مفاهیم در راستش را بگو ساده است

متاسفانه در حال حاضر برخی از کارگردانان و تهیه‌کنندگان تلویزیونی به خودشان زحمت نمی‌دهند که خطر کنند و نقش‌های مختلف را به یک بازیگر بدهند. وقتی بازیگری در نقشی خوب ظاهر شود به خاطر پیشنهادهایی که به او می‌شود تا مدت‌ها مجبور است همان نقش را در سریال‌های متفاوت تکرار کند. البته شاید بخشی از این تقصیر هم به نویسندگان برگردد. چون برخی از درام‌نویسان آثار نمایشی سوژه‌هایی را که در سایر سریال‌ها تکرار شده در سریال خود تکرار می‌کنند.

یعنی بیکار بماند؟ ببینید وقتی قصه خوب نوشته نمی‌شود و خلاقیتی در آن نباشد، به تبع آن کارگردان، کار خوب و نویی ارائه نمی​کند و بازیگر هم توان ارائه هیچ‌گونه خلاقیتی ندارد. با این اوضاع که پیش می‌رود، می‌ترسم از چند وقت دیگر پشت‌سر هم نقش پدربزرگ‌ها را بازی کنم.

خب مسلما این کار را می‌کنم. گاهی یک پدر عصبی هستم گاهی خلافکار و گاهی هم مهربان.

البته که بیشتر ظرفیت یک نقش به تفاوت‌های درون متنی و ویژگی‌های شخصیتی آن برمی‌گردد. کار من به عنوان بازیگر این است که با توجه به محدوده اختیاراتم در پیدا کردن مابه‌ازا‌های بیرونی و شناخت کامل نقشی که بازی می‌کنم، تلاش کنم. سعی می‌کنم با ارتباط برقرار کردن با مختصات و ویژگی‌های نقشی که بازی می‌کنم تا حد امکان بازی متفاوتی ارائه کنم.

آن زمان طبق توافقی که با کارگردان و نویسنده داشتیم قرار بود روحانی، نقش تاثیرگذار و پررنگی داشته باشد. البته منظور من کمیت حضور در صحنه‌ها نیست بلکه کیفیت تاثیرگذاری در روند داستان مدنظرم است.

من با گفته شما موافق نیستم. سریال «راستش را بگو» ساختار جدیدی به تلویزیون آورده است. هر کار تازه‌ای در تلویزیون ابتدا با مخالفت مواجه می‌شود، اما بعد‌ها اثر خودش را می‌گذارد و مطمئن باشید چند وقت دیگر شما هم می‌فهمید که این سریال چقدر اثرگذار و قوی است...