالی یک تا دو بار به مسافرت‌های دوستانه یا خانوادگی بروند تا از نظر روانی آماده کار مجدد شوند.