تو فقط سوت بزن، بازرس!

مدتهاست دیدن برنامه طنز از شبکه های مختلف سیما رایج شده است. رویه ای که به فراخور حال ، بازتاب های گوناگونی در بین مخاطبان خود داشته است.

کد خبر: ۷۰۲۴۰

گاه به خاطر پرداختن به مسائل روز و دادن تصویری بهنگام از شخصیت هایی که از یادمان رفته اند چنان با اقبال جمعی روبه رو شده که باعث شگفتی شده اند و گاه هم به رویه ای معمول و کم مایه روی آنتن پخش رفته اند.
اگر خنداندن همراه با نیشتر زدن به ناهنجاری های موجود را با نیت خیر در این گونه برنامه ها هدف اصلی بدانیم ، مطمئنا بسیاری از این برنامه ها آن گونه که باید، نتوانسته اند مخاطب را با اندک تمنیات خود درگیر کنند و البته آثار دیگری هم بوده اند که برای مخاطب چیزی بیشتر از یک برنامه طنز بوده اند.
در میان چند برنامه طنزی که این روزها پخش می شود، مجموعه طنز 5/3 یکی از برنامه هایی است که با هدف ایجاد یک بستر تازه برای مخاطبی که دیگر به انواع قالبهای کلیشه ای طنز عادت کرده ارائه شده است.
اما این مجموعه ، به دلایل بسیار از این بستر تازه چنان که باید بهره ای نبرده است و حتی بی مایه تر و کم فروغ تر از نمونه های قبل به طنازی مشغول است.
ایده ساخت یک مجموعه طنز از مراحل تاسیس و راه اندازی یک شبکه خصوصی ، به اندازه کافی پرجاذبه و وسوسه کننده هست به شرط آن که وسواس در چیدمان درست وقایع و انتخاب شخصیت های موثر که هر کدام پتانسیل درگیر کردن مخاطب را داشته باشند هم وجود داشته باشد؛ اتفاقی که مثلا برای این مجموعه نیفتاده است.
مجموعه 5/3 پیش از آن که یک برنامه تلویزیونی جذاب باشد، یک برنامه رادیویی معمولی است که به نظر می رسد یک دهه دیر ساخته شده و شوخی های آن هم برای مخاطب امروز هیچ کششی و جذابیتی ندارد.
از همه مهم تر این که به نظر می رسد عمر این گونه برنامه های آیتمی که کارگردان آن ثابت کرده توانایی ساخت آن را دارد، مدتها پیش تمام شده است.
همچنین معلوم است تعدادی از بخشهای آن بیشتر از آن که وزن داشته باشند، حجم دارند و بدتر از آن این که اتفاقا همین بخشها بی جهت تکرار شده و به ملال بیشتر مخاطب اثر کمک کرده اند.
مثلا تکرار سریالی که قرار است بر واقعیت موجود بعضی از آثار تلویزیونی صحه بگذارد، خود نقض غرض آشکار است در پرداخت فعلی بسیاری از فکرهایی که احتمالا می توانست با توجه و دقت بیشتر به نقاط قابل توجه اثر تبدیل شوند، به یک اثر معمولی با فراز و فرودهایی که هیچ هیجانی را باعث نمی شوند تبدیل شده است.
البته انصاف نیست که از پاره ای لحظات خوب مثل بخش مجری برنامه کودک و نوجوان یا شوخی با خوانندگان مختلف که هنوز هم تماشاگر را با خود همراه می کند یادی نکنیم ، اما وقتی کلیت یک اثر مخدوش است ، جزییات آن گونه که باید به چشم نمی آیند.
داریوش کاردان در حوزه طنز آدم شناخته شده ای است که حضورش در هر اثری خود به خود ایجاد توقع می کند. خصوصا این که پس از سالها دوری ، امکانی یافته تا نوع خاص طنزش را به مخاطب عرضه کند.
اما می دانم این اثر همه بضاعت چون اویی نیست. شاید در یک زمان دیگر، حضورش را شایسته تر و قوام یافته تر از آنچه دیدیم ، ببینیم.