کشتن آن معتاد کار من نبود

متهم به قتل مردی به نام حامد هستی که یک سال پیش در کمپ ترک اعتیاد جانش را از دست داد، این اتهام را قبول داری؟

نه.

من قبول ندارم. آن مدارک هم چندان قوی نیست. حتی مدیر کمپ شهادت داده که این قتل کار من نبوده است.

او خیلی معتاد بود. در مدتی که در کمپ بودم کسی مثل او را ندیده ‌بودم. اعتیادش آنقدر شدید بود که دیگر استعمال دودی مواد جوابگویش نبود. او شیشه را تزریق می‌کرد. این دیگر آخر خط است و حامد به آخر خط رسیده‌ بود.

نه. آشنایی با هم نداشتیم. من در کمپ با او آشنا شدم.

نه اختلاف نداشتیم. من اصلا او را نمی‌شناختم که بخواهم سر موضوعی با او بحث کنم و درگیری هم با هم نداشتیم. این درست نیست.

نه. من خودم معتاد بودم و به هروئین اعتیاد داشتم. مواد را ترک کرده‌ بودم. دو ماهی می‌شد که در کمپ بودم در این مدت هم مددجوی آرامی بودم. چون خودم تصمیم به ترک گرفته ‌بودم همکاری لازم را می‌کردم. اما مجبور شدم یک ماه بیشتر از سایر معتادان بمانم.

کسی که من تحت نظرش بودم گفت برای این‌که دوباره به سمت مواد نروم بهترین راه این است که یک ماه دیگر درکمپ بمانم و دوره‌ام کامل شود.

بله درست است. بعد از این‌که دو ماه تمام شد و معلوم شد یک ماه دیگر مجبورم در کمپ بمانم به مدیر گفتم که دیگر پولی ندارم اما دوست دارم دوره‌ام را تمام کنم. چون مددجوی خوبی بودم قبول کرد که در آنجا بمانم و گفت به جای پولی که باید در این مدت بدهم می‌توانم کار کنم. در بخش خدمات مشغول به کار شدم تا هزینه درمانم تامین شود.

هنوز 24 ساعت نشده ‌بود.

قبل از درگیری هم ما همدیگر را دیده و روبه‌رو شده ‌بودیم اما در زمان حادثه آمد تا از من دارو بگیرد. می‌گفت حالش بد است و دارو می‌خواهد.

من مسئول دارو بودم اما گفته ‌بودند نباید به حامد دارو بدهم و او باید تحمل کند تا سم از بدنش دفع شود. وضعیت حامد خیلی بد بود.

حالش آنقدر بد بود که حتی نمی‌توانست قاشق در دستش بگیرد و غذا بخورد. ما به او غذا می‌دادیم. توان نداشت لیوان آب را در دستش بگیرد. آنقدر مواد کشیده ‌بود که همه وجودش سم بود.

مدیرمان آورد. می‌گفت پدر حامد با او تماس گرفته و خواسته تا به پسرش کمک کنیم. مدیر هم به جایی که حامد می‌خوابید رفته و او را همراه خودش آورده‌ بود. حامد معتاد کارتن‌خوابی بود که کنار خیابان میان زباله‌ها افتاده ‌بود. مدیر ما او را آورد تا کمکش کند. اما هنوز 24 ساعت نگذشته بود که او جانش را از دست داد.

من نمی‌دانم.

شاهدان حرف‌هایی زده‌اند که پلیس براساس گفته‌های آنها من را بازداشت کرده ‌است.

چند نفر از معتادان کمپ گفته‌اند من را دیده‌اند که با حامد درگیر شدم و او را به دیوار کوبیدم و او از حال رفت. در حالی که این حرف‌ها درست نیست. اصلا با حامد درگیر نشدم.

زمانی که با حامد روبه‌رو شدم از من خواست به او دارو بدهم. گفتم دارو نداریم. التماس کرد اما نباید به او دارو می‌دادم. توجهی نکردم. به پایم افتاد، قبول نکردم و او را به عقب هل دادم اما آن طور که شاهدان گفته‌اند سرش به جایی نخورد. فقط عقب رفت و بعد چون نتوانست روی پایش بایستد روی زمین نشست. بعد هم ما او را به اتاقش بردیم.

شب بود که خبردار شدیم بدحال است. به کشیک خبر دادیم و گفتیم که حامد حالش خیلی بد است. وقتی او بالای سرش حاضر شد گفت باید او را به بیمارستان ببریم وگرنه می‌میرد. آمبولانس خبر کردیم اما بعد او در بیمارستان فوت کرده‌ بود.

مدیر کشیک خبر داد. گفت که فوت کرده، ظاهرا او به مدیر کل کمپ هم خبر داده‌ بود.

اگر هم او به خاطر ضربه مغزی مرده ‌باشد کار من نبوده ‌است. شاید وقتی در اتاقش بوده حالش بد شده و سرش به جایی خورده‌ است.

من او را هل دادم. این را قبول دارم اما سرش به جایی برخورد نکرد. من این حرف‌ها را قبول ندارم. حتی مدیر کمپ هم این موضوع را تایید می‌کند.

بله درست است که این حرف‌ها را زد اما بعد تاکید کرد که اعتیاد مقتول آنقدر شدید بوده که شاید به خاطر آن مرده ‌است. او آنقدر بدحال بود که نمی‌توانست حتی روی تخت بنشیند، شاید از تخت پایین افتاده و شاید وقتی می‌خواسته به دستشویی برود حالش بد شده‌ و سرش جایی خورده‌ است. این قتل کار من نیست. ضمن این‌که او ساعت‌ها بعد از درگیری با من زنده و روی تختش بود. اگر من او را زده‌ بودم همان موقع حالش بد می‌شد.

من نمی‌دانم چه بگویم. فقط می‌دانم این قتل کار من نبوده‌ است.

من واقعیت را گفتم، قتل کار من نبوده ‌است. چرا باید مسئولیت کاری را که نکرده‌ام قبول کنم. او می‌داند پسرش معتاد بود و اعتیادش آنقدر زیاد بود که او را از خانه بیرون کرده‌ بودند. این مرد خودش خواست که پسرش را به کمپ بیاورند و درمان کنند. حتی می‌دانست شاید پسرش فوت کند، حالا چرا چنین ادعایی را مطرح می‌کند من نمی‌دانم.

من تاوان کاری که نکرده‌ام را پس نمی‌دهم. من این کار را نکرده‌ام پس دیه هم نمی‌دهم. می‌دانم اولیای‌دم به لحاظ مالی تحت فشار هستند و پول دیه می‌تواند خیلی به آنها کمک کند. اما من نه پول دارم بپردازم و نه مستحق چنین مجازاتی هستم. حامد چند فرزند دارد که صغیر هستند و پدربزرگشان برای بزرگ کردن آنها باید هزینه زیادی را متحمل شود، اما این موضوع به من ربطی ندارد. من از مرگ حامد متاسفم. به خانواده‌اش تسلیت می‌گویم اما بازهم تاکید می‌کنم که حاضر نیستم تاوان پس دهم چون من این کار را نکرده‌ام.

مرجان لقایی