نقش فروشی در سینما به روایت «امین حیایی»

وی ادامه می دهد: یک سری از دوستان برای ورود به سینما نقشها را می‎خرند و می‎آیند کنار ما قرار بگیرند تا معروف بشوند...هیچ کس در هیچ جای دنیا این طوری کار نمی‎کند و نقش فروشی رویه خوبی نیست.
حیایی در پاسخ به این پرسش که بعضا چرا در فیلمهای سطحی بازی می‎کند بیان می دارد: واقعا برخی مواقع است که ناخودآگاه در شرایطش قرار میگیریم یعنی اسیر رفاقت می‎شویم و رفاقت عاملی میشود برای تبدیل کار به افتضاح!
این بازیگر می افزاید: چون خیلی ساده ام و برای همین زود گول می‎خورم. درنظر بگیرید که ابتدا از طرح فیلمنامه می‎گویند و بعد از ما ایده می‎گیرند که فیلمنامه را تکمیل کنند ولی بعد می‎بینیم فیلمنامه جور دیگری نوشته شده و ما هم اطلاعی نداریم و کاری هم نمیشود کرد و باید تا آخر ایستاد.
حیایی با اشاره به اینکه برخی کارها را برای گذران زندگی قبول می کند اظهار می دارد: ما بازیگران هم خانواده داریم و به تبع آن هزینه زندگی داریم و باید کار کنیم تا هزینه زندگی را بدست آوریم. من نه سوپرمارکت دارم، نه نمایشگاه اتومبیل دارم و نه بسازبفروشم و برای همین باید بازی کنم تا خرجم بدست آید.
این بازیگر درباره فشار مخاطبان که بعضا از سوی رسانه های مجازی بر هنرمندان وارد شده و انگار ممیزی تازه ای است برای آثار هنری می گوید: چند باری که وارد محیط مجازی شدم هم نکات خوب دیدم و هم نکات بد با این حال نه اینستاگرام دارم و نه فیسبوک چون فیسبوکم هم مدتها فعال نیست و کلا آدم فضای مجازی نیستم چون در همان برهه حضور در فیسبوک بی احترامیهایی دیدم که دوست ندارم ببینم. درباره همه آدمها این وضع وجود دارد. (خبرگزاری میزان)