حذف یک وعده غذا برای خرید تلویزیون

دو سوم جمعیت جهان ، یعنی 4 میلیارد نفر، با درآمد 2هزار دلار یا کمتر، در سال زندگی می کنند. ممکن است فکر کنید که آخرین چیزی که آنان ممکن است به داشتنش فکر کنند، خریدن تلویزیون یا کامپیوتر است ، اما این طور نیست.

کد خبر: ۵۵۵۴۹

بسیاری از مردم در کشورهای در حال توسعه یکی از وعده های غذایی شان را حذف می کنند تا بتوانند تلویزیون بخرند و هم اکنون ، یک مهندس کامپیوتر متولد هندوستان فکر می کند که راهی یافته است تا امکان دسترسی ارزان آنها را به کامپیوتر فراهم کند.
استاد کارنگی ملون ، راج ردی ، بخش بزرگی از زندگی حرفه ای اش را صرف تلاش برای یافتن راههایی کرده است که با کمک آنها فناوری را در اختیار فقرا قرار دهد. گام نخست مشخص کردن این موضوع است که فقرا به چه دلیل به کامپیوتر شخصی نیاز دارند و پروفسور ردی درباره دلیل آنها برای داشتن کامپیوتر ایده خوبی دارد.
او می گوید: «من از یک روستا آمده ام . می دانم مردم آنجا چگونه اند. بسیاری از آنها بی سوادند و بسیاری دیگر، مسائل دیگری دارند.»... آنها به شیوه متداول از کامپیوتر استفاده نمی کنند. در آنجا از واژه پرداز و پاورپونیت استفاده نمی شود.
بنابراین ، برای من روشن است که اگر مردم خواستند در روستا از کامپیوتر شخصی استفاده کنند، این کامپیوتر باید برای بی سوادان قابل استفاده باشد و باید در وهله اول برای سرگرمی ، آموزش ، درمان از دور و دسترسی به توصیه متخصصان طراحی شده باشد».

قدرت بازار
علاوه بر این ، پروفسور ردی فکر می کند که روش آماده سازی این امکانات در قالب مجموعه ای برای کمک رسانی ، کار نادرستی است.
از آن گذشته ، کدام گروه کمک رسانی می تواند صرف نظر از کل فقرای جهان ، به 250میلیون هندی کامپیوتر گران قیمت برساند؛ در عوض ، او تصمیم گرفت آن 250میلیون نفر را بازاری بالقوه در نظر بگیرد.
در این صورت ، مشکل اصلی ، طراحی وسیله ای خواهد بود که برای آن افراد به اندازه کافی جذاب باشد. او می گوید: «این محصول باید آنقدر جذاب باشد که افراد برای خرید آن به کم کردن یک وعده غذایی شان ترغیب شوند. امروزه مردم برای تلویزیون این کار را می کنند.
اگر به هند و بسیاری دیگر از کشورها بروید، می بینید که آنها قبل از آن که نگران یک وعده غذای بیشتر باشند، می روند تلویزیون می خرند. چرا؛ زیرا تفریحات شخصی بسیار مهم شده است.»
این موضوع ایده ای کاملا جدید را مطرح کرد. او آن را PC TV نام نهاده است. این دستگاه ترکیبی از تلویزیون ، تلفن و کامپیوتر شخصی است که در قالب یک ماشین معمولی رومیزی کار می کند.
کاربران باسواد می توانند با استفاده از صفحه کلید و ماوس با آن کار کنند، اما کاربران بی سواد می توانند از وسیله ای استفاده کنند که مثل دستگاه کنترل از راه دور است.
روی صفحه آن ، تصاویر - نه کلمات - علایمی مانند نماد تلویزیون ، نامه های صوتی و نامه های الکترونیکی ویدئویی را نشان می دهند.
این بستگی به ابزارهای گرافیکی ، صوتی و تصویری دارد. کامپیوتری که برای افراد بی سواد کاربرد داشته باشد 100برابر بیشتر از کامپیوتری که برای دارندگان مدرک PhD مفید است، نیاز به حافظه و قدرت است.
پراسانا رامباتلا، یکی از دانشجویان پروفسور ردی ، می گوید: «وقتی با بی سوادان صحبت می کنید، روشتان سمعی بصری است و برای آن به عرض باندی وسیع نیاز است.
این دستگاه نباید دایم از کار بیفتد و باید تاب همه چیز را داشته باشد و نباید مهم باشد که چه دکمه ای را فشار می دهید.»
او می افزاید: «نکته مهم این است که آن را قابل اطمینان و بسیار محکم بسازید تا هیچ وقت نشکند.» گروه کارنگی ملون قابل اجراست ، اما هم اکنون کامپیوترهای شخصی بسیار ارزان اند و در خود سخت افزار و نرم افزار صوتی و تصویری دارند.
بزودی نمونه های آزمایشی محدودی از این دستگاه در ایالت آندرا پرادش عرضه می شود.

پیوندهای بی سیم
با آن که آندرا پرادش زیرساختارهای نسبتا مناسبی دارد، باید برای تضمین ایجاد اتصالات مورد اطمینان به شبکه ، کارهایی انجام شود.
پروفسور ردی با همکاری اریک بروئر در دانشگاه کالیفرنیا واقع در برکلی گروهی تشکیل داده است. پروفسور بروئر می گوید: «راه حل ، Wi-fi است. ما کارهای زیادی برای ایجاد امکانات بی سیم از راه دور انجام داده ایم و سعی کرده ایم کاری کنیم تا با وجود تناوب برق و کم و زیاد شدن قدرت آن ، دستگاه ها خاموش نشوند و بهتر کار کنند.»
پروفسور ردی می گوید که امیدوار است امکان اجاره این دستگاه را به قیمت 10 دلار در ماه فراهم کند و فکر می کند که هندی ها این دستگاه را به خاطر امکانات پخش تلویزیون و دی وی دی اش اجاره خواهند کرد.
ردی می گوید که آن گاه می تواند سایر فناوری های دستگاه مذکور مانند نامه ویدیوئی را فراهم کند. برای مثال ، یک کشاورز می تواند از دوربین شبکه ای این دستگاه برای ارسال عکس حشره ای مضر به دفتر محلی استفاده کند و توصیه هایی از آنها بگیرد.
پروفسور ردی فکر می کند که این نوع ارتباطات ، نتیجه واقعی این محصول اند. او می گوید: «دلیل اصلی ساخت این دستگاه ، یافتن راهی برای افزایش ثروت ، کاهش فقر و بی سوادی و افزایش بهداشت آنهاست... و آنچه من اصل موضوع تلقی می کنم این است که فناوری مذکور آنان را به حل این مشکلات قادر می سازد.
اگر من فناوری را در اختیار نداشتم ، زندگی برایم نبردی دشوار می شد. حتی با داشتن فناوری هم نبردی دشوار است. اما من ابزاری در اختیار دارم . می توانم از راههایی به اهداف خود برسم که پیش از این میسر نبود.»