بدون معنویت نمی‌توان زندگی کرد

خب، آدم با گذشت زمان تغییر می‌کند و خیلی وقت‌ها خودش هم متوجه این قضیه نیست. اما با گذشت زمان، آدم جدی‌تر به زندگی و مسائل آن نگاه می‌کند، دست از آرمانگرایی برمی‌دارد و بیشتر به معنویات می‌پردازد. شاید 30 سال پیش چنین عقیده‌ای نداشتم، ولی حالا به مسائل معنوی و اخلاقی توجه خیلی بیشتری نشان می‌دهم. همیشه در زندگی به جایی می‌رسید که احساس می‌کنید نیازمند یک تکیه‌گاه معنوی هستید و بدون آن نمی‌توانید به زندگی‌تان ادامه دهید.

راکی درباره شهرت و تلاش سخت برای رسیدن به هدف بود. هنوز هم فیلم تماشایی و خوبی است. خیلی بد شد که قسمت‌های بعدی آن در دهه 80 از روح ساده و سالم نسخه اصلی فاصله گرفت و وارد سیاست‌بازی شد. قسمت آخر فیلم در سال 2008 تلاشی برای بازگشت به روح نسخه اصلی بود.

خب، او راست می‌گفت! با معیارهای کلاسیک سینمایی من اصلا آدم خوش‌تیپی به نظر نمی‌رسم! چشم‌های افتاده و مایوس، دهان کج، دندان‌های نامرتب و صدای خشن! اما فکر می‌کنم همه اینها وقتی با هم ترکیب می‌شود، چیز قابل قبولی ارائه می‌دهد. اما وقتی بحث موفقیت پیش می‌آید باید بگویم در آن دورانی که کار بازیگری را شروع کردم، دنیای سینما در جستجوی یک قهرمان اکشن جدید بود. من این شانس را داشتم که در دورانی به فعالیت پرداختم که سینما و تماشاگران آن، بازیگری مثل مرا می‌خواستند. شاید اگر ده سال قبل یا ده سال پس از آن بازیگر می‌شدم، هیچ وقت به این موفقیت ویژه دست پیدا نمی‌کردم.

بله، واقعا شگفت‌زده می‌شوم وقتی می‌شنوم کسانی 18 سال وقت روی نگارش قصه یا فیلمنامه‌ای صرف می‌کنند. باورتان می‌شود گوستاو فلوبر همین مقدار زمان وقت گذاشت تا «مادام بوآری» را بنویسد؟ این کتاب در صدر کتاب‌های پرفروش و پرخواننده قرار گرفت. اما به نظر من، هم کتاب فلوبر کتابی کم‌ارزش بود و هم فیلمی که براساس آن ساخته شد.

من نه دست‌راستی‌ام، نه دست‌چپی؛ یک بازیگرم. در حال حاضر هم از این که چند قسمت «رامبو» و راکی خود را درگیر مسائل سیاسی کرد متاسفم. به همین خاطر فکر می‌کنم اقدام آرنولد شوارتزنگر برای کسب پست فرمانداری ایالت کالیفرنیا، شنا در یک دریای متلاطم بود. دنیای سیاست با دنیای سینما تفاوت خیلی زیادی دارد و نمی‌توان مسائل را در یک «اکشن» یا «کات» ساده خلاصه کرد. در دنیای سیاست برخلاف سینما برداشت دومی وجود ندارد. بر همین اساس، باورم این است که یک بازیگر همچنان و همیشه باید بازیگر باقی بماند.

سال‌هاست که سنت دنباله‌سازی و تولید قسمت‌های جدید فیلم‌های موفق و پرفروش ادامه دارد. این فیلم‌ها مثل یک ماشین پولساز است. چه کسی قصد دارد مانع از ادامه حرکت این ماشین‌ها شود؟

پس از این فیلم، ناگهان تهیه‌کنندگان هالیوودی به من پشت کردند و کسی برای کار تازه به سراغم نیامد. آنها گفتند این جور فیلم‌ها و نقش‌ها به درد من نمی‌خورد و بهتر است همان قهرمان اکشن فیلم‌های حادثه‌ای و ماجراجویانه باقی بمانم.

خیر، برای خیلی فیلم‌ها مرا به بازی نگرفتند و گفتند سن تو بالا رفته و نمی‌توانی نقش جوان اول قصه را بازی کنی. البته در برخی موارد هم حق با آنها بود. وقتی نقش رامبو یا راکی را در دهه 80 بازی می‌کردم، سی ساله و جوان بودم. سینمای اکشن بازیگر سن و سال‌دار و بالای 40 سال نمی‌خواهد. من هم همین قدر که هنوز دارم فیلم بازی می‌کنم و نقش اول بعضی فیلم‌ها را به دست می‌آورم، از خوش‌شانسی و شهرتی است که طی سال‌های قبل به دست آورده و فراهم کرده‌ام.

هیچ‌کس دوست ندارد شکست بخورد یا قبول کند به پایان خط رسیده است. من هم مثل تمام بازیگران و هنرمندان قدیمی دیگر، یک روز به پایان راه می‌رسم. از زندگی درس‌های زیادی آموخته‌ام و شکست‌های زیادی را تجربه کرده‌ام. نکته مهمی که یاد گرفته‌ام این است که در همه حال باید تلاش کرد و مایوس نشد. با شکست مبارزه می‌کنم، حتی اگر شکست بخورم.

ژانر کمدی را خیلی دوست دارم و می‌خواهم در تعداد زیادی فیلم کمدی بازی کنم. یکی دو بار هم آن را تجربه کردم، ولی به این نتیجه رسیدم که این نوع سینما خیلی به کار من نمی‌آید و مناسب حال من نیست. بعضی وقت‌ها خیلی بهتر است که آدم روی آن کاری تمرکز کند که در آن تبحر دارد. این‌طوری حاصل کار هم چیز بهتری خواهد شد.

این فیلم برایم حکم یک فرصت از دست‌رفته به حساب می‌آید. خیلی دوست داشتم این فیلم تبدیل به یک مجموعه فیلم موفق و دنباله‌دار شود. اما فکر می‌کنم بسیاری از طرفدارانم با این نکته که کاراکتر «ورو» کلاهخود قرمز رنگ خود را از سرش برمی‌دارد، مشکل داشتند. در قصه کمیک استریپی قاضی درد هیچ‌وقت چنین اتفاقی نمی‌افتد. درباره نسخه جدید این فیلم چیز زیادی نمی‌دانم و ترجیح می‌دهم درباره‌اش صحبتی نکنم.

بله. حتی قبل از نمایش عمومی فیلم و استقبال خوب تماشاگران از آن هم قرار بود سومین قسمت آن تولید شد.